Doorgaan naar hoofdcontent

Nesteldrang

Ik begrijp onze hamster Bikkel volledig. De laatste weken heb ik meer en meer het gevoel dat hij een soulmate van mij is. Een soort tweelingzus, maar dan in een iets andere uitgave. Klein en harig. Als ik het diertje zie slepen met reepjes keukenrol, en hem zijn wilgentakkenhuisje zie omhullen met een laag zaagsel en eten, dan ben ik stikjaloers. Dan heb ik de neiging om in huilen uit te barsten en mijn beklag bij hem te doen. "Geniet van je onbegrensde mogelijkheden Bikkel! Jij kunt iedere dag die God geeft besteden aan het inrichten van je hamsterkooi. Geen lekkage in de uitbouw, geen stuc-herstelwerkzaamheden, geen aanvullende huisverbeteringen als extra muurtjes, buitenverlichting of wegwerken van lelijke bovenlichtjes en al helemaal geen realisatie van een vliering. Ik wou soms dat ik jou was Bikkel. Gewoon een dag niet mezelf was. Dat ik alles had wat jij had..." En dat ik me dan theatraal op de kooi storten, als een wees op de kist van zijn ouders.

Zoiets.

Ik wil aan de babykamer beginnen. Ik ben zes maanden zwanger en met zeven maanden moet het af zijn. Ik wil net als onze hamster een nestje bouwen. Voor het totale plan heb ik twee tot drie weken ingepland, maar daar kan ik nog niet mee beginnen zolang deel 2 van onze verbouwing nog niet is afgerond. Al anderhalve week hangt ons huis vol met tientallen post-itts om het te herstellen stucwerk te markeren. Het ziet er bijzonder vrolijk uit, maar het matcht niet zo bij de rest van onze inrichting. De hal staat vol materiaal van onze aannemers. Een warm welkom is anders. Work in progress: het staat nog net niet met grote neonletters op de gevel van ons huis vermeld. Er was een strak plan getrokken en hoewel niet helemaal, lagen we toch 'naar tevredenheid' op schema.
Tot ik zondagochtend met Taco aan de eettafel zat te praten. Regen gierde met bakken uit de hemel en ons fraaie weidse uitzicht was gereduceerd tot een allejezusgrote windtunnel, die het water met hogedrukspuitachtig volume tegen de schuifpui aan deed kletteren. Maar: binnen was het warm, we hadden koffie en croissantjes en ik hoorde de Bona-tune versie 'herfst' toch echt zachtjes op de achtergrond zingen. In mijn hoofd dan. Tot er een straal water uit de lampen boven de tafel kwam stromen. We sprongen op, ik kreeg van de stress bijna weeën, we sleepten emmers de uitbouw in, belden onze aannemer en zagen in onze laid-back zondag ineens een sequel van de watersnoodramp.

Regenwater kwam met stralen door de muren van de uitbouw, noodgaten werden geboord om e.e.a. snel af te voeren en loodflappen werden in de stromende regen rechtgetikt. Het hele verbouwingsschema werd aangepast, immers de muren waren zeiknat, en mijn nesteldrang woekerde in alle hevigheid op. Ik wil geen post-itts meer op de muur. Ik wil geen giboblokkenwandjes zien. Ik wil geen 'gaten op de plek waar spotjes komen'. En ik wil geen emmer in de kamer om de druppels op te vangen.

Ik wil een bedje opmaken. Kleertjes strijken. Ik wil mijn hoofd breken over het vraagstuk: 'Hoe geef je sudocreme een onopvallende plek in de babykamer.' En de grootste ellende is nog wel: hoe meer tijd je mij geeft, hoe meer ik ga twijfelen. Dus het uitgezochte geruite behang komt ineens ter discussie te staan, net als de beslissing het babybedje groen (!) te schilderen. Het is een achtbaan van emoties die ik net aan bolwerk. Ik heb het zwaar.
"Nog anderhalve week", houdt Taco mij steeds voor. Hij moet wel, ik knaag zijn kop eraf als het langer duurt. Mijn moeder staat al in de startblokken om te schilderen en te stylen (nesteldrang is genetisch en woekert bij de komst van kleinkinderen weer in alle hevigheid op) en haar onrust maakt de mijne niet minder.

Nou moet je weten dat ik mijn babykamers nooit kant-en-klaar koop. Ik moet een loeioude commode, die ik na een zoektocht van uren en uren uitgespreid over vier of vijf maanden helemaal in Hoogeveen vind. En dan moet ik weer een keukenrek boven die commode waarvoor je ergens in de kop van Noord-Holland moet zijn. En dat keukenrek heeft dan weer de verkeerde kleur, dus dat moet geschuurd en geverfd... Nee, iets bestellen en in elkaar schroeven had een heel stuk handiger geweest.

'Over twee weken' hou ik mezelf voor. Over twee weken gaat het behang tegen de wand, gaan de muren zachtroze en ga ik iets koddigs voor mijn meisje schilderen. Over vijf, zes weken moet het klaar zijn. Een warm hysterisch welkom in een babykamer die er voor nu alleen in mijn hoofd echt meer dan geweldig uitziet. Wat zal mij dat een rust geven. Wat zal dat de wereld rust geven.

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …