Doorgaan naar hoofdcontent

Berichten

Berichten uit oktober, 2013 weergeven

Een ongeluk zit in een klein hoekje...

Wouter heeft vanaf zijn geboorte een enorme fascinatie voor vuur. Terecht: vuur is geweldig. Uit angst voor een maandenlang verblijf in Beverwijk en een levenslange verminking, hebben Jeroen en ik hem vanaf de eerste communicatiemogelijkheid duidelijk gemaakt dat vuur niet alleen gevaarlijk, maar ook dodelijk is. Al sinds zijn kleutertijd vertel ik hem jaarlijks het verhaal over het jongetje bij ons op de lagere school, die zijn beide armen had laten wegsmelten door met een jerrycan benzine te spelen. Brandende benzine. Wout vond het eerder een spannend, dan een afschrikwekkend verhaal. Helemaal wanneer ik op het punt kwam waarop ik vertelde dat de vingers van het kindje alleen nog konden worden rechtgezet door ze alle tien te doorspiesen met ijzeren pennen. Wout is een bikkel. Geen spoortje van afgrijzen.

Ieder jaar start zo rond november de hel voor Wouts complete omgeving. Het gespreksonderwerp reduceert zich tot 'vuurwerk' en wij bevinden ons permanent in een onderhandeli…

Een royale baby

"Je kind heeft het goed bij je. Ze is aan de grote kant." De verloskundige deelde het vanmorgen mee en ik dankte onze lieve heer dat ik inmiddels niet alleen bij het AMC, maar ook in het Amstelveen Ziekenhuis die ruggenprik had afgetikt. Misschien moet ik alle ziekenhuizen in de regio preventief consulteren.

Het verbaast mij helemaal niets. Mensen vragen al weken aan mij of ik bijna ben uitgerekend en als ik in de spiegel kijk, zie ik ook wel dat ik iets in mij draag dat nu al maat 128 lijkt te hebben. Lekker handig, Floors kast ligt er nu vol mee.

In zes maanden tijd tien kilo aankomen. Ik voel me verwant met zo'n aangespoelde potvis, die hulpeloos op het droge ligt te vechten tegen zijn eigen lichaam. Als ik 's avonds op de bank tv lig te kijken en op wil staan, moet ik worden geholpen. Net als zo'n vis door de reddingsbrigade en de brandweer. Ik vraag minstens zestien keer per dag aan Taco of ik dik ben. "Je bent zwanger", reageert hij dan. Ik weet …

Blauwe en Gele Piet

Zes jaar na nu.

Ik stel me voor dat onze dan bijna 6-jarige dochter vol spanning uitkijkt naar Sinterklaas. Nog iets minder dan een maand en dan komt de goede man met zijn gevolg het land in. Van vorig jaar weet ze dat het een massahysterie is bij De Boei in Vinkeveen: zwarte mannen en vrouwen in clowneske outfits dansen om haar heen, geven haar handen vol pepernoten en er loopt een man met een enorme witte baard een beetje de koning uit te  hangen. Een paar weken (en enkele goed gevulde schoenen) later is haar speelgoedvoorraad geheel volgens het zorgvuldig samengestelde verlanglijstje aangevuld. Het is de mooiste tijd van het jaar, zo vindt ze, sinds ze daar dan een duidelijk oordeel over kán geven in al haar kinderlijke wijsheid althans. Dat haar ouders bekaf en bankroet zijn, heeft ze niet door. Dit is háár tijd.

Maar dit jaar is alles anders. Op de cover van het zestiendubbeldikke Bart Smit-boek prijken een gele en een blauwe piet. Het ziet er een beetje M&M-achtig uit. Bet…

Nesteldrang

Ik begrijp onze hamster Bikkel volledig. De laatste weken heb ik meer en meer het gevoel dat hij een soulmate van mij is. Een soort tweelingzus, maar dan in een iets andere uitgave. Klein en harig. Als ik het diertje zie slepen met reepjes keukenrol, en hem zijn wilgentakkenhuisje zie omhullen met een laag zaagsel en eten, dan ben ik stikjaloers. Dan heb ik de neiging om in huilen uit te barsten en mijn beklag bij hem te doen. "Geniet van je onbegrensde mogelijkheden Bikkel! Jij kunt iedere dag die God geeft besteden aan het inrichten van je hamsterkooi. Geen lekkage in de uitbouw, geen stuc-herstelwerkzaamheden, geen aanvullende huisverbeteringen als extra muurtjes, buitenverlichting of wegwerken van lelijke bovenlichtjes en al helemaal geen realisatie van een vliering. Ik wou soms dat ik jou was Bikkel. Gewoon een dag niet mezelf was. Dat ik alles had wat jij had..." En dat ik me dan theatraal op de kooi storten, als een wees op de kist van zijn ouders.

Zoiets.

Ik wil aan …

Genetische kopie

Allebei blond haar en blauwe ogen. Ik was er na hun geboortes zeker van dat ik mijn genen iets overtuigender had doorgegeven aan Wouter en Floor dan Jeroen dat had gedaan, maar daar moet ik inmiddels volledig van terugkomen. Nee, als ik Floor 's morgens met een gezicht als een oorworm zie mokken omdat ik de combinatie rood/blauwe-blouse op neonroze broek verbied, dan zie ik daar Jeroen niet echt in. En het is ook haar vader niet die in haar spreekt als ze drie uur op haar kamer bivakkeert om haar nagels te lakken of de haren van haar pop te knippen. En als ze uitgebreid vertelt over de complexe intriges binnen groep zes, mij inwijdt in de roddels en haar diepste geheimen op liefdesgebied toevertrouwt, denk ik ook ze vooral mijn dochter is, en niet de zijne. Genetisch dan.
Maar de laatste tijd overweeg ik steeds vaker een DNA-test uit te laten voeren op Wouter. Want hoewel ik er zelf bij ben geweest dat hij op aarde kwam en zijn haar- en oogkleur ook nog steeds in mijn voordeel lij…