Doorgaan naar hoofdcontent

Albert Heijn, mijn dank is groot

Het leek ons destijds zo verstandig, zo'n 3,5 jaar verschil tussen de twee kinderen. Ik was met mijn broertje het levende bewijs dat bijna tweeënhalf jaar een bijzonder explosieve formule is, helemaal gecombineerd met de factor jongen/meisje. Jeroen en Dennis (3,5 jaar op de dag af) schijnen volgens de overlevering als kinderen GEEN DAG ruzie te hebben gehad. Ik heb dat altijd betwijfeld, maar ik wilde de gok nemen. Bovendien leek het ons lekker een half jaar twee kinderen 'thuis' te hebben (even wennen aan een echt gezin) en dat dan net op het moment dat je echt knettergek wordt van je drukke leven en weer snakt naar de rust van vroeger, de oudste naar de kleuterschool kan.

En zo geschiedde. Na Wout kwam Floor. En al vrij snel ontstond er een eeuwig woedende oorlog in ons huis. Zo klein als ze was, zodra Wout haar hand vastpakte (en dat deed hij toen ze baby was de hele dag) zette ze een keel op en liep ze gillend van ellende vuurrood aan. Deden wij hetzelfde, was er niets aan de hand. Ze wist instinctief dat hij de vijand was.

De jaren verstreken en de oorlog werd bloediger. Uren en uren, nee maanden en maanden in totaal staken Jeroen en ik in het voeren van gesprekken, het dreigen met sancties en het smeken om rust. En net op het moment dat we serieus overwogen met rigoureuze maatregelen als een atoombom een einde te maken aan de strijd, zaten ze hand in hand televisie te kijken. En dan keken wij met tranen in onze ogen naar onze kinderen die klaarblijkelijk echt van elkaar hielden.

Het waren altijd maar korte momenten van vrede en vrijwel steevast gevolgd door een ruzie die qua intensiteit alle voorgaande ruzies oversteeg. En de inzet varieerde, maar wel met één gemene deler; afgezet tegen de wereldproblematiek ging het hélémáál nergens over.

Ze zijn inmiddels 11 en 7 en de gevechten gaan onverminderd door. Of beter; gingen onverbeterd door. Want daar waar het Kofi Annan of Ruth Jacott met haar geschreeuw maar niet lijkt te lukken om de vrede te bewaren, heeft Albert Heijn nu al dagen voor een bijna-staakt-het-vuren gezorgd. Middenin ons kleine huisje staat een monsterlijk winkeltje met mini's om emotioneel van te worden. Zakjes paprikachips, nog kleiner dan een luciferdoosje. En pakjes Tuc, zo klein dat je er een leesbril voor op moet zetten. Wout en Floor vinden het geweldig. Inmiddels zijn aan de winkel features toegevoegd als prijslijsten, 'ik-ben-even-weg-mijn-collega-helpt-u-graag-verder-bordjes', tasjes en een kassa. Voorbereid met boodschappenlijstjes halen ze een voor een bij elkaar de benodigde levensmiddelen in huis om een imaginaire maaltijd op tafel te zetten of een feestje te geven. Ik kan er uren naar kijken en luisteren hoe ze met elkaar spelen. Daar waar Playmobil, Barbie, Nintendo, Fur Real, Lego en al die andere takkedure vermaakproducenten lijken te falen, slaat Albert Heijn gewoon de spijker op z'n kop. En dat ik nu hier mijn kont echt niet meer kan keren, maakt mij niets uit. Mijn kinderen leven in vrede, voor nu dan - zo realistisch ben ik ook wel weer.

Albert Heijn; dank!
(En nu als de sodemieter zorgen dat er nog een paar miljoen mini's worden bijgedrukt en aanverwante zaken als een scankassa en het supermarktjasje ook weer volop verkrijgbaar zijn. Want we zijn nog niet compleet en daarbij gok ik dat de rest van de Nederlandse ouders met een jongen/meisje/leeftijdsverschil 3,5 jaar na het lezen van deze blog ook wel jullie strijdmiddel willen inzetten om voor een paar dagen te ruiken aan de geur van vrede.)

Reacties

  1. Dit tafereel speelt hier ook dagelijks af.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hahaha ik zie het helemaal voor me! Ik herken mezelf met mn broer hierin.... Tijdje terug weliswaar maar ook wij waren aan elkaar gewaagd en houden zielsveel van elkaar!!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire berichten van deze blog

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…