maandag 30 september 2013

Beeldig bevallen? Daar heb ik nog nooit van gehoord...

Vanmorgen heb ik de stoute schoenen aangetrokken en de verloskundige meegedeeld dat ik graag wil bevallen met een ruggenprik. Dat is in Nederland hetzelfde als zeggen dat je algehele narcose wenst als je je inentingen krijgt. Pijn is fijn, is onze aloude Calvinistische inslag. Ik vind het opvallend dat dat vooral (lees alleen) stand heeft gehouden in de 'kunst der kinderen baren'. Een flinke dosis baarpijn zou de band met je kind versterken. Daarop wil ik het volgende zeggen: 'M'n reet!!!' Als pijn de band met iets of iemand zou versterken, dan vraag ik me af waarom we bij een kater zo massaal naar de paracetamol grijpen. Niemand dan behoefte aan een sterkere connectie met de hersenen? En hoe fijn zou het zijn je gebit wat meer aan te voelen? Nou, waarom willen we dan allemaal lokale verdoving als die verstandskiezen eruit moeten?

Als je het mij vraagt is het iets samenzweerderigs vrouwen een bevalling zonder pijnstilling aan te moedigen. Misschien wel van de politiek, omdat de zorgkosten anders de pan uit rijzen. Als dat zo is, zeg ik: Gelijke monniken, gelijke kappen. Dan gaan we ook die meniscus waar je al zo lang over loopt te zeiken herstellen met een kijkoperatie en wat puffen. En dat goedaardig gezwel in je nek, halen we weg in bad. Water ontspant enorm, weet je. En die door gangreen aangevroten teen? Die amputeren wij terwijl je partner je andere voet masseert. De kracht van massage wordt al eeuwen onderschat.

Het kan ook een samenzwering van verloskundigen zijn. Immers, een thuisbevalling wordt door hen geleid én gefactureerd, een bevalling in het ziekenhuis is toch een vorm van inkomensderving.

Maar wat ik nou nou het engst vind, is dat wij vrouwen, wij die de ellende moeten doorstaan, ook zo massaal volhouden dat het best kan, bevallen zonder pijnstilling. Ja, het kan ook! Maar vraag niet hoe! Je kunt ook een pin door je gebroken bot schroeven, je schreeuwt er alleen een beetje bij. Juist: vergelijkbaar met een vrouw waarbij een baby zich door een veel te kleine uitgang naar buiten probeert te wurmen. Slechts een enkele vrouw durft toe te geven dat het onmenselijk is en dat ze haar kind liever had gedownload of geprint. Nee, stel je voor dat je kinderen voelen dat je ze intens hebt gehaat toen ze zich een weg naar buiten baanden.

We hebben geen keus. Eenmaal 'en route' is er geen weg meer terug. En voor alle mannen die nu denken: pfffff...wat een gezeik de volgende test: Probeer de eerstvolgende 'grote boodschap', halverwege de reeds geaccepteerde persdrang eens te denken: 'Nee, dit doe ik niet. Niet nu. We gaan het over een dag of twee proberen, ik ben er nog niet aan toe.' De kans dat je bij 'Niet nu' het porselein al uit de pot hebt gescheten is zeer groot. Het is een onomkeerbaar proces. Alleen in ons geval voelt het alsof je geen zachte drol maar een basketbal naar buiten probeert te krijgen.

De pijn (mannen) is onmetelijk afschuwelijk. Vond ik. En vinden volgens mij vrijwel alle vrouwen, behalve dus die vrouwen die door de overheid in het geheim financieel worden gesponsord om het sprookje van de pijnstillingsloze bevalling te promoten. Maar dat zullen ze never nooit toegeven; de geruchten gaan dat ze hun reeds ontvangen zwijggeld dan dubbel moeten terugbetalen.

Toen ik van Wouter was bevallen, zei ik de gynaecoloog na afloop dat ik dacht dat ik dood ging. Dat dacht ik ook werkelijk. Ik heb geen licht aan het einde van de tunnel gezien, maar ik zag mijn leven wel aan me voorbij flitsen. De man (beter bekend als 'De Slager van Woerden') antwoordde lachoniek. 'Ah, welnee joh...' Het is dat ik op dat moment te zwak was om mijn tanden in zijn strot te zetten, maar het liefst had ik hem toegeschreeuwd: "Haal jij maar eens een tennisbal, dan ga ik dingen met je doen die je kansloze antwoord in een heel anders perspectief zetten, mafkees!"

En dan moet je je bedenken dat ik van Wout beviel in de roes van een prik waar je knetterhigh van wordt. Heel lekker, maar dan recreatief, thuis op de bank. Van Floor beviel ik geheel pijstillingsloos. Ik heb nog een poging gedaan de ellende wat te verzachten door in bad te gaan, maar daar werd ik alleen maar nat van. Pijnstillend was het allerminst.

Ik heb het nu twee keer gedaan zonder, en nu wil ik met. En dat vertelde ik vanmorgen aan de verloskundige met de wetenschap dat dat niet in Nederland niet wordt ontvangen met een luid applaus en een schouderklopje.

"Ik heb geen zin meer in die pijn, echt niet", verontschuldigde ik mij voorzichtig voor mijn verzoek. Gevolgd door: "Ik zou er nu ook wel eens beeldig bij willen liggen als ik beval..."
De verloskundige schoot in de lach. "Beeldig bevallen? Daar heb ik nog nooit van gehoord."
Ik wilde zeggen dat dat inherent was met het soort vrouwen in Mijdrecht, maar hield me in. Mijn vriendinnen begrijpen mij. In ons hoofd bevallen we allemaal met een charmante glimlach, in een leuk hemdje, met een subtiel make-upje en een nonchalante coupe.
Bij Wout was ik compleet voorbereid: in mijn splinternieuwe witte hemdje lag ik strak in de mascara af te wachten wat kwam. De mascara zat een paar uur later in mijn nek en het hemdje lag, besmeurd met bloed, in de prullie. Het heeft hilarische foto's en een levenslang trauma opgeleverd.
 "Ik wil het echt", zei ik, nu wat stelliger. Ze zag dat het menens was. Ik mocht een consult aanvragen met de anesthesist in het AMC.
"Weet alleen wel dat de kans op een epiduraal bijzonder klein is", waarschuwde ze nog. Dat weet ik. Ik zal bij de eerste wee naar het ziekenhuis moeten scheuren en een pijntrauma moeten faken en desnoods moeten dreigen met geweld of zelfmutilatie. Ik zie wel hoe ik het doe. Maar laat mij nou maar vasthouden aan het idee dat ik het na twee keer oefenen nu beeldig, pijnloos en traumaloos ga doen. Als is het alleen maar om mij de komende maanden gerust te stellen.  

dinsdag 24 september 2013

Ook baby drie heeft recht op een weblogleven...

Het is nog steeds mijn startpagina, mijn fossiele blog #hestekst.blogspot.com. En hoewel ik inmiddels aan het roze scherm gewend ben, doet het mij nog steeds eens in de zoveel tijd veel pijn dat Facebook mij een ander mens heeft gemaakt. Ik documenteer niet langer de verhalen over de kinderen in Blog-vorm, maar in iets kortere berichten aldaar. Niet onsuccesvol overigens. Jullie lezen daar heel hard mee en Floor heeft met haar idioterie inmiddels een schare fans opgebouwd waar Lady Gaga jaloers op is. Maar mijn doel, het leven van de kinderen voor later als naslagwerk te bewaren, gaat ermee een klein beetje verloren. Natuurlijk kun je teruglezen op mijn tijdlijn wat er zoal gezegd en gedaan is, maar het echte werk zoals destijds op dewaard.web-log.nl en later iets gematigder op #hestekst.blogspot.com is voorbij. Zonde. Vind ik. Ik wil dat Wout en Floor op hun 60ste tot in detail kunnen lezen wat ze uitspookten. Het is namelijk té leuk.

Er is een derde op komst. De verhoudingen zouden meer dan scheef trekken als die zich alleen maar kan beroepen op wat hap-snap-teksten en foto's, als het gaat om haar verleden. Het meisje zou gedoemd zijn tot een identiteitscrisis, met belangrijke levensvragen als 'wie ben ik' en 'wat drijft mij'. Daarom heb ik besloten mijn fossiel te reanimeren. Bij deze.

We zijn ruim 22 weken onderweg. Of beter: ik. Taco denkt daar ongetwijfeld heel anders over, die lijkt bij vlagen zwaarder te lijden onder deze zwangerschap dan ik doe, maar laat één ding duidelijk zijn: IK ben zwanger en IK krijg een kind. Ik raad overigens iedere man in mijn omgeving aan de term 'we zijn zwanger' niet hardop te bezigen. Ook niet in stilte, want ik voel dat. En ik reageer er niet al te best op.

De 'roze wolk' ken ik niet. Ja, heel tijdelijk, als ik een kar vollaad met Petit Bateaurompertjes met bloemetjes en strikjes, maar niet als ik iets probeer te kopen dat mijn buik bedekt en ik alleen de keuze heb uit shirts met daarop teksten als 'Mummy's little secret' of '100% pure love'. Verkopen ze voor mannen met bierbuiken ook niets anders dan shirts met daarop '100% vet?' Ik mis het gevoel ook compleet als ik tijdens het floaten (Koan Float) bijna flauwval omdat je dat op je rug doet. Dat is al afschuwelijk, maar helemaal als je in een donker ei zit met water van 37 graden Celsius en spirituele dolfijnenmuziek op. En als ik na een paar uur werken opsta vanachter mijn computer om koffie te halen, voel ik ook geen roze wolk. Dan voel ik vooral heel veel pijn en een enorme afstand tussen mij en de koffie.

Ik mag graag zeiken als ik zwanger ben. Heel hard. Dat is, vind ik, geoorloofd. Als je ziet wat wij zwangere vrouwen negen maanden moeten doorstaan (of beter, 'voelt' wat wij moeten doorstaan) en dan ook nog eens goed tot je door laat dringen welk sluitstuk de hele lijdensweg heeft, voor je je baby daadwerkelijk in je handen krijgt, valt het allemaal nog mee wat ik zucht en steun.

Ik ben meer dan dolgelukkig dat ik nog een dochter krijg, alleen ze zou wat mij betreft net zo goed in een glazen potje op mijn nachtkastje van eicel tot newborn mogen groeien. Dan zou ik iedere dag een miljoen keer naar haar kijken, zeggen dat ze de mooiste is en haar de fijnste toekomst ooit beloven. En dan zou ik na negen maanden de deksel van de weckpot opendoen, haar afdrogen aankleden en fris en fruitig aan het moederschap beginnen.
Maar goed, zo werkt het niet...

Ik moet nog een kleine 17 weken. In het gunstige geval. Deze zal wel net als haar broer en zus wat extra dagen bijboeken in Hotel de Beeldige Baarmoeder, voor we aan het hysterische hoogtepunt toe zijn.
Ondertussen zeur ik me suf over hoofdpijn, rugpijn, maagzuur, een surplus aan kilo's en mag Taco gebukt gaan onder emotionele uitbarstingen en stemmingswisselingen. Het is verschrikkelijk, echt waar. Als ik jullie vertel dat ik een paar weken geleden een enorme huilbui heb gekregen om het verwijt dat de koelkastdeur niet gesloten was, omdat de limonadekan incorrect was teruggezet, dan is dat slechts een beperkte inzage in de belachelijke werkelijkheid.

De huidige status is een explosie van nesteldrangemotie. Redelijk aan de vroege kant. Het liefst zou ik de enveloppen voor de geboortekaartjes NU schrijven, de muren in de kamer NU roze maken en alle kleertjes NU wassen en strijken. Ik heb mezelf net nog tot rust kunnen manen dat ik echt niet NU al een box nodig heb. Als ik zie hoe onze hamster zijn binnenhuis zorgvuldig decoreert met gescheurde reepjes keukenpapier, dan ben ik stikjaloers. Had ik daar maar de tijd voor... Ik heb het drukker met werken dan ooit en over twee weken volgt de slotfase van onze verbouwing. Ja, ik heb een heel zwaar leven.

Nou meisje: bij deze dan de eerste keer dat je - buiten FB om dan - op het web genoemd bent! Hoe voelt dat? Weinig welkom zeker? Probeer er een beetje doorheen te kijken. Ik hou nu al zielsveel van je, de hele aanklacht tegen het zwanger-zijn richt zich meer op de schepping in het algemeen. Een dikke vinger naar God. Jij kunt er niets aan doen. Ik zou je wel willen vragen iedere dag een paar uur rust in te bouwen. Gewoon 'even helemaal niets', zoals je oom Elmer zou zeggen. Het feit dat je per dag nul uren stil ligt en slaapt, baart me ernstige zorgen. Nou ja, wie dan leeft, wie dan zorgt. Dan stoppen we je wel vol met tranquillizers.