zaterdag 25 januari 2014

Hoe Belle ter wereld kwam...

Ik kan me niet anders voorstellen dat er sinds maandag dagelijks minstens 50 keer gecheckt wordt of het bevallingsverslag al online staat. De live-stream bleek toch iets lastiger op te zetten dan gehoopt, dus jullie moeten het inderdaad met een rrrreportage op schrift doen. Welnu, daar is het dan. En Belle lieverd: ik zal voor jou nog een gekuiste versie in je babyboek optekenen.


Misschien hebben jullie er iets van meegekregen: ik was het redelijk zat. Dat was ik eigenlijk al enkele uren na de bevruchting, dat hele zwanger-zijn vind ik zo overrrated... Roze wolken met Blije Dozen en stapels Wij Jonge Ouders zijn aan mij niet besteed. Natuurlijk, geen mooier gevoel dan de wetenschap dat je een kindje gaat krijgen, maar dat moet je wel de gehele negen maanden voor ogen houden als je weer eens licht obsessief de fles Antagel aan je mond zet, omdat dat de enige manier is om je maagzuur een beetje binnen de perken te houden. En ik moest het ook hardop tegen mezelf zeggen als ik pijn had in mijn rug, buik, benen, hoofd of welk ander willekeurig lichaamsdeel ook: 'Hes, het sucks big time, maar je krijgt wel een dochter.' Ik zeurde 24 uur per dag. Vol overgave. Ik beheerste de kunst van de negatieve uitlating als geen ander. Het ergste vond ik eigenlijk nog de extreme oncharmantheid die met het hele fenomeen gepaard gaat. Vanaf een maand of vier is het gewoon over. Echt over. Je kunt nog zo je best doen er leuk uit te zien, maar je transformeert, of je wilt of niet, met de dag meer in zo'n ongeïnspireerde walrus die je wel eens hersenloos op een zandbak ziet liggen wachten tot er een vis in zijn chagrijnige bek spoelt. Zo'n walrus kun je hoge hakken aan doen, een pruik met een paar geile blonde krullen opzetten: het maakt niet uit. Sterker nog; het wordt er alleen maar kolderieker door. En dus omarm je je zwangerschapsbroek, je Uggs en 'het basic shirt' alsof het de nieuwste collectie van Jan Tamineau betreft. Het is niet anders, je legt je er bij neer. Althans: het zou fijn zijn als je je er bij neer kon leggen. Ik bleef het frustrerend vinden.


Afgelopen weekend was ik 39 weken zwanger. Taco hoorde mij voor de zesendertigste keer verkondigen dat ik het 'ECHT NIET' over de 41 weken zou laten komen. Desnoods zou ik naakt op de stoep van het ziekenhuis gaan liggen, in hongerstaking gaan op de afdeling verloskunde of gaan krijsen als een mager speenvarken bij de receptie van het ziekenhuis dat ze mij moesten inleiden, maar 41 weken was voor mij de uiterste houdbaarheidsdatum.
Tips te over op het wereldwijde web. Ik pureerde vanaf week 37 een ananashart en dronk liters tonic: al wat er kwam, geen kind. Maar zondag op maandagnacht leek er spontaan enige activiteit op gang te komen. Met de weeën-timer-app (hoe bevielen mensen voor de komst van apps?) probeerde ik in het donker een regelmaat in mijn buikpijn te ontdekken. Die was er niet echt. Om zeven uur maakte ik Taco dan toch maar wakker.
"Hey, ik denk dat ik weeën heb. Even een plan trekken. We zeggen niets tegen Floor, want die is hier met geen takelwagen het huis meer uit te krijgen en Wout heeft de eerste drie uur vrij, dus die moeten misschien wel op de hoogte stellen."
Taco was meteen wakker. Zo kon het dus ook... Ik belde de verloskundige en 'bestelde' haar rond het veilige 08.15 - dan zou Floor worden weggebracht. Wout reageerde opgewonden op de mededeling dat zijn zusje misschien snel geboren zou worden. Overigens niet vol zorgen om mij, maar meer in de categorie: "Oh, vind je het dan goed dat ik vandaag niet naar school ga?"
Jaja, aan het empathisch vermogen van de kleine man mag nog wat gewerkt worden.

Een kleine twee cm ontsluiting, concludeerde de verloskundige. Het was niet veel, maar als je zo klaar bent met zwanger zijn als ik dat was, klinkt het alsof de poorten wagenwijd openstaan. Ram die ruggenprik er maar in en laat maar komen die prinses! Mama perst wel!
Het ziekenhuis had tijd en plek, zo bleek na een telefoontje: ik kon doorkomen met die lousy 2 cm. Wat een opwinding. Even weet je van gekkigheid niet wat je moet doen. Taco belde zo ongeveer iedereen in zijn telefoonlijst en ik stopte mijn tas vol met appels en chocoprins. Hoe dan...

Een half uur later, het was inmiddels half elf, kwamen we aan in Amstelveen. Ik riep nog net niet tegen willekeurige patiënten die naar buiten kwamen met mogelijk iets oninteressants als een verwijderde verstandskies of een vers behandelde aambei: 'IK KOM HIER OM TE BEVALLEN! IK GA HIER WEER WEG MET NOG EEN DOCHTER!' Het is een raar moment in je leven.



Bevallen op Blue Monday is niet hot, zo bleek bij binnenkomst. De vier verloskamers waren leeg: ik had het rijk voor mij alleen. Geweldig. Zoals we destijds hebben genoten van een rijloos Disneyland Orlando in de week na de aanslagen in New York, moest ik uit dit nadeel ook maar een voordeel halen. Geen probleem.
Ik werd aan een CTG gelegd en voorbereid op de ruggenprik. Ik zou 'm krijgen: ECHT! Inmiddels arriveerde mijn moeder in opperste staat van opwinding met broodjes leverworst (?) voor de live-aanschouwing van de geboorte van haar derde kleinkind. Het feest kon beginnen.

We werden een uur van elkaar gescheiden voor de ruggenprik. En terwijl er op de tweede verdieping uit handen van een Deutsche anesthesist een naald in mij verdween, deden Taco en mijn moeder zich tegoed aan de lunch. De broodjes leverworst... Even grote paniek toen mijn nagels argwanend werden bekeken: 'Ik weet niet of we zo je zuurstof kunnen meten...' Ik voelde het bloed uit mijn hoofd wegtrekken en riep: 'Ik heb ze niet op mijn tenen zitten! Zet het desnoods op het puntje van mijn neus, maar ze zitten er nét een weekje op!!!' Voor iedere vrouw met acrylnagels die dit leest en na mij moet bevallen: Bijt je er in vast: het zuurstofmeetding werkt PRIMA mét!

Met twee loodzware benen en een verdoofd gevoel werd ik ergens rond één uur weer teruggereden. Ik nam me toen, op dat moment, al voor ambassadeur van de epiduraal te worden. Wereldwijd: ik zou deze pijnstilling op ongekende wijze op de kaart zetten. Ik zou spreken voor volle zalen en huilende getraumatiseerde vrouwen overtuigen dat bevallen ook anders kan. Dat mijn PR grootsere vormen aan zou moeten nemen, wist ik een uur later, toen het CTG aangaf dat ik afschuwelijke weeën moest hebben en ik nog ontzettend leuk zat te doen - ondanks het blauwe operatiehemd met geel/oranje boordje dat ik zelf na herhaalde verzoeken écht niet mocht verruilen voor mijn charmante hemdje. Nee, het was echt een dolle boel daar in Verloskamer 4. We lachten wat af. Dat de ontsluiting gevorderd was tot iets meer dan drie cm was een kleine tegenvaller. Maar ach, ik had geen pijn.

Zo rond kwart over vier werd de sfeer echter een heel stuk minder. De ruggenprik was inmiddels op mijn vriendelijke doch dwingende verzoek een paar doses hoger gezet. De pijn werd zo heftig dat ik overwoog aanvullende drugs te vragen. Wat maakte mij niets uit. Ik had een infuus, ze mochten desnoods een shot heroïne door de lijnen spuiten. Ook al zou ik de rest van het festijn niet meekrijgen: die pijn moest weg.
De pieken van de weeën duurden niet zoals bij Wout en Floor 1,5 minuut, maar 15 seconden. Te overzien dus, maar liever had ik ze helemaal niet gevoeld. Taco's hand fungeerde als ontlaadpunt en mijn moeders af en aan lopen met een natte washand als verkoeling. Het voldeed allemaal niet. Ik wilde ramen open. IJs. Een raket. Ik wilde weg uit die kamer en naar huis. Ik zou wel een baby adopteren. Dit ging 'm gewoon niet worden. Toen ik mezelf omhoog uit het bed begon te duwen, bleek dat de baarclimax in zicht was. Er moest iets uit...

...en vijf persweeën later werd er een prachtig meisje op mijn borst gelegd. En niet prachtig omdat het mijn dochter is, maar objectief prachtig. Ik voorspel een grootse carrière voor Belle. Alles klopt. neusje, mondje, oortjes... Taco liet z'n tranen de vrije loop, we riepen hoe mooi ze was en mij overviel een ultiem gevoel van geluk. Ook mijn derde kindje, onze dochter was gezond ter wereld gekomen.

Isabelle Lily Jans, 4050 gram, 56 centimeter lang. Je hebt je broer en zus qua lengte nu al ingehaald, Woutje scoorde een beroerde 7 cm minder, Floor 6 cm. En toch lijk je op ze. Hetzelfde ronde hoofdje: jullie zijn (goddank) onmiskenbaar familie van elkaar.

En daar waar ik het aanvankelijk nog redelijk droog had gehouden, voor Hester-begrippen dan, kwamen de tranen pas echt bij het idee dat mijn kinderen elkaar zo voor het eerst zouden ontmoeten. De meeste van jullie weten wel dat Wout er niet zo om stond te springen, die gezinsuitbreiding. Dat begrepen we, maar zijn houding zorgde ook wel voor het nodige verdriet tijdens mijn zwangerschap. Ik maakte me bij vlagen enorme zorgen: hij zal d'r toch wel leuk gaan vinden?
Die zorgen hebben inmiddels plaats gemaakt voor een compleet nieuwe zorg: 'Hij zal d'r toch ook wel een keer los kunnen laten?' Het was liefde op het eerste gezicht. Zodra Wout thuis is, laat hij z'n zusje niet los. De term 'obsessief bezitterig' is zeker van toepassing. Maar ik word er heel erg gelukkig van... Floor - die misschien nog wel ongeduldiger was dan ik -  verovert nu op haar manier d'r ik-ben-toch-nog-wel-het-leukste-meisje-positie.

Een kleine week verder nu. We hebben een meer dan geweldige kraamverzorgster, alleen om haar al overweeg ik toch nog voor een vierde kind te gaan. Taco heeft haar al een contractverlenging aangeboden - het zegt allemaal genoeg. De gebroken nachten zijn minder - hoewel we vannacht prima aan onze uren zijn gekomen. De prosecco smaakt weer als vanouds, net als de biefstuk en de carpaccio. - 8 kilo inmiddels: er zijn crashdiëten als minder effectief aan te merken.   Minder zijn de kraamtranen, die werden aangewakkerd door de docu 'Pinguïns undercover' op woensdagavond en pas gisterenochtend weer een beetje stopten. Beetje hysterisch is het wel, dat je onder de douche zo hard staat te snikken, dat er meer water uit je traanbuizen stroomt, dan uit de douchekop.

Nooit meer zwanger. Heerlijk.
En voor altijd genieten van Belle - inmiddels een slordige 895.254.005 keer op de foto gezet.    

Ik kijk er ontzettend naar uit om het leven weer op te pakken: ik kan niet wachten Belle in de Maxi Cosi te slingeren en iets banaals te doen als een fles bleekmiddel kopen bij Albert Heijn. Voor nu hang ik nog even de net-bevallen-vrouw uit. Uit angst ze nooit meer te passen, laat ik mijn broeken nog even in de kast hangen, en paradeer ik de hele dag rond in een joggingbroek, met een baby op mijn armen. Het is écht genieten en dit weekend compleet met Wout en Floor erbij. HOE FIJN!!!