Doorgaan naar hoofdcontent

Ontheemde schildpadden en stervende ratten

Het was een niet meer dan een afbeelding van een schildpad in het gras die mijn moeder mij via whatsapp stuurde vrijdagdag: begeleidende tekst was blijkbaar teveel moeite.
Ik wilde weten waar.
"Eiland 2. Wat moet je daar nou mee?", schreef ze.
Onbegrijpelijk dat daar twijfel over was. REDDEN! Ik ben in mijn vorige leven iets hoogs in de dierenredderij geweest. #maarecht Ik heb een neus voor halfdode beesten of dieren die hun moeder kwijt zijn. Ooit reed ik op mijn scooter van van Ouderkerk naar Amstelveen met een volstrekt onbekende maar overduidelijk hulpbehoevende poes onder mijn jas.  Het beest moest de rit van zijn leven hebben gehad. Het was meteen de laatste rit, want hij bleek een gezwel zo groot als een watermeloen in zijn nier te hebben zitten - einde oefening. Ik hou ervan, een beetje de redder in nood spelen. Het geeft mij het gevoel dat ik er toe doe.

Een schildpad in Vinkeveen; daar had ik direct slechte vibes bij. Die dieren liggen in Artis onder een lamp in een broeierige hal; die horen niet in het Nederlandse klimaat in het wild rond te darren, toch? Wat als hier ijs gaat kruien? Dat trekt zo'n tropisch dier toch niet?
Ik belde mijn moeder op.
"Blijf bij 'm, ik kom er aan."
"Oké. Rij maar door tot aan het restaurant, over de brug, zo het eiland op. Dat mag, het is tenslotte een noodgeval."
Ik overwoog even ergens een zwaailicht vandaan te halen, mijn hoofd loeiend door mijn dakraam te steken of minimaal een snel met een edding 114 - red een dier op de zijkant van mijn auto te schrijven, maar bedacht toen dat met de temperatuur van dat moment waarschijnlijk geen hond het in zijn hoofd zou halen op het eiland te gaan liggen.
Enkele minuten later stond ik oog in oog met een reusachtige schildpad. Nee, niet zo'n ding van 100 kilo die je in de dierentuin ziet, maar toch wel een fors exemplaar van zo'n 30 centimeter.
"Til 'm niet op hoor! Hij heeft net al over Lesley gepist!"
Ik kreeg niet de indruk dat mijn moeders hondenuitlaatvriendin Lesley met haar twee teckels nog erge last hadden van de mogelijke plasaanval; bovendien - wat er uit was gekomen, zat er nu niet meer in. En dus tilde ik het dier op en propte hem in een doosje en nam m mee naar huis.
De kinderen waren hysterisch.
"SNOESIE! WE NOEMEN HEM SNOESIE!"
Ik begreep werkelijk niets van de softe associatie van Floor met het keiharde dier dat met zijn priemende oogjes en allesvernietigende kaken een stukje appel aan stukken beet. Snoesie?
"RIKKERT!" Dat was Wout met een inbreng die de spijker op de kop sloeg. Tuurlijk. Dit was een Rikkert, en niets anders.
"Mogen we 'm houden?"
Ik was meteen duidelijk. "Nee. Ik ga bellen met de dierenambulance en we gaan zorgen dat ie ergens terecht komt waar ie hoort."
Gemopper en geprotesteer, maar zo geschiedde. Ik belde de dierenambulance; geweldenaren, echt, maar wel zo geschift als een pak yoghurt. Dat moet ook wel. Er moeten draadjes loszitten als je er voor kiest dag en nacht paraat te staan om katten uit het asfalt te krabben en babymerels te beademen.
Ik legde ons probleem uit, maar al snel bleek dat ik helemaal geen probleem had.
"Een schildpad? Een waterschildpad? Met een rode wang? Oooooohhh..."
Heel intelligent klonk het allemaal niet. Ik hoorde een kort overleg met een andere persoon met dito weinig snuggere stem.
"Gewoon teruggooien. Maakt niets uit."
Ik was perplex. "Komen schildpadden hier voor dan?"
"Ja hoor! Volop!"
"Enne...moet ik 'm dan terugzetten waar ik 'm heb gevonden? Want hij zit nu in de tuin en daar is het water meteen diep."
"Maakt helemaal niets uit! Hij kan zwemmen."
Ik rondde het onverwachte gesprek af en leek even wijzer door het feit dat bij de natuurlijke biocultuur van het Vinkeveense ook schildpadden horen. Ik wist het echt niet.

"We gaan Rikkert zo teruggooien", deelde ik de kinderen mee. Jip liep al een half uur onophoudelijk op enkele centimeters afstand van Rikkert een soort minidierenpolonaise te houden.
"NEEEE! WE WILLEN 'M HOUDEN!"
"We gaan geen schildpad houden, daar hebben we de faciliteiten niet voor. Jullie hebben een hond, een paard en een hamster van een kilo en een extreem talent voor stand up comedy: het is genoeg."
"Hij kan toch hier in de tuin blijven?"
Even baalde ik van het feit dat mijn kinderen dezelfde drang hebben alles met een hartslag als huisdier op te nemen.

Het zat me niet lekker. Ik besloot toch eens op internet te gaan kijken sinds wanneer Vinkeveen dan bekend staat om z'n talrijke aanwezigheid van schildpadden. Ik kwam uit bij waterschildpaddenopvang Harkema in - je raadt het al - Friesland.

LET OP! Laat het dier niet los in onze natuur! Dit wordt zijn (langzame) dood!

Het  stond er, luid en duidelijk. Ik was dus bijna medeplichtig aan een moord. Ik belde de Schildpaddenopvang Nederland in Alphen aan den Rijn. Ze verklaarden de dierenambulancemedewerkers direct voor gek. Terminologie als 'schandalig' werd gebruikt. Ik keek naar buiten waar Jip Rikkert nog steeds nauwlettend in de gaten hield en dankte de heer voor Google. Wat als ik was afgegaan op de 'expertise' van de dierenambulance? Ik moest de dierenbescherming bellen, die mij terug belden en zeiden dat ik de dierenambulance moest bellen, die het dier dan naar Alphen zouden moeten brengen. In theorie. Ik voelde direct dat dat niet zo zou lopen.
"Dag, met Hester weer. U adviseerde mij daarnet een schildpad terug te gooien in de plassen, maar na wijs beraad met de schildpaddenopvang Nederland, is mij duidelijk geworden dat dat helemaal niet mag. Dan gaan ze dood."
"O. Nou, dat advies geven wij altijd en ik heb er nog nooit klachten over gehoord."
Ik moest het even tot me door laten dringen. Zei de goede maar geschifte man dit nou echt? Wat had hij dan gedacht? Een smsje van een schildpad? 'Hey dude, jij bent verantwoordelijk voor mijn uitzetting in het ijskoude water van de Vinkeveense Plassen en ik zou daar toch even een kleine klacht over willen indienen? Het bevalt mij hier niet zo?'
Ik besloot het allemaal maar te laten.  Dan zou ik zelf maar naar Alphen rijden, met Rikkert.

En zo kwam het dat mijn moeder, Floor, Rikkert en ik zaterdag een rit van een klein uur naar Alphen ondernamen om daar een schilpad af te leveren.
Rikkert - overigens een zij - bleek ernstig vermagerd, absoluut door een hersen- en gewetensloze uitgezet en minstens tien jaar oud. We hebben zijn (haar) nieuwe leefomgeving gezien en ik was tot tranen geroerd. Daar waar Rikkert tot nu toe was uitgezet in een omgeving waar geen andere schilpadden waren en hij (zij) had moeten overleven in veel te koud water en een veel te koud klimaat, zou hij (zij) nu in een prachtige omgeving komen vol vrienden, warmtelampen en lekker eten. Er was een einde aan de overlevingsstrijd gekomen van het beestje.

Gisterenochtend liep Taco op het park tegen een rat aan, die nog levend maar vrijwel bewegingsloos midden op de weg zat. En weer vond ik het zielig, hoe vies ook... Ik schoof het diertje in een schoenendoos, zette 'm op de oprit en belde de dierenambulance.
"Een rat? Wat voor een rat?"
Ja, eentje van plastic met batterijen in zijn buik. Kom 'm nou godverdomme maar halen, hij is ziek en moet of een spuitje of aan de beademing.
Ze zouden komen. Zeiden ze.
Ik vond het by far mijn vieste dierenred-actie ook en vervloekte de plek die het beest had uitgekozen om te sterven. Had het lekker uit ons zicht in het riool gedaan, waar je hoort...
Ik werd gebeld.
"Met de dierenambulance nog even. We komen toch niet. Een rat is ongedierte, en dat mogen we niet meenemen."
Ik zuchtte. Natuurlijk niet. Ik begreep ook wel dat je dat wat we en masse proberen uit te roeien niet gaat oplappen met antibiotica en zoutoplossing. Het dier zat nog steeds naar adem te snakken in de doos. Ik zette een knop om, pakte de doos op en zette de combinatie achter de kliko's elders op het park, in de bosjes.
Je kunt niet al het dierenleed van de wereld op je nemen...   

Reacties

  1. Rat had waarschijnlijk zijn portie vergif al genuttigd.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Had je de rat niet even een tik met een schep kunnen geven en hem dan in de kliko kunnen leggen?

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…