Doorgaan naar hoofdcontent

Wout en Floor: een andere generatie

Ik heb serieus, tot nog niet zo lang geleden, in de veronderstelling geleefd dat ik altijd bij zou blijven met wat mijn kinderen interessant zouden vinden.

De eerste kentering in dat gedachtegoed kwam een jaar of twee, drie geleden, toen Wout zich ineens uren bezig hield met een een niet te volgen computerspelletje, Ecky. Dit was het niveau van Marioland ver te boven. Ondanks herhaalde pogingen het mij uit te leggen, landde het niet. Ik haakte af. Ik was te oud.

Sinds Ecky wordt de verwijdering tussen de belevingswereld van mij en mijn kinderen met de dag groter. Floor vergaapt zich eindeloos aan Nickelodeon. Van die nagesynchroniseerde shit met hysterische tienermeisjes, waarin liefdesdrama's binnen vijf minuten worden aangewakkerd én opgelost. En door naar de volgende serie! Ze volgt het allemaal. Jaja, pedagogische betweter, ik hoor je denken: jij bent de baas en de televisie heeft een uitknop. Maar ze hadden mij destijds ook niet bij de Snorkels of de Freggles weg moeten halen. En nou kan ik wel stellig verkondigen dat Kitty, Toeter en Jet wél normaal waren, maar dat houdt natuurlijk op geen enkele wijze stand. Ik denk dat bottom-line bekeken de rommel waar Floor naar kijkt dichter bij de realiteit stat dan de absurditeiten die wij voorgeschoteld kregen. Trollen in een grot en onderwaterwezens met een snorkel op hun hoofd...

Gisteren werd ik openlijk voor gek verklaard. Niet met zoveel woorden, maar het kwam er overduidelijk op neer dat ik het leven niet langer begreep. Het gesprek ging als volgt:

Wout: "Mam, weet je wie er speciale gast is bij de EMA?" (European Music Awards, red.)
Ik: "Nee. Jij wel?"
Wout: "Ariana Grande."
Ik: "Wie is dat?"
Floor: "KEN JE HAAR NIET?"
Wout: "Die ken je wel!!!"
Ik: "Niet , waarvan?"
Floor, zuchtend alsof ze mij voor de zeshonderdvijfentachtigste keer uit moet leggen dat de wereld rond is: "Dat is die rode. Cat, in Victorious."
Ik: "In wat?"
Wout, inmiddels geïrriteerd: "CAT IN VICTORIOUS!"
Ik: "Ik ken d'r niet. Ik ben 36 hè, andere generatie."
Wout: "Je kent haar wel."
Floor: "JA!"
Ik: "ECHT NIET!"
Wout stond vermoeid op en kroop achter de computer om beeld te zoeken. Even later keek ik in een mij totaal onbekend gezicht van een tienermeisje.
Ik: "Die ken ik niet."
Wout: "Echt niet????"
Floor: "ZIJ IS ECHT HARTSTIKKE BEKEND!"
Wout: "JA. JE KENT HAAR WEL."

En daar haakte ik af. Ik kende haar wel, zover was mij inmiddels wel duidelijk gemaakt door mijn beide kinderen. Blijkbaar was ik me er gewoon nog niet van bewust. Ik had haar in elk geval nog niet gemist in mijn leven. Ondanks dat ze een grote leek te zijn.

En vanavond is het dan zover: de EMA. Ik werd vanmiddag vanuit De Kuip gesmst door Wouter, of ik het niet vergat op te nemen. Helemaal in de stress rende ik de trap af, ik wilde hem natuurlijk niet teleurstellen door te laat met mijn opneemwerkzaamheden te zijn. Geen award-show te zien op MTV. Na een korte check in de TV-gids bleek het festijn om 21.00 uur 's avonds te beginnen. Moest hij daarom al rond 17.00 uur zenuwenberichten sturen vanuit Rotterdam?

Nu is blijkbaar het voorprogramma van het voorprogramma bezig. Ik hoor vooral heel, heel veel gegil. De meisjes die dat geluid produceren, moeten voor de rest van hun leven hun stembanden hebben opgebruikt. Ik hoop dat Floor daar nooit op zo'n manier hysterisch tussen komt te staan, maar ik vrees het ergste. Er werd daarnet iets gezongen wat je maar beter ver kunt houden bij een ieder met een dreigend aneurysma of epilepsie (*). Wout vond het geweldig. Hij sprong op van de bank en deed een dansje voor de televisie. Weer voelde ik die verwijdering.

Ik heb mij er inmiddels bij neergelegd. 36 is geen 18 meer. Niet eens meer 28. En het ligt mijlenver bij 12 vandaan. En bij 9. Onze belevingswerelden zullen de komende jaren steeds meer uit elkaar drijven. Ik vind het prima. Ik mis niets aan Ariana Grande, heb ik het idee. En die hele Miley Cyrus en Justin Bieber kunnen me ook gestolen worden.

(*) En zojuist hoor ik de opening, voorafgegaan door een bericht dat het programma heftig taalgebruik bevat en niet geschikt is voor mensen met epilepsie. Ik lieg het niet. Kolere...geef mij de snorkels maar.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Zoveel bloed; het begin van de Tour de France begint in Waverveen afschuwelijk

Ja mensen, gisteren is de Tour weer van start gegaan en dat is voor talloze Nederlanders toch vooral inherent aan het feit dat er ergens in Waverveen weer nieuwe Belle-updates worden geproduceerd om Taco - die in Frankrijk ziel, zaligheid en familieleven geeft voor Studio Sport - niet te ver van zijn kind te doen vervreemden. Nou, daar komt ie hoor. We hebben weer een hoop te vertellen, lees vooral mee.

Belle is nu 4,5. Voor een ieder die haar al een tijdje niet gezien of gesproken heeft, zal ik jullie kort wat specifieke kenmerken doen toekomen.
* Belle spreekt vrijwel perfect ABN, daar mag menig Facebookfanaat een voorbeeld aan geven. Zo nu en dan maakt ze een kleine misser (zo zei ze gisteren nog: 'Ik wil aannamelijk morgen met Liv spelen.' - Dat moet natuurlijk 'namelijk zijn' - of ze moet het aannemelijk vinden dat ze morgen met haar beste vriendin iets gaat doen), maar over het algemeen kunnen we stellen dat ze haar taal lekker beheerst.
* Belle is selectief eenk…

Ik lijk op Mascha Kroko

"Jij lijkt op Mascha Kroko." Dat werd mij vanmorgen vroeg in bed gezegd, toen Belle en ik samen een poging deden tot het opnemen van een filmpje, waarbij mijn ochtendhoofd & kapsel vol in beeld kwamen. Paniek natuurlijk. Who the hell is Macha Kroko? Is zij een rolmodel? Een influencer? Een goede moeder? Een prinses? Is ze mooi? Heeft zij status? Moet ik blij zijn met het vergelijk? Marscha schijnt een tekenfilmfiguur te zijn uit een van Belles favoriete series, Boss Baby (door Belle consequent Big Boss Baby genoemd). Ik googelen natuurlijk. En dat is dus heel lastig, want als Belle de naam van de tekenfilm al niet eens vlekkeloos uitspreekt, dan zal Mascha Kroko ook wel een variant zijn op iets. We stuitten op de moeder van Boss Baby. Een zuur ogende vrouw met rood haar en een knot op haar hoofd. "Is ze dit? Is dit Mascha?" Ik merkte aan de manier waarop ik het vroeg - licht hysterisch - dat het mij meer deed dan zou moeten. Met iemand vergeleken worden is …