Doorgaan naar hoofdcontent

Ook baby drie heeft recht op een weblogleven...

Het is nog steeds mijn startpagina, mijn fossiele blog #hestekst.blogspot.com. En hoewel ik inmiddels aan het roze scherm gewend ben, doet het mij nog steeds eens in de zoveel tijd veel pijn dat Facebook mij een ander mens heeft gemaakt. Ik documenteer niet langer de verhalen over de kinderen in Blog-vorm, maar in iets kortere berichten aldaar. Niet onsuccesvol overigens. Jullie lezen daar heel hard mee en Floor heeft met haar idioterie inmiddels een schare fans opgebouwd waar Lady Gaga jaloers op is. Maar mijn doel, het leven van de kinderen voor later als naslagwerk te bewaren, gaat ermee een klein beetje verloren. Natuurlijk kun je teruglezen op mijn tijdlijn wat er zoal gezegd en gedaan is, maar het echte werk zoals destijds op dewaard.web-log.nl en later iets gematigder op #hestekst.blogspot.com is voorbij. Zonde. Vind ik. Ik wil dat Wout en Floor op hun 60ste tot in detail kunnen lezen wat ze uitspookten. Het is namelijk té leuk.

Er is een derde op komst. De verhoudingen zouden meer dan scheef trekken als die zich alleen maar kan beroepen op wat hap-snap-teksten en foto's, als het gaat om haar verleden. Het meisje zou gedoemd zijn tot een identiteitscrisis, met belangrijke levensvragen als 'wie ben ik' en 'wat drijft mij'. Daarom heb ik besloten mijn fossiel te reanimeren. Bij deze.

We zijn ruim 22 weken onderweg. Of beter: ik. Taco denkt daar ongetwijfeld heel anders over, die lijkt bij vlagen zwaarder te lijden onder deze zwangerschap dan ik doe, maar laat één ding duidelijk zijn: IK ben zwanger en IK krijg een kind. Ik raad overigens iedere man in mijn omgeving aan de term 'we zijn zwanger' niet hardop te bezigen. Ook niet in stilte, want ik voel dat. En ik reageer er niet al te best op.

De 'roze wolk' ken ik niet. Ja, heel tijdelijk, als ik een kar vollaad met Petit Bateaurompertjes met bloemetjes en strikjes, maar niet als ik iets probeer te kopen dat mijn buik bedekt en ik alleen de keuze heb uit shirts met daarop teksten als 'Mummy's little secret' of '100% pure love'. Verkopen ze voor mannen met bierbuiken ook niets anders dan shirts met daarop '100% vet?' Ik mis het gevoel ook compleet als ik tijdens het floaten (Koan Float) bijna flauwval omdat je dat op je rug doet. Dat is al afschuwelijk, maar helemaal als je in een donker ei zit met water van 37 graden Celsius en spirituele dolfijnenmuziek op. En als ik na een paar uur werken opsta vanachter mijn computer om koffie te halen, voel ik ook geen roze wolk. Dan voel ik vooral heel veel pijn en een enorme afstand tussen mij en de koffie.

Ik mag graag zeiken als ik zwanger ben. Heel hard. Dat is, vind ik, geoorloofd. Als je ziet wat wij zwangere vrouwen negen maanden moeten doorstaan (of beter, 'voelt' wat wij moeten doorstaan) en dan ook nog eens goed tot je door laat dringen welk sluitstuk de hele lijdensweg heeft, voor je je baby daadwerkelijk in je handen krijgt, valt het allemaal nog mee wat ik zucht en steun.

Ik ben meer dan dolgelukkig dat ik nog een dochter krijg, alleen ze zou wat mij betreft net zo goed in een glazen potje op mijn nachtkastje van eicel tot newborn mogen groeien. Dan zou ik iedere dag een miljoen keer naar haar kijken, zeggen dat ze de mooiste is en haar de fijnste toekomst ooit beloven. En dan zou ik na negen maanden de deksel van de weckpot opendoen, haar afdrogen aankleden en fris en fruitig aan het moederschap beginnen.
Maar goed, zo werkt het niet...

Ik moet nog een kleine 17 weken. In het gunstige geval. Deze zal wel net als haar broer en zus wat extra dagen bijboeken in Hotel de Beeldige Baarmoeder, voor we aan het hysterische hoogtepunt toe zijn.
Ondertussen zeur ik me suf over hoofdpijn, rugpijn, maagzuur, een surplus aan kilo's en mag Taco gebukt gaan onder emotionele uitbarstingen en stemmingswisselingen. Het is verschrikkelijk, echt waar. Als ik jullie vertel dat ik een paar weken geleden een enorme huilbui heb gekregen om het verwijt dat de koelkastdeur niet gesloten was, omdat de limonadekan incorrect was teruggezet, dan is dat slechts een beperkte inzage in de belachelijke werkelijkheid.

De huidige status is een explosie van nesteldrangemotie. Redelijk aan de vroege kant. Het liefst zou ik de enveloppen voor de geboortekaartjes NU schrijven, de muren in de kamer NU roze maken en alle kleertjes NU wassen en strijken. Ik heb mezelf net nog tot rust kunnen manen dat ik echt niet NU al een box nodig heb. Als ik zie hoe onze hamster zijn binnenhuis zorgvuldig decoreert met gescheurde reepjes keukenpapier, dan ben ik stikjaloers. Had ik daar maar de tijd voor... Ik heb het drukker met werken dan ooit en over twee weken volgt de slotfase van onze verbouwing. Ja, ik heb een heel zwaar leven.

Nou meisje: bij deze dan de eerste keer dat je - buiten FB om dan - op het web genoemd bent! Hoe voelt dat? Weinig welkom zeker? Probeer er een beetje doorheen te kijken. Ik hou nu al zielsveel van je, de hele aanklacht tegen het zwanger-zijn richt zich meer op de schepping in het algemeen. Een dikke vinger naar God. Jij kunt er niets aan doen. Ik zou je wel willen vragen iedere dag een paar uur rust in te bouwen. Gewoon 'even helemaal niets', zoals je oom Elmer zou zeggen. Het feit dat je per dag nul uren stil ligt en slaapt, baart me ernstige zorgen. Nou ja, wie dan leeft, wie dan zorgt. Dan stoppen we je wel vol met tranquillizers. 
     






Reacties

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …