maandag 28 oktober 2013

Een royale baby

"Je kind heeft het goed bij je. Ze is aan de grote kant." De verloskundige deelde het vanmorgen mee en ik dankte onze lieve heer dat ik inmiddels niet alleen bij het AMC, maar ook in het Amstelveen Ziekenhuis die ruggenprik had afgetikt. Misschien moet ik alle ziekenhuizen in de regio preventief consulteren.

Het verbaast mij helemaal niets. Mensen vragen al weken aan mij of ik bijna ben uitgerekend en als ik in de spiegel kijk, zie ik ook wel dat ik iets in mij draag dat nu al maat 128 lijkt te hebben. Lekker handig, Floors kast ligt er nu vol mee.

In zes maanden tijd tien kilo aankomen. Ik voel me verwant met zo'n aangespoelde potvis, die hulpeloos op het droge ligt te vechten tegen zijn eigen lichaam. Als ik 's avonds op de bank tv lig te kijken en op wil staan, moet ik worden geholpen. Net als zo'n vis door de reddingsbrigade en de brandweer. Ik vraag minstens zestien keer per dag aan Taco of ik dik ben. "Je bent zwanger", reageert hij dan. Ik weet niet wat ik van hem wil horen. Ik denk dat ik hem sla als hij 'ja' zou zeggen en ik weet dat hij liegt als hij 'nee' zegt. Gisteren trok ik een T-shirt van hem aan. Hij vroeg of ik het uit wilde doen: het zou erdoor gaan 'lubberen'. Probeer je even in de situatie te verplaatsen. Dat dát je gezegd wordt. Ik heb heel bewust een vlek in zijn shirt gemaakt. Ik had er een gat in moeten knippen. Ik had er twee gaten in moeten knippen.

Nog drie maanden. Alleen al de baby komt volgens de boekjes nog een kilo of drie aan. En als ik mezelf zo blijf verliezen aan pepernoten en chocoladecroissants, ik ook nog minimaal tien. Want dat is het erge, ik ben bang dat ik het mezelf aandoe.
"Maar je ziet het niet in je gezicht", hoor ik van vrijwel iedereen. Het is zoeken naar iets positiefs. Het is als naar een spuuglelijke baby kijken en zeggen dat ie lief is. Als moeder voel je dan dat het niet goed zit. Ik voel ook dat het niet goed zit.Ik weet dat iedereen zegt dat je het niet in mijn gezicht ziet, om de aandacht af te leiden van de rest van de kolossaliteit. Het is even niet anders. Ik tel de dagen af.

13 jaar geleden, kreeg ik dezelfde mededeling van de verloskundige over Wouter te horen. Hij zou reusachtig zijn. Ikzelf was een negenponder, iets wat mijn moeder mij, als ze er even de kans toe krijgt, nog steeds dagelijks op hatelijke wijze nadraagt. Drie dagen heeft ze liggen bevallen en toen alsnog een keizersnee. En steeds weer als ze het zegt (met een piek zo rond mijn verjaardag), zie ik iets venijnigs in haar ogen. Het was mijn schuld dat ze zoveel pijn heeft gehad. Dat ik een ontzettend lieve en leuke baby was, is ze op zulke momenten helemaal kwijt. Heel heftig, om zo in al je onschuld te worden veroordeeld door je eigen moeder. Ik heb het echt nooit zo gewild.

Dat Wout ook enorm zou zijn, verbaasde mij niets. Ik was er heilig van overtuigd dat grote baby's erfelijk zouden zijn, net als haarkleur, arachnafobie en albinisme.
 Maar drie dagen 'over tijd' beviel ik van een heel, heel klein mannetje. 49 cm en 7,5 pond. Kleine handjes, kleine voetjes: gewoon een heel mooi klein kereltje. De aangekondigde uit de kluiten gewassen sumo-baby bleef uit. Floor was een centimeter groter en een pond zwaarder. Dat begon er al meer op te lijken... En dan nu deze baby. "Een royaal kind", noemde de verloskundige haar. Royaal. Dat klinkt als een oversized niet-flatterende trui. Als de enorme berg slagroom die ik gisteren op mijn appeltaart deed.
Ik kreeg visioenen van een gruwelijk dikke baby, met handen als kolenschoppen. Weg droombeeld van een klein poppig meisje. Weg gelukzalig moment van het aantrekken van die ene Petit Bateau-romper maat 50. Ze zullen voor mijn meisje een overall van een naburige boer lenen, omdat niets in mijn meegebrachte babygarderobe past. En Hart van Nederland komt met een cameraploeg langs, omdat er in Nederland nog nooit een 14-ponder is geboren.

Ik deed vanmiddag per email mijn verhaal bij mijn schoonmoeder Annie, die het herkende, alleen andersom. Taco en Sip waren aangekondigd als veel te kleine baby's, maar wogen acht en negen pond - schoon aan de haak. Weinig geruststellen dus en weer overviel mij dat erfelijkheidsverhaal. Ik ga er dit keer niet aan ontkomen vrees ik. Afgestraft voor mijn eigen geboorte, 36 jaar terug. Ik zal deze week voor de zekerheid die ene romper ook in een maatje groter aanschaffen. Maat 40-42 ofzo.
En misschien moet ik toch nog een keer het Amstelveen Ziekenhuis bellen. Want die morfinepomp, waar ze het over hadden, wil ik niet als alternatief, maar als extraatje gebruiken. Lekker dubbelop het centrale zenuwstelsel uitschakelen.

Over drie weken wordt ze gemeten. Ik wil jullie bij deze danken voor het bidden voor onze boompjes, die hebben de storm doorstaan. Ik wil jullie nu vragen een kaarsje te branden voor een 7-ponder. of eentje van '8', maximaal. Amen.

 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen