zondag 16 februari 2014

Drie drukke kindjes...

Drie kinderen: ik vind het. Het lijkt wel alsof ik in een voortdurend gesprek zit met drie mensen die alledrie een totaal verschillende taal spreken.

Welke taal Wout spreekt, weet niemand momenteel. Dat maakt ook helemaal niet uit, omdat z'n gehoor ook totaal uit functie is, dus of je nou wel of niet iets tegen 'm zegt; het rendement is hoe dan ook nul. Olfactorisch gezien is ie wel lekker aanwezig. Toen hij gisteren naar het zoveelste feestje was vertrokken, heeft er nog uren een zweem van Axe in huis gehangen. Toch zul je mij daar niet over horen klagen. Toen ik twee weken geleden boven de sportzaal op de tribune zat te kijken naar het zaalvoetbal, ging ik bijna over m'n nek van de zweetlucht. Nee, dan liever Dark Temptation, hoe chemisch ook. Wouts leven is momenteel een aaneenschakeling van Whatsappgesprekken, feestjes van klasgenoten en ingewikkelde discussies met ons over zijn schoolprestaties. Ik mail momenteel meer met zijn mentrix dan ik ooit met wie dan ook heb gedaan, ik dank de heer op m'n blote knieën dat we niet in de tijd van de postzegels of 'bellen is voor mededelingen' leven: ik was er aan failliet gegaan.

Nee dan Floor. Waar die negen maanden lang de foetus uit mijn buik heeft staan kijken, hoor ik die nu regelmatig loeihard en supergeïrriteerd 'SSSSSSTTTT!!!' tegen Belle roepen, als die een keel op zet tijdens de shitload aan Nickelodeon-rommel die ze volgt. De nieuwigheid is er nog niet van af; ze likt haar babyzusje meerdere malen per dag razendenthousiast af, maar het hele gekir moet niet veel langer dan drie minuten duren, want dan zijn er nog vierduizend andere zaken die haar aandacht opeisen en veel interessanter zijn. En over interessant gesproken: gisteren was ik even gezellig met mijn twee (!) dochters winkelen. Na de tweede winkel waar Floor niet zo snel kleding in kindermaten kon ontdekken, werd mij duidelijk gemaakt dat zij ook even voor iets voor zichzelf wilde kijken. En dat 'iets voor zichzelf' is helaas al een paar jaar niet meer steevast iets waar ik helemaal achter kan staan. Floors smaak ontwikkelt zich namelijk behoorlijk richting het ordinaire. En dan dus helaas genetisch gecombineerd met Jeroens onvermogen tot combineren. Zo is ze vorige week in een grijze joggingbroek met roze print en een blauw baseballvestje over een grof gebreide witte trui naar school gegaan. Het was zo erg dat het zelfs Jeroen was opgevallen. Ik weet niet zo goed wat ik er mee aan moet. Ik ben absoluut van mening dat een kind een eigen stijl moet mogen ontwikkelen, maar als die stijl te ver afwijkt van wat jij acceptabel acht, vind ik dat je als moeder best mag ingrijpen. Zo had ze mij een paar maanden geleden zo ver gekregen om een keer de Coolcat binnen te gaan. Van tevoren had ze mij verzekerd dat ze daar echt vet leuke dingen hadden en dat het ook helemaal niet duur was. Nou was over dat laatste ook geen woord gelogen, maar eenmaal binnen zag ik al snel dat ik het niet hoefde - ook al kreeg ik geld toe. Overal waar ik keek, zag ik panterprint, lakleggings, gouden pailletten en schreeuwerige teksten. En dan heb ik het dus alleen over wat op de rekken hing, want het winkelend publiek overtrof het ordinaire karakter van de winkel nog eens met hysterisch haar, make-up en bijpassende handtas.  Of niet bijpassend: dat maakte in deze winkel geen ene flikker uit. Het leek wel alsof ik in een aflevering van Jersey Shore terecht was gekomen. "Floor, dit gaat 'm niet worden hier, over mijn lijk. Ik heb je als een semi-chique poes op de wereld gezet, we gaan hier niet bij Coolcat de goot in. Leg je er bij neer dat de perron-nul-look ongelooflijk passé is. Daar komen ze hier nog wel achter..." Floor sloeg haar kleine armpjes, zoals alleen Floor dat met de giftigheid van zenuwgas kan, driftig over elkaar. Boos. En aan haar hoofd te zien niet voor even, maar voor de hele middag als ik niet snel met een alternatief voor 'haar winkel' kwam. Ik sleurde haar snel mee naar de Kids Factory, waar ik bij het afrekenen spijt had dat ik niet kon meegaan in haar trashy-smaak. Shoppen bij Coolcat had me nog geen kwart van deze rekening gekost...Maar goed, nu kon ik d'r nog met een gerust hart de straat op laten gaan.

Nou heeft Floor Coolcat nog steeds niet helemaal los kunnen laten. Ze verkopen daar namelijk blote-schouder-shirts. En dat is het summum van fashion als je het mijn dochter vraagt. Ooit had ze zo'n shirt (van mij gekregen tijdens een zwak moment - noem het een nervous breakdown), dat na één keer wassen niet wasmachine bestendig bleek. De print was achter gebleven in mijn pluizenfilter en Floor was ontroostbaar. Ik beloofde haar ooit nog eens zo'n shirt te kopen. En die missie moest gisteren worden uitgevoerd. Goddank is Mijdrecht niet in het bezit van een Coolcat. Maar wat ik niet wist, was dat ook Karamba, een op zich toch retebeschaafde kinderwinkel, wél in het bezit was van een compleet arsenaal blote-schouder-shirts. Er was geen houden meer aan. Hoe hard ik ook met de semi-blote-schouder-trui (veel leuker, een stuk beschaafder) zwaaide, Floor moest en zou dat ene hysterisch oranje blote-schouder-shirt hebben. Dat het zomercollectie (en dus heel koud) was en nu nog winter is, telde niet als argument. Zelfs de verkoopster, die mijn paniek begreep, kon Floor niet overtuigen het shirt weer op het rek terug te hangen. Floor krulde haar onderlip om, zette haar puppyblik op en ging met haar kleine snuitje voor mij staan. "Alsjeblieft mama? Mag ik het alsjeblieft? Anders koop ik het wel van mijn eigen zakgeld..." Tja, en daar was ik natuurlijk niet tegenop gewassen. Ik zakte nog net niet als een emotionele dweil door mijn knieën - zo speelden de post-zwangerschaps-hormonen ineens weer op. Getriggerd door die afschuwelijke liefheid van mijn dochter. Natuurlijk mocht zij dat shirt hebben! Hoe had ik dit kunnen tegenhouden? Ik had hét levensgeluk van mijn dochtertje op een hangertje in mijn handen: wat was ik een walgelijke moeder dat ik ook maar overwogen heb om zonder die bende de deur uit te lopen!!!
En zo rekende ik een paar minuten later weer voor een godsvermogen af, want...de trui die ik aan haar had opgedrongen moest en zou ze natuurlijk ook hebben.

En nou denk je misschien dat kleine Belle het makkelijkst is van dit drietal.... Nou, nee. Ze kan nog niet praten, maar weet al wel met d'r stemgeluid een compleet huishouden stil te leggen. Als ze slaapt, is ze een popje. En als ze wakker is ook. Het is alleen een beetje onhandig dat ze beide activiteiten het liefst uitvoert in je armen. En dat als je daar tegenin gaat, die strot dus open wordt gegooid. Beetje bij beetje begint ze nu aan haar bedje te wennen. En zo nu en dan hebben we een terugval. Zoals gisterenavond: ik heb de hele avond met haar op de bank gezeten, televisie uit, alleen haar gekrijs dat de ruimte vulde... Ik heb leukere zaterdagavonden gekend.
En als ze heel verdrietig of boos is, houdt ze tijdens een huilbui ineens haar adem in. Net zo lang totdat ze bijna flauw valt en als een slappe pop in onze armen hangt. Behoorlijk angstaanjagend, maar volledig onschuldig, zo weten we inmiddels. Breath-holding-spells, vertelde de belegen consultatie-bureau-arts. "Dit is een pittige tante, dat kan ik jullie wel vertellen", voegde ze er aan toe. Nou, dat maakt dan drie pittige tantes.

Het is hier bij vlagen verschrikkelijk druk. Dan ontploft Wouter omdat hij iets moet doen waar hij geen zin in heeft (lees huiswerk maken), is Floor boos op Belle omdat ze door Sam & Cat heen gilt en is Belle in alle staten omdat ze getergd wordt door krampjes of honger. En ja, dan overweeg ik ze echt als een leuke packagedeal voor een prikkie op Marktplaats te zetten.

Maar zoals nu, met het zonnetje dat heel 'Bona' in de (neurotisch opgeruimde) huiskamer schijnt, Wouter net klaar met z'n huiswerk - gezellig met een broodje achter de computer, Floor op d'r kamer met een vriendin en ongetwijfeld 'iets met heel veel make-up' en Belle in diepe rust volgevroten in de box...ben ik de gelukkigste moeder van drie op aarde!