Doorgaan naar hoofdcontent

Wout en Floor: een andere generatie

Ik heb serieus, tot nog niet zo lang geleden, in de veronderstelling geleefd dat ik altijd bij zou blijven met wat mijn kinderen interessant zouden vinden.

De eerste kentering in dat gedachtegoed kwam een jaar of twee, drie geleden, toen Wout zich ineens uren bezig hield met een een niet te volgen computerspelletje, Ecky. Dit was het niveau van Marioland ver te boven. Ondanks herhaalde pogingen het mij uit te leggen, landde het niet. Ik haakte af. Ik was te oud.

Sinds Ecky wordt de verwijdering tussen de belevingswereld van mij en mijn kinderen met de dag groter. Floor vergaapt zich eindeloos aan Nickelodeon. Van die nagesynchroniseerde shit met hysterische tienermeisjes, waarin liefdesdrama's binnen vijf minuten worden aangewakkerd én opgelost. En door naar de volgende serie! Ze volgt het allemaal. Jaja, pedagogische betweter, ik hoor je denken: jij bent de baas en de televisie heeft een uitknop. Maar ze hadden mij destijds ook niet bij de Snorkels of de Freggles weg moeten halen. En nou kan ik wel stellig verkondigen dat Kitty, Toeter en Jet wél normaal waren, maar dat houdt natuurlijk op geen enkele wijze stand. Ik denk dat bottom-line bekeken de rommel waar Floor naar kijkt dichter bij de realiteit stat dan de absurditeiten die wij voorgeschoteld kregen. Trollen in een grot en onderwaterwezens met een snorkel op hun hoofd...

Gisteren werd ik openlijk voor gek verklaard. Niet met zoveel woorden, maar het kwam er overduidelijk op neer dat ik het leven niet langer begreep. Het gesprek ging als volgt:

Wout: "Mam, weet je wie er speciale gast is bij de EMA?" (European Music Awards, red.)
Ik: "Nee. Jij wel?"
Wout: "Ariana Grande."
Ik: "Wie is dat?"
Floor: "KEN JE HAAR NIET?"
Wout: "Die ken je wel!!!"
Ik: "Niet , waarvan?"
Floor, zuchtend alsof ze mij voor de zeshonderdvijfentachtigste keer uit moet leggen dat de wereld rond is: "Dat is die rode. Cat, in Victorious."
Ik: "In wat?"
Wout, inmiddels geïrriteerd: "CAT IN VICTORIOUS!"
Ik: "Ik ken d'r niet. Ik ben 36 hè, andere generatie."
Wout: "Je kent haar wel."
Floor: "JA!"
Ik: "ECHT NIET!"
Wout stond vermoeid op en kroop achter de computer om beeld te zoeken. Even later keek ik in een mij totaal onbekend gezicht van een tienermeisje.
Ik: "Die ken ik niet."
Wout: "Echt niet????"
Floor: "ZIJ IS ECHT HARTSTIKKE BEKEND!"
Wout: "JA. JE KENT HAAR WEL."

En daar haakte ik af. Ik kende haar wel, zover was mij inmiddels wel duidelijk gemaakt door mijn beide kinderen. Blijkbaar was ik me er gewoon nog niet van bewust. Ik had haar in elk geval nog niet gemist in mijn leven. Ondanks dat ze een grote leek te zijn.

En vanavond is het dan zover: de EMA. Ik werd vanmiddag vanuit De Kuip gesmst door Wouter, of ik het niet vergat op te nemen. Helemaal in de stress rende ik de trap af, ik wilde hem natuurlijk niet teleurstellen door te laat met mijn opneemwerkzaamheden te zijn. Geen award-show te zien op MTV. Na een korte check in de TV-gids bleek het festijn om 21.00 uur 's avonds te beginnen. Moest hij daarom al rond 17.00 uur zenuwenberichten sturen vanuit Rotterdam?

Nu is blijkbaar het voorprogramma van het voorprogramma bezig. Ik hoor vooral heel, heel veel gegil. De meisjes die dat geluid produceren, moeten voor de rest van hun leven hun stembanden hebben opgebruikt. Ik hoop dat Floor daar nooit op zo'n manier hysterisch tussen komt te staan, maar ik vrees het ergste. Er werd daarnet iets gezongen wat je maar beter ver kunt houden bij een ieder met een dreigend aneurysma of epilepsie (*). Wout vond het geweldig. Hij sprong op van de bank en deed een dansje voor de televisie. Weer voelde ik die verwijdering.

Ik heb mij er inmiddels bij neergelegd. 36 is geen 18 meer. Niet eens meer 28. En het ligt mijlenver bij 12 vandaan. En bij 9. Onze belevingswerelden zullen de komende jaren steeds meer uit elkaar drijven. Ik vind het prima. Ik mis niets aan Ariana Grande, heb ik het idee. En die hele Miley Cyrus en Justin Bieber kunnen me ook gestolen worden.

(*) En zojuist hoor ik de opening, voorafgegaan door een bericht dat het programma heftig taalgebruik bevat en niet geschikt is voor mensen met epilepsie. Ik lieg het niet. Kolere...geef mij de snorkels maar.

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …