Doorgaan naar hoofdcontent

Een royale baby

"Je kind heeft het goed bij je. Ze is aan de grote kant." De verloskundige deelde het vanmorgen mee en ik dankte onze lieve heer dat ik inmiddels niet alleen bij het AMC, maar ook in het Amstelveen Ziekenhuis die ruggenprik had afgetikt. Misschien moet ik alle ziekenhuizen in de regio preventief consulteren.

Het verbaast mij helemaal niets. Mensen vragen al weken aan mij of ik bijna ben uitgerekend en als ik in de spiegel kijk, zie ik ook wel dat ik iets in mij draag dat nu al maat 128 lijkt te hebben. Lekker handig, Floors kast ligt er nu vol mee.

In zes maanden tijd tien kilo aankomen. Ik voel me verwant met zo'n aangespoelde potvis, die hulpeloos op het droge ligt te vechten tegen zijn eigen lichaam. Als ik 's avonds op de bank tv lig te kijken en op wil staan, moet ik worden geholpen. Net als zo'n vis door de reddingsbrigade en de brandweer. Ik vraag minstens zestien keer per dag aan Taco of ik dik ben. "Je bent zwanger", reageert hij dan. Ik weet niet wat ik van hem wil horen. Ik denk dat ik hem sla als hij 'ja' zou zeggen en ik weet dat hij liegt als hij 'nee' zegt. Gisteren trok ik een T-shirt van hem aan. Hij vroeg of ik het uit wilde doen: het zou erdoor gaan 'lubberen'. Probeer je even in de situatie te verplaatsen. Dat dát je gezegd wordt. Ik heb heel bewust een vlek in zijn shirt gemaakt. Ik had er een gat in moeten knippen. Ik had er twee gaten in moeten knippen.

Nog drie maanden. Alleen al de baby komt volgens de boekjes nog een kilo of drie aan. En als ik mezelf zo blijf verliezen aan pepernoten en chocoladecroissants, ik ook nog minimaal tien. Want dat is het erge, ik ben bang dat ik het mezelf aandoe.
"Maar je ziet het niet in je gezicht", hoor ik van vrijwel iedereen. Het is zoeken naar iets positiefs. Het is als naar een spuuglelijke baby kijken en zeggen dat ie lief is. Als moeder voel je dan dat het niet goed zit. Ik voel ook dat het niet goed zit.Ik weet dat iedereen zegt dat je het niet in mijn gezicht ziet, om de aandacht af te leiden van de rest van de kolossaliteit. Het is even niet anders. Ik tel de dagen af.

13 jaar geleden, kreeg ik dezelfde mededeling van de verloskundige over Wouter te horen. Hij zou reusachtig zijn. Ikzelf was een negenponder, iets wat mijn moeder mij, als ze er even de kans toe krijgt, nog steeds dagelijks op hatelijke wijze nadraagt. Drie dagen heeft ze liggen bevallen en toen alsnog een keizersnee. En steeds weer als ze het zegt (met een piek zo rond mijn verjaardag), zie ik iets venijnigs in haar ogen. Het was mijn schuld dat ze zoveel pijn heeft gehad. Dat ik een ontzettend lieve en leuke baby was, is ze op zulke momenten helemaal kwijt. Heel heftig, om zo in al je onschuld te worden veroordeeld door je eigen moeder. Ik heb het echt nooit zo gewild.

Dat Wout ook enorm zou zijn, verbaasde mij niets. Ik was er heilig van overtuigd dat grote baby's erfelijk zouden zijn, net als haarkleur, arachnafobie en albinisme.
 Maar drie dagen 'over tijd' beviel ik van een heel, heel klein mannetje. 49 cm en 7,5 pond. Kleine handjes, kleine voetjes: gewoon een heel mooi klein kereltje. De aangekondigde uit de kluiten gewassen sumo-baby bleef uit. Floor was een centimeter groter en een pond zwaarder. Dat begon er al meer op te lijken... En dan nu deze baby. "Een royaal kind", noemde de verloskundige haar. Royaal. Dat klinkt als een oversized niet-flatterende trui. Als de enorme berg slagroom die ik gisteren op mijn appeltaart deed.
Ik kreeg visioenen van een gruwelijk dikke baby, met handen als kolenschoppen. Weg droombeeld van een klein poppig meisje. Weg gelukzalig moment van het aantrekken van die ene Petit Bateau-romper maat 50. Ze zullen voor mijn meisje een overall van een naburige boer lenen, omdat niets in mijn meegebrachte babygarderobe past. En Hart van Nederland komt met een cameraploeg langs, omdat er in Nederland nog nooit een 14-ponder is geboren.

Ik deed vanmiddag per email mijn verhaal bij mijn schoonmoeder Annie, die het herkende, alleen andersom. Taco en Sip waren aangekondigd als veel te kleine baby's, maar wogen acht en negen pond - schoon aan de haak. Weinig geruststellen dus en weer overviel mij dat erfelijkheidsverhaal. Ik ga er dit keer niet aan ontkomen vrees ik. Afgestraft voor mijn eigen geboorte, 36 jaar terug. Ik zal deze week voor de zekerheid die ene romper ook in een maatje groter aanschaffen. Maat 40-42 ofzo.
En misschien moet ik toch nog een keer het Amstelveen Ziekenhuis bellen. Want die morfinepomp, waar ze het over hadden, wil ik niet als alternatief, maar als extraatje gebruiken. Lekker dubbelop het centrale zenuwstelsel uitschakelen.

Over drie weken wordt ze gemeten. Ik wil jullie bij deze danken voor het bidden voor onze boompjes, die hebben de storm doorstaan. Ik wil jullie nu vragen een kaarsje te branden voor een 7-ponder. of eentje van '8', maximaal. Amen.

 

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …