dinsdag 24 december 2013

It's the most wonderful time of the year...

Kerst. Ik vraag mij jaar in, jaar uit weer af waar we mee bezig zijn. Zoals we deze hysterie collectief staande houden (en er collectief een hekel aan hebben volgens mij), kunnen we het toch ook collectief opheffen? Gewoon bij Burgerlijk Besluit bepalen dat het gedaan is met de voorverpakte carpaccio, de roomboter kerstboompjes, de beenham culinair, de Aziatische gourmetschotels, de luxe noten-spijs-stol en de petit-fourtjes met geglazuurde kerstboom en Amanenen-marsepein-vulling. En bleef het daar maar bij. Nee, de commercie is momenteel zo doorgeslagen, dat je - als je daar een diepgewortelde behoefte aan hebt - je kont kunt afvegen met kersttoiletpapier, je hamster wortelkerstbomen kunt voeren en de hond een heus wilddiner met cranberry's kunt voorschotelen. Gekkenhuis.

Om aan de gekte mee te doen, moet je overigens een ver bovenmodaal inkomen hebben. Met een gemiddeld inkomen kom je al snel bedrogen uit bij de kassa: besparen zit er in deze weken niet in - tenzij je natuurlijk van plan bent een pan macaroni te maken. Alleen eten is deze dagen niet goed genoeg. Voor-, hoofd-, tussen-, na-, bij- en achter-gerechten móeten voorzien zijn van dure wijnen, tafelaankleding (zoals daar zijn de damasten servetten, de zilveren servetringen, de decoratieve kerstglitters op het al even zo decoratieve kerstkleed en uiteraard de met gouden sparkels voorziene kaarsen ) en kittige amuses. Maar geen medelijden met wie dan ook hoor, want van de crisis lijkt trouwens last te hebben, zelfs de man die bij de uitgang van AH zijn straatkrant staat te verkopen niet. Hoogtijdagen voor hem: we halen het niet in ons hoofd wél voor 89,59 varkenshaas en zalm in te slaan en hem niet het muntje uit het karretje toe te stoppen met onze wilde weldoenersblik. "Hier, koop er maar een lekkere kerststol van." Nee, wij hebben het niet slecht, zo concludeert een Quickscan AH-publiek. De supermarkt puilt uit van driftig ronddribbelende huismoeders, die compleet met checklist, duwman (hij die verveeld achter de alsmaar voller rakende kar hangt louter ten doel om deze van ingang naar kassa naar auto te manoeuvreren) bezeten blik en vlekken in de nek, van rollade naar glühwein vliegen.

De supermarkt: echt de ergste plek om te zijn nowadays. Om onverklaarbare reden, meent AH bijvoorbeeld op iedere hoek een 'proefpunt' te moeten plaatsen. Stukken tulband-met-rozijn liggen te baden in de bacteriën die er vanuit alle hoeken op worden geniest en opgerolde plakjes serranoham vinden gretig aftrek bij de hongerige duwmannen. Gisteren liep ik langs een bemand proefpunt, waar je koffie kon krijgen. Ik, megadik, duidelijk niet in mijn element, met in de ene hand een stapel kerstinkopen en in de andere hand een checklist en pen, deed net alsof ik het fenomeen niet op mijn netvlies kreeg. Dat signaal werkte bij deze desbetreffende persoon niet zoals gehoopt, ik wijt het aan onervarenheid. "Mag ik u een kopje koffie aanbieden, mevrouw?" Wanhopig keek ik de student aan. Wat zou zo'n jongen nou zelf denken? "Nee dank je. Maar als je onder dat tafeltje een borrel hebt staan, mag je een groot glas voor mij inschenken." Geschokt keek de promotiepuber naar mijn buik. Zei ze dat nou echt? JA! DAT ZEI ZE ECHT! EN ALS JE EEN SPUIT MORFINE HEBT LIGGEN, OF IETS STERKERS DESNOODS, WEET IK DAAR OOK WEL RAAD MEE! Dat zei ze niet echt. Dat dacht ze alleen.

Bij gebrek aan volwassen duwman (iets met sport dat rond 19.00 uur op de Nederlandse televisie móet), had ik Wouter mee genomen. Na zijn vijfde stuk ondergenieste tulband, begon hij het een beetje zat te worden. Hij hoorde de derde vrouw op rij hysterisch kirren over mijn dikke buik (ssst, loop door, recht op je doel afgaan is daags voor Kerst het landelijk geldende supermarktprotocol) en hij rolde vermoeid met zijn ogen. "Waarom doet iedereen zo aardig tegen je?" Ik had er geen pasklaar antwoord op en zag mij genoodzaakt hem onzin te verkopen. "Dat is de kerstgedachte Wout."

De kerstgedachte. Die bestaat helemaal niet. Ja, de gedachte waarbij wij onze schuldgevoelens afkopen met zinloze cadeautjes, kuttige kaartjes en gulle giften aan goede doelen, maar echt Ebenezer Scrooge-achtige feelgood-emoties, kennen wij niet rond deze tijd van het jaar. In menig familie is het nu al weken hommeles. Zij heeft hem er toch bij uitgenodigd, die trut komt toch weer onuitgenodigd om de hoek kijken met die arrogante neus van d'r - wedden?, zij drukken nu al jaren hun snor in het hosten van het jaarlijkse kerstdiner - laat ze de kolere krijgen, sta ik hier werk van mijn outfit te maken - komt die vette zeug vast weer in een spijkerbroek aanzetten, en...zul je zien dat die onopgevoede koters weer met die grijpgrage vingers de ballen uit mijn zorgvuldig gedecoreerde kerstboom trekken. Voorpret, noemen ze dat. Ja, It's the most wonderful time of the year...
  
Vanmorgen heb ik mijn laatste tour voor de komende drie dagen naar de supermarkt gemaakt, want je vergeet natuurlijk ALTIJD iets, hoe goed voorbereid je ook van huis vertrekt. Mozzarella en hamstervoer. Tja, en dat trek je niet even van een stuk schenkel en een bouillonblokje. Ik ben net thuisgekomen en voel dat zich een soort opluchting van mij meester maakt. Zoals mijn broer zou zeggen: "En nu even HELEMAAL NIETS." Om het gevoel intenser te maken, heb ik een huispak aangetrokken. Zonder glitters en pailletten, dat zou alweer teveel van het goede zijn. Nee, gewoon lekker basic. En in tegenstelling tot voorgaande jaren geen ratrace voor ons. Ik ben te dik om het event van het jaar te hosten en te moe om mijn dagen van A tot Z vol te plannen. Dus vanavond kinderloos thuis met Taco, morgen naar zijn zus en de dag erna naar mijn broer. Fijn, die support in dikke dagen.

Mijn gedachte gaat uit naar een ieder die nu nog de gehele AH Excellent-collectie in huis moet halen, vanavond een gevecht aangaat met het wildgebraad en morgen ongemakkelijk staat te koketteren in een veel te strak galajurkje met echte Hema-parels. We doen het onszelf aan mensen...    

FIJNE FEESTDAGEN!

woensdag 11 december 2013

Voorlichtingsavond 'bevallen in het ziekenhuis': epic!

Voorlichtingsavond 'Bevallen in het ziekenhuis': ooit geweest? Moet je doen. Ook als je niet zwanger bent. Gewoon aanhaken, desnoods met een kussen onder je shirt om niet al te veel op te vallen, en dan...genieten. Het is vermaak van het hoogste niveau. En ik kan het weten, want ik heb er sinds gisterenavond twee in mijn leven bezocht en kan spreken van een 100% tevredenheidsgarantie. Qua entertainment dan.

13 jaar geleden zat ik met Jeroen in het Hofpoort Ziekenhuis in Woerden voor zo'n voorlichting. Ik 23, Jeroen 24. Om ons heen zaten alleen maar mensen van minstens 35: ik voelde mij een extreme tienermoeder. Zo werd er ook naar mij gekeken. Ik keek terug, want er was veel te zien. Alle mannen zagen er hetzelfde uit: geruit overhemd ín de broek, glad leren riempje, pantalon of pantalonmodel jeans, Van Bommel cq Van Lier schoenen en een doodernstig gezicht. Allemaal IT-ers, geen twijfel over mogelijk. De vrouwen waren zwanger. Maar echt héél zwanger. Als in: 'ik adem zwanger-zijn'. Buikbanden, belletjes om de nek, vermoeide gezichten, handjes om het kind heen: volstrekt seksloze broedkippen.
Al na de eerste minuut werd het Jeroen en mij teveel. We voelden ons wel zo verschrikkelijk niet op ons plaats, dat we ongemakkelijk begonnen te lachen. En wie Jeroen een beetje kent, weet dat een ongemakkelijke lachbui om een absurde situatie met gemak kan ontaarden in een niet te stoppen slappe lach. Die kwam dan ook, op het moment dat de vier sprekers opgewonden in een rijtje achter elkaar binnenliepen en plaats namen op het podium alsof ze ieder moment hun violen op konden pakken om een concert aan te vangen. Het werd een lange zit. Een hilarische beproeving.

