Doorgaan naar hoofdcontent

It's the most wonderful time of the year...

Kerst. Ik vraag mij jaar in, jaar uit weer af waar we mee bezig zijn. Zoals we deze hysterie collectief staande houden (en er collectief een hekel aan hebben volgens mij), kunnen we het toch ook collectief opheffen? Gewoon bij Burgerlijk Besluit bepalen dat het gedaan is met de voorverpakte carpaccio, de roomboter kerstboompjes, de beenham culinair, de Aziatische gourmetschotels, de luxe noten-spijs-stol en de petit-fourtjes met geglazuurde kerstboom en Amanenen-marsepein-vulling. En bleef het daar maar bij. Nee, de commercie is momenteel zo doorgeslagen, dat je - als je daar een diepgewortelde behoefte aan hebt - je kont kunt afvegen met kersttoiletpapier, je hamster wortelkerstbomen kunt voeren en de hond een heus wilddiner met cranberry's kunt voorschotelen. Gekkenhuis.

Om aan de gekte mee te doen, moet je overigens een ver bovenmodaal inkomen hebben. Met een gemiddeld inkomen kom je al snel bedrogen uit bij de kassa: besparen zit er in deze weken niet in - tenzij je natuurlijk van plan bent een pan macaroni te maken. Alleen eten is deze dagen niet goed genoeg. Voor-, hoofd-, tussen-, na-, bij- en achter-gerechten móeten voorzien zijn van dure wijnen, tafelaankleding (zoals daar zijn de damasten servetten, de zilveren servetringen, de decoratieve kerstglitters op het al even zo decoratieve kerstkleed en uiteraard de met gouden sparkels voorziene kaarsen ) en kittige amuses. Maar geen medelijden met wie dan ook hoor, want van de crisis lijkt trouwens last te hebben, zelfs de man die bij de uitgang van AH zijn straatkrant staat te verkopen niet. Hoogtijdagen voor hem: we halen het niet in ons hoofd wél voor 89,59 varkenshaas en zalm in te slaan en hem niet het muntje uit het karretje toe te stoppen met onze wilde weldoenersblik. "Hier, koop er maar een lekkere kerststol van." Nee, wij hebben het niet slecht, zo concludeert een Quickscan AH-publiek. De supermarkt puilt uit van driftig ronddribbelende huismoeders, die compleet met checklist, duwman (hij die verveeld achter de alsmaar voller rakende kar hangt louter ten doel om deze van ingang naar kassa naar auto te manoeuvreren) bezeten blik en vlekken in de nek, van rollade naar glühwein vliegen.

De supermarkt: echt de ergste plek om te zijn nowadays. Om onverklaarbare reden, meent AH bijvoorbeeld op iedere hoek een 'proefpunt' te moeten plaatsen. Stukken tulband-met-rozijn liggen te baden in de bacteriën die er vanuit alle hoeken op worden geniest en opgerolde plakjes serranoham vinden gretig aftrek bij de hongerige duwmannen. Gisteren liep ik langs een bemand proefpunt, waar je koffie kon krijgen. Ik, megadik, duidelijk niet in mijn element, met in de ene hand een stapel kerstinkopen en in de andere hand een checklist en pen, deed net alsof ik het fenomeen niet op mijn netvlies kreeg. Dat signaal werkte bij deze desbetreffende persoon niet zoals gehoopt, ik wijt het aan onervarenheid. "Mag ik u een kopje koffie aanbieden, mevrouw?" Wanhopig keek ik de student aan. Wat zou zo'n jongen nou zelf denken? "Nee dank je. Maar als je onder dat tafeltje een borrel hebt staan, mag je een groot glas voor mij inschenken." Geschokt keek de promotiepuber naar mijn buik. Zei ze dat nou echt? JA! DAT ZEI ZE ECHT! EN ALS JE EEN SPUIT MORFINE HEBT LIGGEN, OF IETS STERKERS DESNOODS, WEET IK DAAR OOK WEL RAAD MEE! Dat zei ze niet echt. Dat dacht ze alleen.

Bij gebrek aan volwassen duwman (iets met sport dat rond 19.00 uur op de Nederlandse televisie móet), had ik Wouter mee genomen. Na zijn vijfde stuk ondergenieste tulband, begon hij het een beetje zat te worden. Hij hoorde de derde vrouw op rij hysterisch kirren over mijn dikke buik (ssst, loop door, recht op je doel afgaan is daags voor Kerst het landelijk geldende supermarktprotocol) en hij rolde vermoeid met zijn ogen. "Waarom doet iedereen zo aardig tegen je?" Ik had er geen pasklaar antwoord op en zag mij genoodzaakt hem onzin te verkopen. "Dat is de kerstgedachte Wout."

De kerstgedachte. Die bestaat helemaal niet. Ja, de gedachte waarbij wij onze schuldgevoelens afkopen met zinloze cadeautjes, kuttige kaartjes en gulle giften aan goede doelen, maar echt Ebenezer Scrooge-achtige feelgood-emoties, kennen wij niet rond deze tijd van het jaar. In menig familie is het nu al weken hommeles. Zij heeft hem er toch bij uitgenodigd, die trut komt toch weer onuitgenodigd om de hoek kijken met die arrogante neus van d'r - wedden?, zij drukken nu al jaren hun snor in het hosten van het jaarlijkse kerstdiner - laat ze de kolere krijgen, sta ik hier werk van mijn outfit te maken - komt die vette zeug vast weer in een spijkerbroek aanzetten, en...zul je zien dat die onopgevoede koters weer met die grijpgrage vingers de ballen uit mijn zorgvuldig gedecoreerde kerstboom trekken. Voorpret, noemen ze dat. Ja, It's the most wonderful time of the year...
  
Vanmorgen heb ik mijn laatste tour voor de komende drie dagen naar de supermarkt gemaakt, want je vergeet natuurlijk ALTIJD iets, hoe goed voorbereid je ook van huis vertrekt. Mozzarella en hamstervoer. Tja, en dat trek je niet even van een stuk schenkel en een bouillonblokje. Ik ben net thuisgekomen en voel dat zich een soort opluchting van mij meester maakt. Zoals mijn broer zou zeggen: "En nu even HELEMAAL NIETS." Om het gevoel intenser te maken, heb ik een huispak aangetrokken. Zonder glitters en pailletten, dat zou alweer teveel van het goede zijn. Nee, gewoon lekker basic. En in tegenstelling tot voorgaande jaren geen ratrace voor ons. Ik ben te dik om het event van het jaar te hosten en te moe om mijn dagen van A tot Z vol te plannen. Dus vanavond kinderloos thuis met Taco, morgen naar zijn zus en de dag erna naar mijn broer. Fijn, die support in dikke dagen.

Mijn gedachte gaat uit naar een ieder die nu nog de gehele AH Excellent-collectie in huis moet halen, vanavond een gevecht aangaat met het wildgebraad en morgen ongemakkelijk staat te koketteren in een veel te strak galajurkje met echte Hema-parels. We doen het onszelf aan mensen...    

FIJNE FEESTDAGEN!

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …