Doorgaan naar hoofdcontent

Albert Heijn, mijn dank is groot

Het leek ons destijds zo verstandig, zo'n 3,5 jaar verschil tussen de twee kinderen. Ik was met mijn broertje het levende bewijs dat bijna tweeënhalf jaar een bijzonder explosieve formule is, helemaal gecombineerd met de factor jongen/meisje. Jeroen en Dennis (3,5 jaar op de dag af) schijnen volgens de overlevering als kinderen GEEN DAG ruzie te hebben gehad. Ik heb dat altijd betwijfeld, maar ik wilde de gok nemen. Bovendien leek het ons lekker een half jaar twee kinderen 'thuis' te hebben (even wennen aan een echt gezin) en dat dan net op het moment dat je echt knettergek wordt van je drukke leven en weer snakt naar de rust van vroeger, de oudste naar de kleuterschool kan.

En zo geschiedde. Na Wout kwam Floor. En al vrij snel ontstond er een eeuwig woedende oorlog in ons huis. Zo klein als ze was, zodra Wout haar hand vastpakte (en dat deed hij toen ze baby was de hele dag) zette ze een keel op en liep ze gillend van ellende vuurrood aan. Deden wij hetzelfde, was er niets aan de hand. Ze wist instinctief dat hij de vijand was.

De jaren verstreken en de oorlog werd bloediger. Uren en uren, nee maanden en maanden in totaal staken Jeroen en ik in het voeren van gesprekken, het dreigen met sancties en het smeken om rust. En net op het moment dat we serieus overwogen met rigoureuze maatregelen als een atoombom een einde te maken aan de strijd, zaten ze hand in hand televisie te kijken. En dan keken wij met tranen in onze ogen naar onze kinderen die klaarblijkelijk echt van elkaar hielden.

Het waren altijd maar korte momenten van vrede en vrijwel steevast gevolgd door een ruzie die qua intensiteit alle voorgaande ruzies oversteeg. En de inzet varieerde, maar wel met één gemene deler; afgezet tegen de wereldproblematiek ging het hélémáál nergens over.

Ze zijn inmiddels 11 en 7 en de gevechten gaan onverminderd door. Of beter; gingen onverbeterd door. Want daar waar het Kofi Annan of Ruth Jacott met haar geschreeuw maar niet lijkt te lukken om de vrede te bewaren, heeft Albert Heijn nu al dagen voor een bijna-staakt-het-vuren gezorgd. Middenin ons kleine huisje staat een monsterlijk winkeltje met mini's om emotioneel van te worden. Zakjes paprikachips, nog kleiner dan een luciferdoosje. En pakjes Tuc, zo klein dat je er een leesbril voor op moet zetten. Wout en Floor vinden het geweldig. Inmiddels zijn aan de winkel features toegevoegd als prijslijsten, 'ik-ben-even-weg-mijn-collega-helpt-u-graag-verder-bordjes', tasjes en een kassa. Voorbereid met boodschappenlijstjes halen ze een voor een bij elkaar de benodigde levensmiddelen in huis om een imaginaire maaltijd op tafel te zetten of een feestje te geven. Ik kan er uren naar kijken en luisteren hoe ze met elkaar spelen. Daar waar Playmobil, Barbie, Nintendo, Fur Real, Lego en al die andere takkedure vermaakproducenten lijken te falen, slaat Albert Heijn gewoon de spijker op z'n kop. En dat ik nu hier mijn kont echt niet meer kan keren, maakt mij niets uit. Mijn kinderen leven in vrede, voor nu dan - zo realistisch ben ik ook wel weer.

Albert Heijn; dank!
(En nu als de sodemieter zorgen dat er nog een paar miljoen mini's worden bijgedrukt en aanverwante zaken als een scankassa en het supermarktjasje ook weer volop verkrijgbaar zijn. Want we zijn nog niet compleet en daarbij gok ik dat de rest van de Nederlandse ouders met een jongen/meisje/leeftijdsverschil 3,5 jaar na het lezen van deze blog ook wel jullie strijdmiddel willen inzetten om voor een paar dagen te ruiken aan de geur van vrede.)

Reacties

  1. Dit tafereel speelt hier ook dagelijks af.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hahaha ik zie het helemaal voor me! Ik herken mezelf met mn broer hierin.... Tijdje terug weliswaar maar ook wij waren aan elkaar gewaagd en houden zielsveel van elkaar!!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Zoveel bloed; het begin van de Tour de France begint in Waverveen afschuwelijk

Ja mensen, gisteren is de Tour weer van start gegaan en dat is voor talloze Nederlanders toch vooral inherent aan het feit dat er ergens in Waverveen weer nieuwe Belle-updates worden geproduceerd om Taco - die in Frankrijk ziel, zaligheid en familieleven geeft voor Studio Sport - niet te ver van zijn kind te doen vervreemden. Nou, daar komt ie hoor. We hebben weer een hoop te vertellen, lees vooral mee.

Belle is nu 4,5. Voor een ieder die haar al een tijdje niet gezien of gesproken heeft, zal ik jullie kort wat specifieke kenmerken doen toekomen.
* Belle spreekt vrijwel perfect ABN, daar mag menig Facebookfanaat een voorbeeld aan geven. Zo nu en dan maakt ze een kleine misser (zo zei ze gisteren nog: 'Ik wil aannamelijk morgen met Liv spelen.' - Dat moet natuurlijk 'namelijk zijn' - of ze moet het aannemelijk vinden dat ze morgen met haar beste vriendin iets gaat doen), maar over het algemeen kunnen we stellen dat ze haar taal lekker beheerst.
* Belle is selectief eenk…

Ik lijk op Mascha Kroko

"Jij lijkt op Mascha Kroko." Dat werd mij vanmorgen vroeg in bed gezegd, toen Belle en ik samen een poging deden tot het opnemen van een filmpje, waarbij mijn ochtendhoofd & kapsel vol in beeld kwamen. Paniek natuurlijk. Who the hell is Macha Kroko? Is zij een rolmodel? Een influencer? Een goede moeder? Een prinses? Is ze mooi? Heeft zij status? Moet ik blij zijn met het vergelijk? Marscha schijnt een tekenfilmfiguur te zijn uit een van Belles favoriete series, Boss Baby (door Belle consequent Big Boss Baby genoemd). Ik googelen natuurlijk. En dat is dus heel lastig, want als Belle de naam van de tekenfilm al niet eens vlekkeloos uitspreekt, dan zal Mascha Kroko ook wel een variant zijn op iets. We stuitten op de moeder van Boss Baby. Een zuur ogende vrouw met rood haar en een knot op haar hoofd. "Is ze dit? Is dit Mascha?" Ik merkte aan de manier waarop ik het vroeg - licht hysterisch - dat het mij meer deed dan zou moeten. Met iemand vergeleken worden is …