Doorgaan naar hoofdcontent

Groep 8

De eerste schoolweek zit er op. In tegenstelling tot voorgaande jaren, waarin ik ze steevast na de eerste vakantiedag alweer naar school kon kijken, heb ik er deze zomer best wel van genoten. Dat zal zeker komen door de locatie; immers, een zomer vier je best aangenaam als je vanuit de tuin zo het water in kunt lopen en ook nog eens een heel fijne boot hebt. En door het co-ouderschap is het voor het eerst ook geen 24/7-situatie, wat hier en daar de broodnodige lucht geeft om je werk te doen. Daarbij zijn de kinderen allebei een heel stuk zelfstandiger geworden. Sleutel om de nek, mobiel mee 'en we hebben wel contact'. Heel fijn.

En dan nu weer school. Floor in groep 5, wout in groep 8. We gaan de hel tegemoet: ik weet het zeker. Ik het mijn straf, maar ik kan het maar met moeite accepteren.

Om Floor geen extreme zorgen. Ja, ze maakt de meest absurde schrijffouten en lijkt soms zo blond dat dit fenomeen tot een geheel nieuw niveau wordt getrokken. We zeggen wel eens; 'alleen een miljonair kan d'r redden'. Maar het zou mij ook helemaal niets verbazen als het gewoon een vorm van geraffineerdheid is die z'n weerga niet kent. Dat het een hulpeloze houding is, waar nu de hele wereld en later vooral mannen helemaal plat voor gaan.

De zorgen richten zich op Wouter. Eind vorig schooljaar vroeg ik een gesprek aan met beide juffen, omdat Wout zijn topografie weigerde te leren en cijfers achterhield. Ik hoorde alleen de voldoendes, wat ik erg verdacht vond. Geen kind zo slim dat hij topografie begrijpt. Dat móet je leren. De 7 had ik gehoord. De 4, de 5 en de 5,5 kwamen als een donderslag - ware het niet bij heldere hemel. We spraken 'm streng toe en de juf sloot af met de mededeling dat het zo zonde is, omdat hij het wel kan. Ze dacht ook te weten dat hij zijn entreecitotoets bijzonder goed gemaakt had. Ik had daar zo mijn twijfels over. Gemiddeld, meer niet, zo was mijn voorspelling.
De schok was dan ook groot toen bleek dat Wout 92% had gescoord - overall. Voor spelling zelfs 99%, wat inhoudt dat 1% van alle Nederlandse kinderen die de toets hadden gemaakt, beter had gescoord. Het maakte mij enerzijds trots - zie ons eens een klein genie gemaakt hebben - maar anderszijds ziedend. Als onze lieve Heer je voorziet van zo'n stel goed functionerende hersens, ben je het de wereld verplicht iets uit te vinden - één medicijn voor alle kankersoorten, de iPhone 7 (die meekleurt met je outfit, koffie zet en op tijd waarschuwt als je mascara is doorgelopen) of eeuwig puppyblijvende hond bijvoorbeeld. Dan hoor je niet een rapport te hebben met alles tussen de 5,5 en 10.

"Als je maar niet denkt dat ik VWO ga doen. Daar zitten allemaal nerds en daar hoef ik niet tussen te zitten. Ik heb gezien wie er allemaal bij X in de klas zitten en die kinderen hebben ALLEMAAL een bril en en stom gezicht. Ik ga naar de Havo met Luca (beste vriend)."

Hij hoeft van mij niet naar het VWO. Daar zitten inderdaad (bijna) allemaal nerds en feit is nou eenmaal dat de leukste kinderen op de Havo te vinden zijn. Maar hij wil - al 6 jaar - tornadojager worden. Niets houdt hem tegen. En daar zul je toch echt iets ingewikkelds als meteorologie voor moeten gaan studeren.
"Moet dat echt? Moet je daar VWO voor hebben?"
"Ja. Maar je kunt ook eerst Havo doen en het VWO-drama tot het minimale beperken. Twee jaar in één. Of 'slechts' twee jaar ipv zes."
Dat sprak hem wel aan.

We zijn een week bezig en de eerste keer nablijven is een feit. Ze hebben een invaljuf tot waanzin gedreven.

"Ja, ze zei dat ze een hele leuke juf was en toen schudde Andy zijn hoofd en moesten wij allemaal lachen."

Ik sprak hem streng toe op dit eerste misdrijf al in de eerste schoolweek.  Ik kreeg een grote bek, iets wat heel normaal is tegenwoordig. Het doet mij iedere keer weer terugdenken aan de tijd dat hij nog niet praatte en alleen maar kwijlde.
"Moet jij nodig zeggen! Ik heb van oma Kippen gehoord dat jij alleen maar na moest blijven!"
Vanachter de computer keek Taco met een zelfingenomen kolerelachje toe.
"Nou, dat viel best mee", loog ik.
Hoewel... Nablijven hoefde ik niet vaak. Ik werd er vooral aan de lopende band uitgestuurd, met als dieptepunt een week schorsing. Maar om dat nou te vertellen...
"Ooooh! WEL! Oma zegt het!"
Hij griste mijn telefoon van het aanrecht en belde mijn moeder, die uiteraard vol bevestiging reageerde op navraag naar mijn rebelse periode ergens tussen mijn 13-18e. Ik had kunnen weten dat het zich ergens zou gaan wreken. Alsof mijn op 0,2 punten na zakken voor het VWO niet genoeg straf was.
"Mama was met allemaal dingen bezig, behalve met school." 
"ZIE JE WEL! IK HEB HET GEWOON VAN JOU!"
Dank je mam.

Nou dat dus. Het interesseert hem niet. Nablijven is geen straf, dat is een statussymbool. En VWO is geen teken van slimheid, dat is gewoon een garantie dat je onderaan de ladder van de leuke kinderen komt te staan.

Het laatste jaar van relatieve rust. Het laatste jaar basisschool voor Wout. De nog volstrekt lege Feyenoord-agenda die nu naast mij ligt, zal van zinloze betekenis blijven. Wout houdt niet van schrijven ('waarom zou ik het leren netjes te doen, ik tik later alles wel') en zijn huiswerk zal 'm aan zijn reet roesten. We hebben de afspraak gemaakt dat hij zijn huiswerk maakt, voor hij zich op iets leuks stort.  Dat voelt als lijnen op 1 januari. Je weet dat het gedoemd is te mislukken.

Ik gun hem zo een leuk leven op de middelbare school. Feestjes, beetje klieren (want wat is er nou leuker dan een overjarige juf snikkend de klas te zien verlaten om haar drie minuten later met verhit hoofd weer binnen te zien drentelen en dat je dan weet dat je slechts een halve minuut nodig hebt om haar weer in de volgende opvlieger te laten schieten)... Maar ik vind ook echt dat je wel gebruik moet maken van je capaciteiten. En of hij dat gaat doen, dat weet ik niet... De tijd zal het uitwijzen. En die tijd zal voor ons vooral bestaan uit het vragen of Wout nog huiswerk heeft, wat zijn cijfers zijn en ruzie met hem maken. Heel, heel veel ruziemaken.

Reacties

  1. Nog veel meer ruzie maken dan heel, heel veel!!
    Maken jullie de borst maar vast nat.
    Voordeel van het VLC is trouwens wel het magister. Geen cijfer kan worden achter gehouden ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik heb je gewaarschuwd: ooit, ooit krijg je koekje van eigen deeg, et voila!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …