Doorgaan naar hoofdcontent

Voorlichtingsavond 'bevallen in het ziekenhuis': epic!

Voorlichtingsavond 'Bevallen in het ziekenhuis': ooit geweest? Moet je doen. Ook als je niet zwanger bent. Gewoon aanhaken, desnoods met een kussen onder je shirt om niet al te veel op te vallen, en dan...genieten. Het is vermaak van het hoogste niveau. En ik kan het weten, want ik heb er sinds gisterenavond twee in mijn leven bezocht en kan spreken van een 100% tevredenheidsgarantie. Qua entertainment dan.

13 jaar geleden zat ik met Jeroen in het Hofpoort Ziekenhuis in Woerden voor zo'n voorlichting. Ik 23, Jeroen 24. Om ons heen zaten alleen maar mensen van minstens 35: ik voelde mij een extreme tienermoeder. Zo werd er ook naar mij gekeken. Ik keek terug, want er was veel te zien. Alle mannen zagen er hetzelfde uit: geruit overhemd ín de broek, glad leren riempje, pantalon of pantalonmodel jeans, Van Bommel cq Van Lier schoenen en een doodernstig gezicht. Allemaal IT-ers, geen twijfel over mogelijk. De vrouwen waren zwanger. Maar echt héél zwanger. Als in: 'ik adem zwanger-zijn'. Buikbanden, belletjes om de nek, vermoeide gezichten, handjes om het kind heen: volstrekt seksloze broedkippen.
Al na de eerste minuut werd het Jeroen en mij teveel. We voelden ons wel zo verschrikkelijk niet op ons plaats, dat we ongemakkelijk begonnen te lachen. En wie Jeroen een beetje kent, weet dat een ongemakkelijke lachbui om een absurde situatie met gemak kan ontaarden in een niet te stoppen slappe lach. Die kwam dan ook, op het moment dat de vier sprekers opgewonden in een rijtje achter elkaar binnenliepen en plaats namen op het podium alsof ze ieder moment hun violen op konden pakken om een concert aan te vangen. Het werd een lange zit. Een hilarische beproeving.

Dat ik Taco nu weer meesleepte naar zo'n avond, was weldoordacht. Het AMC mag dan wel een 24-uurs anesthesie hebben: het moet er natuurlijk wel een beetje uitzien. Ik wilde het zien. Ik ik vond dat ik het Taco niet kon onthouden. Ik zou hem het complete arrangement geven. Niet alleen maar een baby, óók een voorlichtingsavond in het ziekenhuis.

Ik denk dat er acht stellen waren. Misschien tien, ik heb ze niet geteld. In grotere groepen, is het namelijk zaak snel hoofdzaak van bijzaak te scheiden. Wie doet er wel toe, en wie niet. Nou...wie er wel toe deden, was al snel duidelijk. Recht tegenover ons, namen twee mannen met hun vrouwen plaats. Voor beide mannen gold dat je zonder het bewijsstuk van die zwangere vrouw naast ze, geen seconde ook maar een euro zou verwedden dat ze een seksueel actief leven leiden. Het zouden in theorie broers kunnen zijn, maar dan meer op 'productgroep', dan genetisch materiaal. Allebei 'iets in de IT'. Geen zonlicht, geen beweging, geen spanning, broodtrommel, volkorenmacaroni, beukenhout-gefineerde-meubels (door het hele huis), lamellen, Nissan Primera (bordeauxrood), de merkloze jeans, weekendje Center Parcs met schoonouders, sperziebonen met een karbonaadje, Old Spice, allergisch voor katten, sokken aan in bed, boodschappen doen op zaterdag, stripboekenverzameling, vitrinekast, donkerbruine parka, witte slip. Heb je een beeld? Fijn. Dan nu de specificaties per man.

Man één, Ruurd, droeg een geruit overhemd, een merkloze jeans en een bril. Maar echt een dikke bril. Een bril waar wel ogen achter zaten, maar die je niet in de oorspronkelijke vorm kon zien omdat de glazen alles vervormden. En wat er nog meer vervormd was, was zijn hoofd. Sommige mannen hebben het: Frankenstein, Quentin Tarantino: Zo'n hoofd dat er aan de onderkant redelijk normaal bijhangt, maar dat ter hoogte van de oogkassen een soort wildgroei heeft doorstaan. Alsof er héél veel hersenen in een te kleine ruimte zijn gestopt. Het haar van Ruurd was stijl en penig, maar wel horizontaal stijl. Z'n pony vormde een soort zonnescherm van sprietjes. Nee, weinig sexy. Voor Ruurd lag een kladblok klaar, in een donkerblauwe map, voorzien van vier pennen. Better safe than sorry.

Man twee, Eddy, droeg eveneens een geruit overhemd, een merkloze jeans, maar geen bril. In zijn haar had hij wasverzachter gedaan, waarna hij het geheel iets te lang had geföhnd. Er was geen sprake van enig gelgebruik. Eddy had al een keer een kind gekregen en wist dus theoretisch van de hoed en de rand. Zo keek hij ook. Eddy zou zo de presentatie over kunnen nemen. En anders had zijn vrouw dat wel gekund.

Beide heren waren blank en beide heren hadden en donkere vrouw aan de haak geslagen. De vrouw van Ruurd sprak geen woord. Ruurd had de regie in handen. Zo wilde hij weten in hoeverre hij in het AMC iemand tegen het lijf zou kunnen lopen met een ziekenhuisbacterie. En ook informeerde hij naar de mogelijkheden stamcellen uit de navelstreng van zijn kind op te slaan in een databank - mocht de baby ooit leukemie krijgen. Het was duidelijk: Ruurd had voor álles een verzekering. Nee: twee verzekeringen. De vrouw van Eddy liep blij vlagen leeg over haar eerdere bevalling. Eddy deed dan niets dan instemmend knikken. Hij en zij hadden de wereld van het bevallen doorgrond. Ze zaten er ook niet om informatie in te winnen, ze zaten er als back-up voor mocht de presentatrice een hartstilstand krijgen.

De hele presentatie was voor ons overigens bijzaak. Kijken naar deze twee seksloze draken was priceless. Ik heb gehoord dat Mannenharten een ontzettende boutfilm is: geef er dan ook je geld niet aan uit. Dit is gratis. En je krijgt er nog koffie ook.

Ik heb Taco er van moeten weerhouden dat hij geen foto maakte van de show-in-show voor ons. Hij stond meerdere keren op het punt mijn broer bewijsmateriaal te whatsappen en schokte talloze keren in stilte bij het idee dat hij hier mét Elmer zou zitten. Ik was vooral blij dat dat het geval niet was. We waren weggestuurd, dat was zeker. We hadden een levenslang verbod gekregen voor alle academische ziekenhuizen ter wereld.

Onbetwist hoogtepunt was toen Ruurd vroeg naar de sluitingstijd van de schedelnaden van de baby. Je kunt het maar weten: dan staat het maar in je agenda. 'Dat kan soms jaren duren', was het antwoord. Je zag aan Ruurd dat hij dat een onbevredigende reactie vond. Hij wilde er voor vrij nemen, vieren dat zijn kind eindelijk een gesloten schedel had. De vrouw die de presentatie gaf, ging door: 'Het is niet erg als het een tijd duurt hoor. Het wordt pas een probleem als de schedelnaden te vroeg sluiten. De hersenen groeien namelijk nog een tijd door en dan vervormt het hoofd. Je ziet wel eens van die mensen die dan een heel raar hoofd hebben, smal van onderen en groot van boven...'
Er viel een pijnlijke stilte. Ze had het over Ruurd. En dat besefte ze nu zelf ook. Iedereen wist het. Hier werd een diagnose gesteld. Keihard. Zonder enig gevoel voor privacy. Snel praatte ze eroverheen en Ruurd maakte een aantekening in zijn kladblok, zweet in zijn handen.

100% dat die nu bij zijn huisarts zit, met knikkende knietjes en tranen in zijn ogen. Hij heeft tijdens de zwangerschapsvoorlichting te horen gekregen dat zijn schedelnaden te vroeg zijn dichtgegroeid. Wát een ellende...

Het AMC gaat het overigens niet worden. We vonden het gewoonweg te kil, te groot, te oud en in geval van keizersnee weinig moedervriendelijk. De operatiekamers zijn (jaja) té koud en dus gaat de baby na twee minuten met de vader mee en worden moeder en kind na een uur herenigd. No fucking way! De vrouw van Eddy had het meegemaakt. Het was wel even slikken, vertelde ze, maar de anesthesist had haar gewedig weten af te leiden met informatie over haar bloedwaardes en hartslag. Eddy knikte instemmend.
HEY! BOEIE! Je hebt niet negen maanden uitgekeken naar het moment waarop je kind is geboren om te worden overvoerd met informatie die je ook van een monitor kunt halen! Ik zou mij dat uur in eenzaamheid de ogen uit mijn hoofd brullen, zo weet ik zeker!
Die hards cq semiprofessionals als we zijn, gaan we maandag naar het Amstelveen Ziekenhuis, wederom voor een voorlichting. Wie weet zien we Ruurd en Eddy daar ook. Dat zou epic zijn. Jullie horen...   

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…