Doorgaan naar hoofdcontent

Ik mis mezelf...

Ruim 32 weken nu. 'Het grote aftellen is begonnen', is een veelgehoorde oneliner. Nou geloof mij: dat aftellen deed ik al ten tijde van de bevruchting of misschien al wel daarvoor. Ik ben een slechte zwangere. Maar echt een heel slechte zwangere. Daar waar menig vrouw gaat stralen alsof ze net een paar uur in de styling en de maquillage heeft gezeten, voel ik me met de dag verder afdrijven van de vrouw die ik ooit was. En drijven kan ik, met al dat vet...

Oneliners, ik krijg ze te pas en te onpas en ook rustig door volstrekt onbekenden naar mijn hoofd geslingerd. 'Zo, laatste loodjes zeker?' Een pijnlijke constatering als je je bedenkt dat dat al werd geroepen zo rond zes maanden. 'Jeetje, weet je zeker dat het er geen twee zijn?' (En die tekst dateert al van rond de vierde maand.)

Mijn naam is iedereen inmiddels vergeten. Dikke, bolle: het volstaat allemaal tegenwoordig. Ongegeneerd staren mensen die ik nog nooit heb gezien of gesproken naar mijn buik. En ik weet ook echt wel dat dat uit een soort 'oh en ah, zie daar het wonder van het leven' is, maar het voelt toch een klein beetje als een inbreuk op mijn privacy. Alsof ik met mijn complete voorgevel cup DD uit mijn veel te strakke shirtje loop te schreeuwen om aandacht.

Zaterdag ging ik even kijken bij Wouts voetbal. Ik liep tussen het crème de la crème van de Nederlandse samenleving naar het allerachterste veld (auto ostentatief bij gebrek aan parkeerplek op de invalidenplaats neergezet, dat dan weer wel).
Terwijl er links van mij iets werd geroepen als 'WESSELY! WESSELY! BUITEN! BUITEN! NEE DAT IS BINNEN! BUITEN ZEG IK TOCH, GODVERREDOMME...', kwam er een op z'n zachts gezegd corpulente oudere man mijn kant oplopen. Inmiddels volledig uitgerust met een zesde zintuig voor 'mensen die hun kop niet kunnen houden', negeerde ik zijn starende blik. Ken je van die figuren die een voorkeur hebben voor het in openbare ruimtes te-hard-op zeggen van grappige dingen? Zo'n man was dit. Zo'n man die in de rij bij de kassa van Albert Heijn ineens een dubbelzinnige grap maakt ten koste van zijn vrouw en vervolgens de rest van de rij en het kassameisje aankijkt met een blik van: 'Gillen hè, met mij. Noem mij maar Mr. Funny. Mr. Frits Funny.' Ik keek overdreven de andere kant uit, er kwam nog net geen rol prikkeldraad uit mijn voorhoofd klappen ten teken van het geen zin hebben in een opmerking. Het werkte. De man kwam niet verder dan een volkomen overbodig: 'Dag mevrouw...' Ik deed net alsof ik het niet hoorde.
'Laat hem dat dunne mokkel achter mij maar gedag zeggen. Zij heeft er hard voor getraind', dacht ik vals.

Ik weet het, ik weet het, het ligt voor de hand mij nu met op vervelende, paternalistische toon terecht te wijzen op het ongekend grote geluk dat ik bij mij draag. En dat ik daar dankbaar voor moet zijn. En dat ik niet zo moet zeuren enzo en dat het 'maar' negen maanden is. Laat ik vooropstellen dat ik dat soort teksten alleen tolereer van vrouwen die weten waar ze het over hebben. Mannen kunnen hun vingers maar beter niet aan het toetsenbord branden door zich op dit gladde ijs te begeven, anders wil ik ze met liefde in de praktijk laten doormaken wat zwanger zijn en bevallen precies inhoudt.
En dan wil ik vervolgen met: ik ben ziels, zielsgelukkig (en dat keer een miljard, tot in het oneindige vermenigvuldigd) met de komst van mijn tweede dochter. Ik voel me gezegend dat ik dit weer mag meemaken met Taco. Maar dat staat volledig los van die dracht van negen maanden en de geboorte.

Niet iedereen transformeert in een vleesgeworden roze wolk tijdens haar zwangerschap. Net zoals je een kersverse moeder niet kunt aanrekenen dat ze postnataal depressief wordt,  kun je moeders zoals ik (en daar zijn er zat van, geloof mij, ze zitten alleen veelal negen maanden onder een steen omdat ze bang zijn voor het wijzende vingertje van de 'zeurnietendoegelukkig-maffia') niet aanrekenen dat we niet staan te springen bij het niet meer normaal kunnen opstaan van een bank dan wel stoel omdat we dan vergaan van de pijn. En dat we niet gelukkig worden van misselijkheid, maagzuur, hoofdpijn, extreme moeheid, huilbuien, slapeloze nachten zou de normaalste zaak van de wereld moeten zijn. Net als het feit dat we er ontzettend tegenop zien dat die almaar groter wordende baby er ook nog een keertje uit moet, bij voorkeur zonder verdoving, want dat hoort nou eenmaal in Nederland. Ik noem slechts een deel van de klachten op. De rest is te gênant om het wereldwijde web op te slingeren - het komt er kort door de bocht op neer dat je iedere vorm van charmantheid ver achter je laat na de conceptie.

'Ik mis mezelf', heb ik het vorige week omschreven (uiteraard gepaard met een theatrale, hysterische huilbui om de ernst ervan niet verloren te laten gaan).

Mezelf is even snel naar boven rennen als ik daar iets heb laten liggen. Nu ben ik halverwege de trap al toe aan zuurstof. Mezelf is lekker lang opblijven en een wijntje drinken. De spannendste liquide versnapering die ik me nu kan voorstellen is Antagel, hét wondermiddel bij maagzuur - hoe sexy (en ik drink het tegenwoordig uit de fles, als een ware addict, niet eens meer met het maatdopje). Mezelf is een spijkerbroek mét riem. Het klinkt misschien rete-comfortabel, maar zo'n verlengstuk aan je broek tot ver over je navel is natuurlijk afschuwelijk oncharmant. Probeer je er eens een beeld bij te vormen: niets aan, alleen zo'n broek. Een man met witte tennissokken in sandalen heeft meer sex-appael. Mezelf is paardrijden. Maar het arme diertje wordt nu al kreupel als ie naar mij kijkt. Mezelf is een leuke vriendin zijn. Niet de aangespoelde potvis op de bank, waar Taco nu al maanden tegen aan moet kijken. En mezelf is ook een leuke moeder zijn. En niet die gefreakte nesteldrangerige stresskip waar de kinderen nu mee te kampen hebben.

Zaterdag gaven vrienden Jacco en Anies een samenwoonfeestje. Ik had 's middags boodschappen gedaan en zat volledig door mijn energielevel voor de rest van de week heen. Daarbij kon ik gewoon de gedachte niet verdragen hen te zien drinken alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Ze moesten eens weten wat een goud ze in handen hadden en achteloos achterover sloegen. En ik wist van tevoren al dat het complete Eurovisie Songfestival repertoire zes keer voorbij zou komen en dat zou mij te genadeloos hard op mijn tekortkomingen wijzen. Meezingen had namelijk al teveel moeite gekost. Het was te pijnlijk allemaal. Te confronterend. Al die dunne mensen bij elkaar. En zo zat ik met Floor het Junior Songfestival te kijken. Of beter: lag...

Ik vind bij een paar mensen gehoor. Bij mijn moeder, die zwanger zijn met liefde voor mij betiteld als 'onmenselijk'. Bij mijn beste vriendin Michou, die recent haar negen-maanden-lange-zoektocht-naar-zichzelf heeft afgesloten met een baby en als geen ander de kunst van het zwangerschapszeiken in de vingers heeft. Mijn nicht Fleur en vriendin Ingeborg begrijpen hoe hormonen een wrak van je maken. En vandaag vertrouwde vriendin Margo mijn per mail toe dat ze er ook helemaal niets aan vond.  Zie je wel: ik heb soulmates. Meer dan ik denk.


'Wacht maar, als het geboren is, dan begint de ellende pas echt', riep iemand mij vorige week toe. Ja, het is heus, niet gelogen, hoe opbeurend. Mensen denken alles maar te mogen zeggen. Nou: deze tekst gaat in mijn geval niet op. Ik ben gek op baby's. En ik vind nachtvoedingen enig. Ik kijk er nu al naar uit om maanden lang rond te zeulen met iemand die nog geen idee heeft hoe ze zichzelf van A naar B moet bewegen. Ik heb altijd genoten van de flesjes in het donker, van een warme, natte boer in je nek. Dat is ook waar ik het voor doe. Pas werd mij de vraag gesteld waarom ik eigenlijk nog zwanger wilde worden - er kwamen immers niet veel positieve geluiden uit me. Nou, ik wilde zwanger worden om de baby. Nooit om dik en krakkemikkig te worden.

Aan alle vrouwen op de wereld die er nét zo slecht in zijn als ik: zeur en zeik er lustig op los. Zwanger zijn hoef je niet leuk te vinden. Bijt maar van je af. Sla de eerste die je 'dikke' noemt vol op z'n bek en ga er met je complete gewicht bovenop zitten (regel dan wel iemand om je er weer af te takelen).

Nog acht weken, dan ben ik er weer. Dan heb ik misschien nog een paar dagen of weken nodig om bij te trekken, maar dan wel mét baby in mijn armen! En nu eerst...op naar de feestdagen! Ook al zo'n geweldige tijd.

Reacties

  1. Het is nu een beetje laat, maar heb je ook adoptie overwogen?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Nee hoor je hebt gelijk! Ik heb ook vervloekt tijdens de zwangerschap. Huilen, mega worden, sollicitatie brieven naar dolfinarium sturen, of ze nog een walrus konden gebruiken! Ze proberen ook door je huid naar buiten te komen, obstipatie, spataderen die verschijnen en dan kan ik nog wel een paar uur doorgaan.maar als ze geboren zijn kan het nog doorgaan.... 7 maanden 24 uur p. dag huilen.maar ook dat overleef je.na 6 jaar nog een keer geprobeerd en toen kwam er 1 uit het boekje.heb alleen een gekneusd stuitje eraan over gehouden , waar ik na 6 jaar nog steeds last van heb.maar als ze bij je komen knuffelen en zeggen dat je de liefste moeder bent die er bestaat....vergeet je alles.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …