Doorgaan naar hoofdcontent

Overdosis impulsen op en om het schoolplein

Ik blijf het een veel te hysterische ervaring vinden; 's morgens vroeg de kinderen naar school brengen. De wirwar van volwassenen en kinderen op het schoolplein en in de straat voor de school met als dieptepunt de 9,7 levende zielen per m2 in het gebouw-voor de klaslokalen doet weinig goeds voor mijn ochtendhumeur. Het zijn veel te veel impulsen. Het liefst zou ik iedere dag bij terugkomst therapeutisch achter mijn computer kruipen, jullie deelgenoot van mijn ellende maken en helemaal leeglopen over wat ik NOU weer heb meegemaakt (niet veel, maar ik vind dat heel wat). Maar het drama wil; veel ouders lezen mee.

En dan schrijf ik hier dus onaardige dingen over iemand die dan ineens iemands nicht of halfzus blijkt te zijn - en een heel goed hart heeft. Verlies namelijk niet uit het oog dat we hier in een dorp leven en dat dan, ondanks dat het een 80% importdorp is, familie nooit verder dan een hand bij je vandaan is. Ik wil het woord inteelt niet gebruiken, maar aan de gezichten van sommige dorpelingen te zien weet je dat het er iets mee te maken moet hebben gehad. En ook al schrijf je niet over iemands familie, dan zit leest er altijd wel een fatsoensrakker mee, die het ZO niet vindt kunnen wat ik allemaal opschrijf. Nou, ik weet dat wel. Het kan ook allemaal echt niet. En ik zal er later als ik dood ben ook echt voor branden in de hel, maar voor nu vind ik het leuk. Het houdt mij van de straat.

Tegen mensen met veel familie in het dorp of met een te groot gevoel voor ethiek wil ik daarom zeggen: lees niet verder. En aan een ieder die dat toch doet, welkom aan boord van mijn therapeutische schrijfsessie.

Ik moet van ver komen. Zo ver dat het niet te fietsen is. #maar echt niet, voor wijsneuzen nu beweren dat alles te fietsen is.
In theorie is alles ook wel te fietsen, maar met Floor (zie hier het eerste obstakel) en drie kwartier (tweede) en mijn ochtendhumeur (derde) is het een no-go. Ik ga dus, vind ik zelf, legaal met de auto. Een enorme hoeveelheid ouders dat het huis nog net niet op het schoolplein naast de klimrekken heeft laten bouwen, meent de veel te grote auto standaard te moeten nemen om de kinderen te brengen. Nee, je zult eens wat extra beweging in dat lijf van je zetten! Die auto wordt dan dubbel geparkeerd met het risico dat peuterbroertjes en -zusjes die nog net niet boven de koplampen uitkomen in het asfalt worden gereden. Daar iets van zeggen heeft geen nut: de auto staat immers alleen 'stil'. Denk maar niet dat de ouder ook maar een obees been uit de auto zal zetten om het kind te begeleiden tot in het klaslokaal. Regelmatig toekijkende politieagenten kunnen dan ook niets meer doen dan glazig staren naar de protserige SUV's waar aan de lopende band kinderen uit worden gegooid.

Als ik de auto heb geparkeerd en richting school loop, tref ik onderweg allemaal blije ouders die heel hard 'HOI!' naar elkaar gillen. Ik gil het als het mijn kant opkomt terug, maar het enige dat ik denk is: "Ik heb jou gisteren ook al gezien en vanmiddag weer - blijven we aan de gang???" Dat ligt aan mij - ik weet het. Er hangt ter reminder een post-it op mijn computer: Bij een volgend leven eerst in de rij bij de cupmaten en dan direct door naar de rij 'vrolijk wakker in de ochtend'. Ochtendhumeur hindert mij ook.


Vanmorgen werd ik bij binnenkomst in de school bijna omver gelopen door een loose canon van een jaar of anderhalf. Aanlijnen die kinderen of optillen. Niet los laten lopen in de menigte. Net zoals er een officieel verbod moet komen op kleine kinderen die met een zak Bumba-koekjes in hun hand op loopfietsjes door de gangpaden van de supermarkt crossen. 
De loose canon knalde zichzelf bijzonder lomp tegen de deurpost aan en zette het op een janken. Ik knalde direct dwars door mijn eigen irritatiegrens. Ik werd op de voet gezeten door een moeder waar Jeroen en ik niet al te positief over denken. Ik hou het vaag, want ik ben ergens ook wel een beetje bang voor d'r. Maar met deze moeder heb ik onlangs een vriendenboekjes-ruzie gehad. Hele ordinair. Vriendenboekjes zijn het gif van de lagere school. Na drie keer invullen dat roze & glitters de favoriete kleuren van je dochter zijn en hond, hamster, paard en dolfijn tot de favoriete fauna behoren, wil je de misselijkmakend zoete boekjes vol stickers en lelijke tekeningen wel gebruiken als aanmaakblokjes.
De moeder zei mij gedag en de hele vriendenboekjesclash kwam in gedachten weer alle hevigheid naar boven.

Nog geen twee passen verder in de gang zag ik een moeder waarvan ik mij al jaren afvraag of het niet misschien een oma is. Sowieso vind ik dat ik nu op een leeftijd ben gekomen dat vijf jaar een wereld van verschil kan uitmaken. Ik zie vrouwen die net zo oud blijken als ik ben, waar ik toch geneigd ben 'u' tegen te zeggen. De omamoeder of moederoma deed verder niets vervelends, maar het was toch weer een impuls op de vroege ochtend. Overigens niet half zo erg als de moeder die een halve meter verderop loeihard het eerste borrelmoment voor het voorjaar stond te gillen naar iemand die net te ver weg stond voor een gesprek op normaal spreekvolume.  "Nee! Nee! Tuurlijk niet! Ik neem een fles rosé mee. JA! HAHA! Heeeerlijk! WHOEHAAHAHAHA."
Ofzo. En dan dat gemaakte lachen. Ik heb het wel eens geoefend voor de spiegel, maar ik kan het niet eens. Of ik lach echt, of niet. En ik weet achteraf niet wat mij meer stak. Het gelul over wijn nog voor ik een kop koffie had gedronken, of het feit dat er geen fles binnen handbereik was om in één keer achterover te slaan.

En toen liep ik vader X tegen het lijf. Vader X is altijd net even iets te populair en luidruchtig aan het doen. Hij staat altijd te schreeuwen en te brallen: afschuwelijk. Type man dat in een ruimte met andere mensen heel lollig naar zijn vrouw en kinderen doet en dan quasi onopvallend om zich heen kijkt met de 'zie mij eens de grappige man zijn-blik'. En dat dan niemand kijkt - feest.
Bovendien vind ik hem heel lelijk. Ik denk niet dat hij het is, maar ik vind dat. Ik krijg een beetje de rillingen van hem.  Goed, impuls 684.

Inmiddels waren we bij de klas aangekomen, waar Floor stil bleef staan en ik haar jas uit mocht trekken en onder de luizencape kon vouwen. Mijn kinderen kunnen alles zelf, van het afsteken van vuurwerk tot het varen met een boot en van bedienen van computers tot het aanbrengen van mascara, maar zelf kleren aan en uit trekken en op een normale manier opbergen wil maar niet lukken. Uittrekken vaak wel, maar opbergen strandt ergens 'voor de wasmand', 'op de grond' of 'op het kookeiland'.
Naast mij stond een moeder te kirren tegen haar kind. Het kind moest 7 jaar zijn, minimaal, want het was een klasgenootje van Floor. "Hè apie! Wat is er dan aan de hand? Kom eens hier, krijg je een kus. Gekkerd. JA! Ja! " Ik voelde een uithaalreflex in mijn rechterhand opkomen. PRAAT NORMAAL! PRAAT TOCH EENS NORMAAL TEGEN DIE KINDEREN!!!

Floor dirigeerde mij naar een discrete overlegplek. Ik wist meteen waar het over zou gaan. Eergisteren had ik mij uitgelaten over een absurd kledingstuk dat een ouder aan had gehad. Ook hierover zal ik weer vaag moeten blijven.  Maar de desbetreffende ouder stond er weer als een kermisattractie bij.
"Is dat het, wat je bedoelde? Dat had ze gisteren ook aan. Ik vind het afschuwelijk..."
Het was het eerste positieve moment in de ochtend, mede mogelijk gemaakt door mijn lollige dochter. 

Ik gaf haar een zoen en een zet de klas in en overhandigde een rapportbesprekingsbriefje aan haar juf, die op dat moment in beslag werd genomen door een moeilijk verhaal van een ouder. Ouders hebben de neiging om in de ochtend moeilijke verhalen tegen een juf te vertellen, die (denk ik dan weer) ook net uit bed komt en voor de zware taak staat de hele dag een kleine 30 kinderen in bedwang te houden. Dat ze met hun moeilijke verhaal de ingang blokkeren en een file vormen, hindert ze niets. Het moeilijke verhaal moet immers van het hart. Vreselijk. De juf heeft dat niet verdiend! Lever je kind in, zwaai vriendelijk en ga naar je werk!

Snel spoedde ik de school uit. De frisse lucht in, op naar kantoor. En jullie weten inmiddels: daar alleen maar gelijkgestemden! Ik zette voor iedereen een kop koffie en kroop achter mijn computer, onder meer om leeg te lopen. Zo, en nu ga ik het interview dat ik tussen dit schrijven door heb afgenomen uitwerken.We moeten de toko natuurlijk wel draaiende houden!

Reacties

  1. He hes, wat een hysterische dagen maak jij mee, ben blij dat ik daar niet meer rondloop! heb je het in ieder geval niet over mij, maar je kan me vrijdag onder het genot van ons wijntje en de sushi allen namen even vertellen!!! tot vrijdag x iris

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire berichten van deze blog

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…