Dat ik Taco nu weer meesleepte naar zo'n avond, was weldoordacht. Het AMC mag dan wel een 24-uurs anesthesie hebben: het moet er natuurlijk wel een beetje uitzien. Ik wilde het zien. Ik ik vond dat ik het Taco niet kon onthouden. Ik zou hem het complete arrangement geven. Niet alleen maar een baby, óók een voorlichtingsavond in het ziekenhuis.

Ik denk dat er acht stellen waren. Misschien tien, ik heb ze niet geteld. In grotere groepen, is het namelijk zaak snel hoofdzaak van bijzaak te scheiden. Wie doet er wel toe, en wie niet. Nou...wie er wel toe deden, was al snel duidelijk. Recht tegenover ons, namen twee mannen met hun vrouwen plaats. Voor beide mannen gold dat je zonder het bewijsstuk van die zwangere vrouw naast ze, geen seconde ook maar een euro zou verwedden dat ze een seksueel actief leven leiden. Het zouden in theorie broers kunnen zijn, maar dan meer op 'productgroep', dan genetisch materiaal. Allebei 'iets in de IT'. Geen zonlicht, geen beweging, geen spanning, broodtrommel, volkorenmacaroni, beukenhout-gefineerde-meubels (door het hele huis), lamellen, Nissan Primera (bordeauxrood), de merkloze jeans, weekendje Center Parcs met schoonouders, sperziebonen met een karbonaadje, Old Spice, allergisch voor katten, sokken aan in bed, boodschappen doen op zaterdag, stripboekenverzameling, vitrinekast, donkerbruine parka, witte slip. Heb je een beeld? Fijn. Dan nu de specificaties per man.

Man één, Ruurd, droeg een geruit overhemd, een merkloze jeans en een bril. Maar echt een dikke bril. Een bril waar wel ogen achter zaten, maar die je niet in de oorspronkelijke vorm kon zien omdat de glazen alles vervormden. En wat er nog meer vervormd was, was zijn hoofd. Sommige mannen hebben het: Frankenstein, Quentin Tarantino: Zo'n hoofd dat er aan de onderkant redelijk normaal bijhangt, maar dat ter hoogte van de oogkassen een soort wildgroei heeft doorstaan. Alsof er héél veel hersenen in een te kleine ruimte zijn gestopt. Het haar van Ruurd was stijl en penig, maar wel horizontaal stijl. Z'n pony vormde een soort zonnescherm van sprietjes. Nee, weinig sexy. Voor Ruurd lag een kladblok klaar, in een donkerblauwe map, voorzien van vier pennen. Better safe than sorry.

Man twee, Eddy, droeg eveneens een geruit overhemd, een merkloze jeans, maar geen bril. In zijn haar had hij wasverzachter gedaan, waarna hij het geheel iets te lang had geföhnd. Er was geen sprake van enig gelgebruik. Eddy had al een keer een kind gekregen en wist dus theoretisch van de hoed en de rand. Zo keek hij ook. Eddy zou zo de presentatie over kunnen nemen. En anders had zijn vrouw dat wel gekund.

Beide heren waren blank en beide heren hadden en donkere vrouw aan de haak geslagen. De vrouw van Ruurd sprak geen woord. Ruurd had de regie in handen. Zo wilde hij weten in hoeverre hij in het AMC iemand tegen het lijf zou kunnen lopen met een ziekenhuisbacterie. En ook informeerde hij naar de mogelijkheden stamcellen uit de navelstreng van zijn kind op te slaan in een databank - mocht de baby ooit leukemie krijgen. Het was duidelijk: Ruurd had voor álles een verzekering. Nee: twee verzekeringen. De vrouw van Eddy liep blij vlagen leeg over haar eerdere bevalling. Eddy deed dan niets dan instemmend knikken. Hij en zij hadden de wereld van het bevallen doorgrond. Ze zaten er ook niet om informatie in te winnen, ze zaten er als back-up voor mocht de presentatrice een hartstilstand krijgen.

De hele presentatie was voor ons overigens bijzaak. Kijken naar deze twee seksloze draken was priceless. Ik heb gehoord dat Mannenharten een ontzettende boutfilm is: geef er dan ook je geld niet aan uit. Dit is gratis. En je krijgt er nog koffie ook.

Ik heb Taco er van moeten weerhouden dat hij geen foto maakte van de show-in-show voor ons. Hij stond meerdere keren op het punt mijn broer bewijsmateriaal te whatsappen en schokte talloze keren in stilte bij het idee dat hij hier mét Elmer zou zitten. Ik was vooral blij dat dat het geval niet was. We waren weggestuurd, dat was zeker. We hadden een levenslang verbod gekregen voor alle academische ziekenhuizen ter wereld.

Onbetwist hoogtepunt was toen Ruurd vroeg naar de sluitingstijd van de schedelnaden van de baby. Je kunt het maar weten: dan staat het maar in je agenda. 'Dat kan soms jaren duren', was het antwoord. Je zag aan Ruurd dat hij dat een onbevredigende reactie vond. Hij wilde er voor vrij nemen, vieren dat zijn kind eindelijk een gesloten schedel had. De vrouw die de presentatie gaf, ging door: 'Het is niet erg als het een tijd duurt hoor. Het wordt pas een probleem als de schedelnaden te vroeg sluiten. De hersenen groeien namelijk nog een tijd door en dan vervormt het hoofd. Je ziet wel eens van die mensen die dan een heel raar hoofd hebben, smal van onderen en groot van boven...'
Er viel een pijnlijke stilte. Ze had het over Ruurd. En dat besefte ze nu zelf ook. Iedereen wist het. Hier werd een diagnose gesteld. Keihard. Zonder enig gevoel voor privacy. Snel praatte ze eroverheen en Ruurd maakte een aantekening in zijn kladblok, zweet in zijn handen.

100% dat die nu bij zijn huisarts zit, met knikkende knietjes en tranen in zijn ogen. Hij heeft tijdens de zwangerschapsvoorlichting te horen gekregen dat zijn schedelnaden te vroeg zijn dichtgegroeid. Wát een ellende...

Het AMC gaat het overigens niet worden. We vonden het gewoonweg te kil, te groot, te oud en in geval van keizersnee weinig moedervriendelijk. De operatiekamers zijn (jaja) té koud en dus gaat de baby na twee minuten met de vader mee en worden moeder en kind na een uur herenigd. No fucking way! De vrouw van Eddy had het meegemaakt. Het was wel even slikken, vertelde ze, maar de anesthesist had haar gewedig weten af te leiden met informatie over haar bloedwaardes en hartslag. Eddy knikte instemmend.
HEY! BOEIE! Je hebt niet negen maanden uitgekeken naar het moment waarop je kind is geboren om te worden overvoerd met informatie die je ook van een monitor kunt halen! Ik zou mij dat uur in eenzaamheid de ogen uit mijn hoofd brullen, zo weet ik zeker!
Die hards cq semiprofessionals als we zijn, gaan we maandag naar het Amstelveen Ziekenhuis, wederom voor een voorlichting. Wie weet zien we Ruurd en Eddy daar ook. Dat zou epic zijn. Jullie horen...   

maandag 2 december 2013

Ik mis mezelf...

Ruim 32 weken nu. 'Het grote aftellen is begonnen', is een veelgehoorde oneliner. Nou geloof mij: dat aftellen deed ik al ten tijde van de bevruchting of misschien al wel daarvoor. Ik ben een slechte zwangere. Maar echt een heel slechte zwangere. Daar waar menig vrouw gaat stralen alsof ze net een paar uur in de styling en de maquillage heeft gezeten, voel ik me met de dag verder afdrijven van de vrouw die ik ooit was. En drijven kan ik, met al dat vet...

Oneliners, ik krijg ze te pas en te onpas en ook rustig door volstrekt onbekenden naar mijn hoofd geslingerd. 'Zo, laatste loodjes zeker?' Een pijnlijke constatering als je je bedenkt dat dat al werd geroepen zo rond zes maanden. 'Jeetje, weet je zeker dat het er geen twee zijn?' (En die tekst dateert al van rond de vierde maand.)

Mijn naam is iedereen inmiddels vergeten. Dikke, bolle: het volstaat allemaal tegenwoordig. Ongegeneerd staren mensen die ik nog nooit heb gezien of gesproken naar mijn buik. En ik weet ook echt wel dat dat uit een soort 'oh en ah, zie daar het wonder van het leven' is, maar het voelt toch een klein beetje als een inbreuk op mijn privacy. Alsof ik met mijn complete voorgevel cup DD uit mijn veel te strakke shirtje loop te schreeuwen om aandacht.

Zaterdag ging ik even kijken bij Wouts voetbal. Ik liep tussen het crème de la crème van de Nederlandse samenleving naar het allerachterste veld (auto ostentatief bij gebrek aan parkeerplek op de invalidenplaats neergezet, dat dan weer wel).
Terwijl er links van mij iets werd geroepen als 'WESSELY! WESSELY! BUITEN! BUITEN! NEE DAT IS BINNEN! BUITEN ZEG IK TOCH, GODVERREDOMME...', kwam er een op z'n zachts gezegd corpulente oudere man mijn kant oplopen. Inmiddels volledig uitgerust met een zesde zintuig voor 'mensen die hun kop niet kunnen houden', negeerde ik zijn starende blik. Ken je van die figuren die een voorkeur hebben voor het in openbare ruimtes te-hard-op zeggen van grappige dingen? Zo'n man was dit. Zo'n man die in de rij bij de kassa van Albert Heijn ineens een dubbelzinnige grap maakt ten koste van zijn vrouw en vervolgens de rest van de rij en het kassameisje aankijkt met een blik van: 'Gillen hè, met mij. Noem mij maar Mr. Funny. Mr. Frits Funny.' Ik keek overdreven de andere kant uit, er kwam nog net geen rol prikkeldraad uit mijn voorhoofd klappen ten teken van het geen zin hebben in een opmerking. Het werkte. De man kwam niet verder dan een volkomen overbodig: 'Dag mevrouw...' Ik deed net alsof ik het niet hoorde.
'Laat hem dat dunne mokkel achter mij maar gedag zeggen. Zij heeft er hard voor getraind', dacht ik vals.

Ik weet het, ik weet het, het ligt voor de hand mij nu met op vervelende, paternalistische toon terecht te wijzen op het ongekend grote geluk dat ik bij mij draag. En dat ik daar dankbaar voor moet zijn. En dat ik niet zo moet zeuren enzo en dat het 'maar' negen maanden is. Laat ik vooropstellen dat ik dat soort teksten alleen tolereer van vrouwen die weten waar ze het over hebben. Mannen kunnen hun vingers maar beter niet aan het toetsenbord branden door zich op dit gladde ijs te begeven, anders wil ik ze met liefde in de praktijk laten doormaken wat zwanger zijn en bevallen precies inhoudt.
En dan wil ik vervolgen met: ik ben ziels, zielsgelukkig (en dat keer een miljard, tot in het oneindige vermenigvuldigd) met de komst van mijn tweede dochter. Ik voel me gezegend dat ik dit weer mag meemaken met Taco. Maar dat staat volledig los van die dracht van negen maanden en de geboorte.

Niet iedereen transformeert in een vleesgeworden roze wolk tijdens haar zwangerschap. Net zoals je een kersverse moeder niet kunt aanrekenen dat ze postnataal depressief wordt,  kun je moeders zoals ik (en daar zijn er zat van, geloof mij, ze zitten alleen veelal negen maanden onder een steen omdat ze bang zijn voor het wijzende vingertje van de 'zeurnietendoegelukkig-maffia') niet aanrekenen dat we niet staan te springen bij het niet meer normaal kunnen opstaan van een bank dan wel stoel omdat we dan vergaan van de pijn. En dat we niet gelukkig worden van misselijkheid, maagzuur, hoofdpijn, extreme moeheid, huilbuien, slapeloze nachten zou de normaalste zaak van de wereld moeten zijn. Net als het feit dat we er ontzettend tegenop zien dat die almaar groter wordende baby er ook nog een keertje uit moet, bij voorkeur zonder verdoving, want dat hoort nou eenmaal in Nederland. Ik noem slechts een deel van de klachten op. De rest is te gênant om het wereldwijde web op te slingeren - het komt er kort door de bocht op neer dat je iedere vorm van charmantheid ver achter je laat na de conceptie.

'Ik mis mezelf', heb ik het vorige week omschreven (uiteraard gepaard met een theatrale, hysterische huilbui om de ernst ervan niet verloren te laten gaan).

Mezelf is even snel naar boven rennen als ik daar iets heb laten liggen. Nu ben ik halverwege de trap al toe aan zuurstof. Mezelf is lekker lang opblijven en een wijntje drinken. De spannendste liquide versnapering die ik me nu kan voorstellen is Antagel, hét wondermiddel bij maagzuur - hoe sexy (en ik drink het tegenwoordig uit de fles, als een ware addict, niet eens meer met het maatdopje). Mezelf is een spijkerbroek mét riem. Het klinkt misschien rete-comfortabel, maar zo'n verlengstuk aan je broek tot ver over je navel is natuurlijk afschuwelijk oncharmant. Probeer je er eens een beeld bij te vormen: niets aan, alleen zo'n broek. Een man met witte tennissokken in sandalen heeft meer sex-appael. Mezelf is paardrijden. Maar het arme diertje wordt nu al kreupel als ie naar mij kijkt. Mezelf is een leuke vriendin zijn. Niet de aangespoelde potvis op de bank, waar Taco nu al maanden tegen aan moet kijken. En mezelf is ook een leuke moeder zijn. En niet die gefreakte nesteldrangerige stresskip waar de kinderen nu mee te kampen hebben.

Zaterdag gaven vrienden Jacco en Anies een samenwoonfeestje. Ik had 's middags boodschappen gedaan en zat volledig door mijn energielevel voor de rest van de week heen. Daarbij kon ik gewoon de gedachte niet verdragen hen te zien drinken alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Ze moesten eens weten wat een goud ze in handen hadden en achteloos achterover sloegen. En ik wist van tevoren al dat het complete Eurovisie Songfestival repertoire zes keer voorbij zou komen en dat zou mij te genadeloos hard op mijn tekortkomingen wijzen. Meezingen had namelijk al teveel moeite gekost. Het was te pijnlijk allemaal. Te confronterend. Al die dunne mensen bij elkaar. En zo zat ik met Floor het Junior Songfestival te kijken. Of beter: lag...

Ik vind bij een paar mensen gehoor. Bij mijn moeder, die zwanger zijn met liefde voor mij betiteld als 'onmenselijk'. Bij mijn beste vriendin Michou, die recent haar negen-maanden-lange-zoektocht-naar-zichzelf heeft afgesloten met een baby en als geen ander de kunst van het zwangerschapszeiken in de vingers heeft. Mijn nicht Fleur en vriendin Ingeborg begrijpen hoe hormonen een wrak van je maken. En vandaag vertrouwde vriendin Margo mijn per mail toe dat ze er ook helemaal niets aan vond.  Zie je wel: ik heb soulmates. Meer dan ik denk.


'Wacht maar, als het geboren is, dan begint de ellende pas echt', riep iemand mij vorige week toe. Ja, het is heus, niet gelogen, hoe opbeurend. Mensen denken alles maar te mogen zeggen. Nou: deze tekst gaat in mijn geval niet op. Ik ben gek op baby's. En ik vind nachtvoedingen enig. Ik kijk er nu al naar uit om maanden lang rond te zeulen met iemand die nog geen idee heeft hoe ze zichzelf van A naar B moet bewegen. Ik heb altijd genoten van de flesjes in het donker, van een warme, natte boer in je nek. Dat is ook waar ik het voor doe. Pas werd mij de vraag gesteld waarom ik eigenlijk nog zwanger wilde worden - er kwamen immers niet veel positieve geluiden uit me. Nou, ik wilde zwanger worden om de baby. Nooit om dik en krakkemikkig te worden.

Aan alle vrouwen op de wereld die er nét zo slecht in zijn als ik: zeur en zeik er lustig op los. Zwanger zijn hoef je niet leuk te vinden. Bijt maar van je af. Sla de eerste die je 'dikke' noemt vol op z'n bek en ga er met je complete gewicht bovenop zitten (regel dan wel iemand om je er weer af te takelen).

Nog acht weken, dan ben ik er weer. Dan heb ik misschien nog een paar dagen of weken nodig om bij te trekken, maar dan wel mét baby in mijn armen! En nu eerst...op naar de feestdagen! Ook al zo'n geweldige tijd.