Doorgaan naar hoofdcontent

Beeldig bevallen? Daar heb ik nog nooit van gehoord...

Vanmorgen heb ik de stoute schoenen aangetrokken en de verloskundige meegedeeld dat ik graag wil bevallen met een ruggenprik. Dat is in Nederland hetzelfde als zeggen dat je algehele narcose wenst als je je inentingen krijgt. Pijn is fijn, is onze aloude Calvinistische inslag. Ik vind het opvallend dat dat vooral (lees alleen) stand heeft gehouden in de 'kunst der kinderen baren'. Een flinke dosis baarpijn zou de band met je kind versterken. Daarop wil ik het volgende zeggen: 'M'n reet!!!' Als pijn de band met iets of iemand zou versterken, dan vraag ik me af waarom we bij een kater zo massaal naar de paracetamol grijpen. Niemand dan behoefte aan een sterkere connectie met de hersenen? En hoe fijn zou het zijn je gebit wat meer aan te voelen? Nou, waarom willen we dan allemaal lokale verdoving als die verstandskiezen eruit moeten?

Als je het mij vraagt is het iets samenzweerderigs vrouwen een bevalling zonder pijnstilling aan te moedigen. Misschien wel van de politiek, omdat de zorgkosten anders de pan uit rijzen. Als dat zo is, zeg ik: Gelijke monniken, gelijke kappen. Dan gaan we ook die meniscus waar je al zo lang over loopt te zeiken herstellen met een kijkoperatie en wat puffen. En dat goedaardig gezwel in je nek, halen we weg in bad. Water ontspant enorm, weet je. En die door gangreen aangevroten teen? Die amputeren wij terwijl je partner je andere voet masseert. De kracht van massage wordt al eeuwen onderschat.

Het kan ook een samenzwering van verloskundigen zijn. Immers, een thuisbevalling wordt door hen geleid én gefactureerd, een bevalling in het ziekenhuis is toch een vorm van inkomensderving.

Maar wat ik nou nou het engst vind, is dat wij vrouwen, wij die de ellende moeten doorstaan, ook zo massaal volhouden dat het best kan, bevallen zonder pijnstilling. Ja, het kan ook! Maar vraag niet hoe! Je kunt ook een pin door je gebroken bot schroeven, je schreeuwt er alleen een beetje bij. Juist: vergelijkbaar met een vrouw waarbij een baby zich door een veel te kleine uitgang naar buiten probeert te wurmen. Slechts een enkele vrouw durft toe te geven dat het onmenselijk is en dat ze haar kind liever had gedownload of geprint. Nee, stel je voor dat je kinderen voelen dat je ze intens hebt gehaat toen ze zich een weg naar buiten baanden.

We hebben geen keus. Eenmaal 'en route' is er geen weg meer terug. En voor alle mannen die nu denken: pfffff...wat een gezeik de volgende test: Probeer de eerstvolgende 'grote boodschap', halverwege de reeds geaccepteerde persdrang eens te denken: 'Nee, dit doe ik niet. Niet nu. We gaan het over een dag of twee proberen, ik ben er nog niet aan toe.' De kans dat je bij 'Niet nu' het porselein al uit de pot hebt gescheten is zeer groot. Het is een onomkeerbaar proces. Alleen in ons geval voelt het alsof je geen zachte drol maar een basketbal naar buiten probeert te krijgen.

De pijn (mannen) is onmetelijk afschuwelijk. Vond ik. En vinden volgens mij vrijwel alle vrouwen, behalve dus die vrouwen die door de overheid in het geheim financieel worden gesponsord om het sprookje van de pijnstillingsloze bevalling te promoten. Maar dat zullen ze never nooit toegeven; de geruchten gaan dat ze hun reeds ontvangen zwijggeld dan dubbel moeten terugbetalen.

Toen ik van Wouter was bevallen, zei ik de gynaecoloog na afloop dat ik dacht dat ik dood ging. Dat dacht ik ook werkelijk. Ik heb geen licht aan het einde van de tunnel gezien, maar ik zag mijn leven wel aan me voorbij flitsen. De man (beter bekend als 'De Slager van Woerden') antwoordde lachoniek. 'Ah, welnee joh...' Het is dat ik op dat moment te zwak was om mijn tanden in zijn strot te zetten, maar het liefst had ik hem toegeschreeuwd: "Haal jij maar eens een tennisbal, dan ga ik dingen met je doen die je kansloze antwoord in een heel anders perspectief zetten, mafkees!"

En dan moet je je bedenken dat ik van Wout beviel in de roes van een prik waar je knetterhigh van wordt. Heel lekker, maar dan recreatief, thuis op de bank. Van Floor beviel ik geheel pijstillingsloos. Ik heb nog een poging gedaan de ellende wat te verzachten door in bad te gaan, maar daar werd ik alleen maar nat van. Pijnstillend was het allerminst.

Ik heb het nu twee keer gedaan zonder, en nu wil ik met. En dat vertelde ik vanmorgen aan de verloskundige met de wetenschap dat dat niet in Nederland niet wordt ontvangen met een luid applaus en een schouderklopje.

"Ik heb geen zin meer in die pijn, echt niet", verontschuldigde ik mij voorzichtig voor mijn verzoek. Gevolgd door: "Ik zou er nu ook wel eens beeldig bij willen liggen als ik beval..."
De verloskundige schoot in de lach. "Beeldig bevallen? Daar heb ik nog nooit van gehoord."
Ik wilde zeggen dat dat inherent was met het soort vrouwen in Mijdrecht, maar hield me in. Mijn vriendinnen begrijpen mij. In ons hoofd bevallen we allemaal met een charmante glimlach, in een leuk hemdje, met een subtiel make-upje en een nonchalante coupe.
Bij Wout was ik compleet voorbereid: in mijn splinternieuwe witte hemdje lag ik strak in de mascara af te wachten wat kwam. De mascara zat een paar uur later in mijn nek en het hemdje lag, besmeurd met bloed, in de prullie. Het heeft hilarische foto's en een levenslang trauma opgeleverd.
 "Ik wil het echt", zei ik, nu wat stelliger. Ze zag dat het menens was. Ik mocht een consult aanvragen met de anesthesist in het AMC.
"Weet alleen wel dat de kans op een epiduraal bijzonder klein is", waarschuwde ze nog. Dat weet ik. Ik zal bij de eerste wee naar het ziekenhuis moeten scheuren en een pijntrauma moeten faken en desnoods moeten dreigen met geweld of zelfmutilatie. Ik zie wel hoe ik het doe. Maar laat mij nou maar vasthouden aan het idee dat ik het na twee keer oefenen nu beeldig, pijnloos en traumaloos ga doen. Als is het alleen maar om mij de komende maanden gerust te stellen.  

Reacties

  1. Leuk, je schrijft weer! Ik volgde je een paar jaar geleden maar weet niet meer of ik me ooit heb voorgesteld. Ik ben 6 jaar geleden naar Canada geemigreerd en lees sindsdien een aantal Nederlandse weblogs niet alleen ter vermaak maar ook om het Nederlands niet te verleren.
    Gefeliciteerd met je zwangerschap! En nog een meisje... nu wordt shoppen nog leuker! :)
    Wat betreft de ruggeprik: ik kan niet begrijpen dat er in Nederland zo vreemd om wordt gegaan met bevallingen. Zowiezo wordt in Canada streng afgeraden thuis te bevallen terwijl dat in Nederland nu de standaard lijkt te zijn geworden. Nederland heeft overigens ook een heel hoge baby sterfte... Daarnaast is het hier gewoon heel normaal om een ruggeprik te krijgen. Ik heb zelf een zoontje van 4 maanden. Ik heb een "elective c-section" gehad omdat ik dat een veiliger gevoel vond. Veel van mijn Nederlandse vrienden en familie leden vinden dat belachelijk, maar aangezien het mijn lichaam is en ik geen enkel risico wilde lopen na 2,5 jaar wachten op de zwangerschap (na IVF), begrijp ik niet waarom het zo gek is dat ik inspraak had in de manier van bevallen. Ik krijg zelf de indruk dat het in Nederland erom gaat de kosten zo laag mogelijk te houden. Waarom zou je anders als land thuisbevallingen promoten terwijl die in de rest van de first world worden afgeraden?
    Blij dat jij in ieder geval niet bang bent om vragen te stellen en ervoor te zorgen dat je krijgt waar jij je het beste bij voelt :)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hoi Romy! Ik lees je berichtje nu pas! Schandalig! Wat leuk dat je meeleest vanuit Canada, ik kan me je verhaal volgens mij wel herinneren... Ja, we doen hier in Nederland echt belachelijk krampachtig over een ruggenprik. Ik hoorde het van een vriend die in Canada woont ook al: daar wordt gewoon raar opgekeken als je het zonder pijnstilling wilt! En het bizarre is: nu ik kenbaar heb gemaakt dat ik een ruggenprik wil, hoor ik ook van mensen om mij heen dat ik me aanstel of dat ik overdrijf. Belachelijk dat je dat voor een ander in kunt vullen, toch? Gaat het goed met je zoontje? Ik ga waarschijnlijk voor een van de bladen waar ik voor schrijf een artikel maken over onze rare manier van bevallen zonder pijnbestrijding. Mag ik je, als dat doorgaat, benaderen voor een reactie?

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…