Doorgaan naar hoofdcontent

Jongens zijn lastig...

Dus ik zit te werken, Floor en Anne spelen boven (iets met spiegels, oorbellen en lipgloss) en Wouter hangt op de bank met Taco's Macbook en een koptelefoon. (Dat laatste detail noem ik bewust, opdat jullie na het lezen van de volgende passage niet denken dat hij met een of andere armoedige Lidl-laptop zijn tijd zit te doden.)

Ineens springt Wout op, trekt de koptelefoon van zijn hoofd en maakt een geïrriteerd 'TJEEEEEZZZZ' geluid. Zeg maar de hier gedoogde versie van JEZUSSSS.
"Wat een rotcomputer is dit zeg. Ik kan hier echt niet mee omgaan."
Met computer en al (waar inmiddels loeihard een lied uitkomt omdat ook de stekker van de koptelefoon uit de laptop is gerukt) loopt hij naar me toe en plant het ding half op mijn handen én op mijn toetsenbord. Alsof ik onderdeel uitmaak van het tafelblad. Of alsof ik niet besta.
"Weet jij hoe dit moet? Ik heb al deze nummers gedownload en nu kan ik ze in iTunes niet meer vinden, want ze moeten op mijn iPod."
Terwijl ik mijn handen onder de laptop vandaan trek en mijn toetsenbord veilig stel, kruipt hij op mijn schoot. So far werken.
Vermoeid kijk ik naar het scherm waar een rijtje nummers op te zien is, waar ik zonder ze te horen al een beetje nerveus van word. Hij heeft patent op zenuwenmuziek namelijk. Hophop gangnamstyle. Grrrr.

Wout en ik zijn allebei niet zo geduldig en niet zo goed in uitleggen. Als iets na een half woord niet duidelijk is, worden we kranky en grimmig, dus het volgende gesprek voltrekt zich op schreeuwvolume.


"Wat moet je dan waar op hebben?"
"Ja die nummers. Maar ik weet dus niet hoe ik ze hier in krijg. Hey! Zie je wel! Die computer is verrot hoor! Nou is mijn iPod weer weg!"
"Ja gek he, je stekker hangt eruit."
"Doe 'm er dan in!"
"Doe 'm er zelf in!"
"Ja, daar is ie weer. Maar hoe krijg je nou die nummer daarop? Dat kan gewoon niet met dit ding."
"Tuurlijk wel."
"Nou ECHT NIET!"
"Wedden van wel?"
"Nou, doe jij het dan."
"Ja, dat doe ik nu toch!"
"Nou....ik zie het...." (Denk spottende toon...)
 Ik moet inderdaad toegeven dat het project nog niet is gevorderd tot waar ik het graag hebben wil.
 "Oh, hier is het."
"Ja, laat mij dan."
"Nee, dat doe ik wel."
"MAHAM! Laat mij nou. Straks gaat alles er dubbel in."
"Nee man."
"ECHT WEL!"
"Oké. Wil je dan nu met je kont van mijn schoot afgaan en mij de rust geven die me toekomt?"
"Ja. Wacht even..."

Wout licht zijn kont een klein stukje omhoog en laat een enorme wind, waarna hij wegrent.
"GATVER! Ik stink joh!"
 Ja, dat ruik ik. Verbijsterd blijf ik achter.
Mijn wens voor een dochter van destijds lijkt met de dag meer gegrond te zijn. Dit kan toch niet? 

En dan ineens staat hij weer naast me.
"Mag ik eh....wil jij wat drinken?"
"Nou, graag. Ik wil wel limonade."
Bijna net zo verbijsterd als daarnet met die wind, kijk ik hoe hij in de keuken een glas inschenkt. Als hij het naast me neerzet en me even aankijkt, krijg ik een enorme neiging 'm op te vreten. Want ergens achter die puberale buitenkant, zit nog dat lieve, baby'tje van toen.
"Oooh....wat ben je lief. Kom hier...", zeg ik, terwijl hij zich snel omdraait om weer weg te lopen. De zoen die ik hem wil geven blijft ergens in de lucht hangen.
Ik vind ze maar lastig, jongens. Heel, heel lastig.

Reacties

  1. Maar toch is ie lief. Die puberende baby op pootjes ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Maar toch is ie lief. Die puberende baby op pootjes ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Twee keer??? Is ie twee keer lief. Heeft ie mazzel.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire berichten van deze blog

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…