zondag 10 november 2013

Wout en Floor: een andere generatie

Ik heb serieus, tot nog niet zo lang geleden, in de veronderstelling geleefd dat ik altijd bij zou blijven met wat mijn kinderen interessant zouden vinden.

De eerste kentering in dat gedachtegoed kwam een jaar of twee, drie geleden, toen Wout zich ineens uren bezig hield met een een niet te volgen computerspelletje, Ecky. Dit was het niveau van Marioland ver te boven. Ondanks herhaalde pogingen het mij uit te leggen, landde het niet. Ik haakte af. Ik was te oud.

Sinds Ecky wordt de verwijdering tussen de belevingswereld van mij en mijn kinderen met de dag groter. Floor vergaapt zich eindeloos aan Nickelodeon. Van die nagesynchroniseerde shit met hysterische tienermeisjes, waarin liefdesdrama's binnen vijf minuten worden aangewakkerd én opgelost. En door naar de volgende serie! Ze volgt het allemaal. Jaja, pedagogische betweter, ik hoor je denken: jij bent de baas en de televisie heeft een uitknop. Maar ze hadden mij destijds ook niet bij de Snorkels of de Freggles weg moeten halen. En nou kan ik wel stellig verkondigen dat Kitty, Toeter en Jet wél normaal waren, maar dat houdt natuurlijk op geen enkele wijze stand. Ik denk dat bottom-line bekeken de rommel waar Floor naar kijkt dichter bij de realiteit stat dan de absurditeiten die wij voorgeschoteld kregen. Trollen in een grot en onderwaterwezens met een snorkel op hun hoofd...

Gisteren werd ik openlijk voor gek verklaard. Niet met zoveel woorden, maar het kwam er overduidelijk op neer dat ik het leven niet langer begreep. Het gesprek ging als volgt:

Wout: "Mam, weet je wie er speciale gast is bij de EMA?" (European Music Awards, red.)
Ik: "Nee. Jij wel?"
Wout: "Ariana Grande."
Ik: "Wie is dat?"
Floor: "KEN JE HAAR NIET?"
Wout: "Die ken je wel!!!"
Ik: "Niet , waarvan?"
Floor, zuchtend alsof ze mij voor de zeshonderdvijfentachtigste keer uit moet leggen dat de wereld rond is: "Dat is die rode. Cat, in Victorious."
Ik: "In wat?"
Wout, inmiddels geïrriteerd: "CAT IN VICTORIOUS!"
Ik: "Ik ken d'r niet. Ik ben 36 hè, andere generatie."
Wout: "Je kent haar wel."
Floor: "JA!"
Ik: "ECHT NIET!"
Wout stond vermoeid op en kroop achter de computer om beeld te zoeken. Even later keek ik in een mij totaal onbekend gezicht van een tienermeisje.
Ik: "Die ken ik niet."
Wout: "Echt niet????"
Floor: "ZIJ IS ECHT HARTSTIKKE BEKEND!"
Wout: "JA. JE KENT HAAR WEL."

En daar haakte ik af. Ik kende haar wel, zover was mij inmiddels wel duidelijk gemaakt door mijn beide kinderen. Blijkbaar was ik me er gewoon nog niet van bewust. Ik had haar in elk geval nog niet gemist in mijn leven. Ondanks dat ze een grote leek te zijn.

En vanavond is het dan zover: de EMA. Ik werd vanmiddag vanuit De Kuip gesmst door Wouter, of ik het niet vergat op te nemen. Helemaal in de stress rende ik de trap af, ik wilde hem natuurlijk niet teleurstellen door te laat met mijn opneemwerkzaamheden te zijn. Geen award-show te zien op MTV. Na een korte check in de TV-gids bleek het festijn om 21.00 uur 's avonds te beginnen. Moest hij daarom al rond 17.00 uur zenuwenberichten sturen vanuit Rotterdam?

Nu is blijkbaar het voorprogramma van het voorprogramma bezig. Ik hoor vooral heel, heel veel gegil. De meisjes die dat geluid produceren, moeten voor de rest van hun leven hun stembanden hebben opgebruikt. Ik hoop dat Floor daar nooit op zo'n manier hysterisch tussen komt te staan, maar ik vrees het ergste. Er werd daarnet iets gezongen wat je maar beter ver kunt houden bij een ieder met een dreigend aneurysma of epilepsie (*). Wout vond het geweldig. Hij sprong op van de bank en deed een dansje voor de televisie. Weer voelde ik die verwijdering.

Ik heb mij er inmiddels bij neergelegd. 36 is geen 18 meer. Niet eens meer 28. En het ligt mijlenver bij 12 vandaan. En bij 9. Onze belevingswerelden zullen de komende jaren steeds meer uit elkaar drijven. Ik vind het prima. Ik mis niets aan Ariana Grande, heb ik het idee. En die hele Miley Cyrus en Justin Bieber kunnen me ook gestolen worden.

(*) En zojuist hoor ik de opening, voorafgegaan door een bericht dat het programma heftig taalgebruik bevat en niet geschikt is voor mensen met epilepsie. Ik lieg het niet. Kolere...geef mij de snorkels maar.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen