Doorgaan naar hoofdcontent

Inspiratieloos op zak-gebied

Ik kan me de november-speelgoedcatalogus nog goed herinneren. Die was dun en gevuld met Barbie, Lego, Playmobil, Fisher Price en nog wat aanverwante zaken. Je scheurde wat uit, plakte het op een vel, deed het in je schoen en dan was het een kwestie van fingers crossed dat je het budget van je ouders niet overschat had.
Ik was makkelijk. Als je mij iets gaf waar je mee kon kleuren of kleien of waar je de haren van kon kammen, was ik tevreden. Zeer tevreden. Mijn broer Elmer was al een lastiger verhaal. Bij Elmer moest het cadeau minstens gemotoriseerd zijn of in elk geval voorzien zijn van een zestal batterijen die in notime op waren. Elmers cadeaus waren altijd zeer fragiel. Of beter: in Elmers handen was alles altijd zeer fragiel. Ik heb als kind menig afstandsbestuurbare auto tegen een muur of in een zandhoop te pletter zien rijden. En dan janken natuurlijk, want het was NOOIT zijn schuld. Toen mijn broertje wat ouder werd, kwam de vraag naar computerspelletjes. Atari's, Nintendo's: ik heb ik weet niet wat met controllers de revue zien passeren en het was altijd een bron van nog meer onrust. Want er moesten altijd extra spelletjes bij, het werkte ineens niet meer of het moest a la seconde worden vervangen door een nieuwer exemplaar-dat-iedereen-in-zijn-klas-allang-had.

Ik heb het al wel vaker gezegd: ik heb een kloon van mijn broertje gebaard.

Al weken geleden lag hier een perfect document met cadeaus op tafel. Prijzen erbij (variërend van 2,95 euro tot 49,95 euro), verhelderende bijschriften als 'dit is echt leuk', decoratieve hartjes: heel overzichtelijk. Afzender? Floor uiteraard.
Dus toen mijn moeder input voor 'de zak' vroeg, hoefde ik alleen maar een paar foto's door te whatsappen en ook dat actiepunt kon weer van de to-do-list geschrapt worden.

Tegelijkertijd vroeg ik ook aan Wout of hij input wilde leveren. "Oma heeft het liefst rond Pasen de cadeaus al klaarliggen, dus schiet even met terugwerkende kracht op, wil je."
Er kwam weinig reactie. Ja, hij bromde iets over een vuurwerkcadeaubon. En een grijpmachine.

We zijn twee weken verder en meer input heb ik tot nu toe nog niet. Wel verhalen over een klasgenoot die voor 160 euro computerspelletjes in zijn schoen had gekregen, de aankondiging dat hij ging sparen voor een Playstation 4 en enkele voorbeelden van levensgrote tweedehands grijpmachines die op Marktplaats te koop aan werden geboden.

"Misschien ben je wel gewoon te oud voor Sinterklaas", opperde ik vanavond. Daar kon hij zich volledig in vinden. Voor Wout geen enkel geschikt zak-cadeau meer te vinden, of ik moet over een zak beschikken waar je een 200  kilo zwaar wegende grijpmachine in  kwijt kunt. Een beetje verwend is het allemaal wel.
"Maar mam, kun je niet gewoon een vuurwerkbon doen?"
"Ja dat kan, maar niet voor het hele bedrag."
"Anders wil ik dit spelletje wel, voor op de computer. Staat in de App-store."
"Ja, dat pakt lekker in, inderdaad. Is dat het enige dat je kunt bedenken?
"Ik kijk wel even voor een dockingstation ofzo."
"Maar je hebt toch van oma een boxje gekregen?"
"Ja, maar dan zou deze voor standaard op mijn kamer zijn, daar kan dan van alles op..."
"O ja."
(???)

Ik weet het niet meer, echt niet. En nou kan ik wel iets bedenken, maar als hij het niet weet, hoe moet IK het dan weten???

Ik moet terugdenken aan Wouts eerste Sinterklaas. We waren met opa's, oma's en ouders VOLLEDIG overboard gegaan: het mannetje was tien maanden oud en er stonden zes zakken vol speelgoed in de gang. Al na het derde cadeau waren we zijn aandacht volledig kwijt, een beetje zonde, hij moest er toen nog minstens veertig uitpakken. We hingen 'm achter de blokkenkar, waar hij helemaal geen trek in had. 'Hier Wout, spelen!' Hij moest en zou genieten... Misschien hebben we het daar wel volledig verpest. Is het gewoon onze schuld dat hij nu van gekkigheid niet weet wat hij moet bedenken.
Misschien moet ik me er maar niet te druk om maken en gewoon een envelop met geld in de zak stoppen. Wel zo makkelijk... Ik denk er nog even over na.

Elmer: heb jij anders niet nog een lumineus idee? 
 

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…