Doorgaan naar hoofdcontent

Op zoek naar vriendinnen...

Het is niet niks, om uit je veilige wereldje ineens in een nieuwe gezinssamenstelling in een nieuwe woonomgeving te worden geplant. Je kunt er twee kanten mee uit, tenminste, zo hebben Floor en Wout de afgelopen maanden hier op Buitenborgh bewezen.

Wout heeft gekozen voor de virtuele optie. Die zoekt zijn heil in spelletjes en social media via iPad, iPod en iMac. En mocht dat allemaal verboden worden door zijn inconsequente moeder die ook eens een keer voor vijf minuten op haar pedagogische strepen staat in een bij voorbaat mislukte poging vierkante ogen te voorkomen, probeert hij de televisie om zijn vermaak in te vinden. En mocht ze dat dan weer doorhebben en beginnen te gillen over gezond, buitenlucht, vroeger en obesitas, gooit hij een hengel in de knoop (dus niet 'uit' wat je hoort te doen) of stapt hij op zijn fiets om even op en neer naar oma te scheuren en dan terug te komen met kauwgom - of niet terug te komen en daar te blijven tot ergens in de avond. Daar waar hij vroeger ieder willekeurig kind tot 'vriend' kroonde (en dat kind vanaf dat moment ook zo aansprak, of hij nou de naam van het kind wist of niet), is hij nu wat kieskeuriger. Ze mogen niet te jong zijn en ook weer niet te oud. Het mogen geen asociaaltjes zijn en ook liever niet op een onbekende school zitten of in Ajax-shirtjes lopen. Zomaar op kinderen afstappen is er dus niet meer bij. De onbevangenheid van een paar jaar geleden is weg en ik vind dat jammer. Ergens komt dus blijkbaar een moment in je leven waarop het not done is om wildvreemden aan te spreken. Van mij heeft hij dat niet. En van mijn vader al helemaal niet. Als ik zin heb om tegen iemand te praten, dan doe ik dat gewoon. 

Ik maak me geen zorgen. Wout is verder een enorm sociaal kereltje en zodra de zon meer gaat schijnen, en de boot weer binnen handbereik is, zal hij van eiland naar eiland varen en waarschijnlijk met half jeugdig Vinkeveen aanmeren. Vrienden te over, wat dat betreft. En tot die tijd sta ik iets meer toe dat hij zich een slag in de rondte Hyvet en vaker dan mij lief is tekeningen maakt in Drawsome.

Nee, dan Floor. Die stond dit weekend om half acht naast mijn bed, om er vervolgens in te kruipen. Na een paar knuffels en wat babyachtig gekir, vond ze het genoeg. "Mag ik kleren uitzoeken? Dan kan ik naar Roos en Mees!"
Roos en Mees. Sinds dit weekend Floors nieuwe vrienden. GOD wat ben ik blij met ze!

Al wekenlang stapt Floor ieder vrij en droog moment op haar fietsje om 'vriendinnen te zoeken'. Het is echt hartverscheurend ontroerend als je dat kleine dappere meisje enthousiast zwaaiend weg ziet fietsen op zoek naar andere kindjes. En als ze dan weer met een beteuterd gezichtje terugkomt omdat er niemand is, dan houd ik het bijna niet droog. Het liefst koop ik ze voor d'r. Trek ik hele blikken 7-jarige meisjes tegelijk open om haar te pleasen. Een groep leuke meisjes uit een arm land bijvoorbeeld, weg uit de sloppenwijken, recht in Floors armen! Ik cater wel en kleed ze leuk aan.
Maar zo werkt het niet. Ze moet het zelf doen. Ik kan later ook niet met d'r mee een baan zoeken of een geschikte levenspartner scoren.

Buitenborgh is in de wintermaanden redelijk verlaten en dat wat er zit heeft een strafblad of zit vast aan torenhoge alimentatie aan de ex-vrouw. Kinderen zijn er dus of met criminele genen of amper of alleen op gezette tijden ivm bezoekregeling. Dan heb je verder nog enkele opa's en oma's die zo nu en dan de kleinkinderen naar het Vinkeveense halen, maar ook dat is in de winter niet zo frequent als in de zomer - hoop ik dan maar. Tegenover ons worden sinds dit weekend de glijbanen uitgerold en de speelhuisjes opgezet: een goed teken. En van rechts achter ons kunnen we iedere donderdag en om het weekend op drie meisjes-van-verschillende-gescheiden-ouders rekenen. Rechts naast ons woont wel een kindje, maar daar houd ik de mijne liever ver vandaan. Een recente ruzie tussen zijn ouders en een hele kluwe straallamme feestvierders voor een verjaardag van een van de twee liep midden in de nacht uit op een krijspartij die z'n weerga niet kent en nét op het moment dat 'de ijzeren staaf' ten tonele verscheen, arriveerde de politie om de gemoederen weer tot bedaren te brengen. Neen, daar heb ik mijn ongeschonden tere kinderzieltjes liever niet op de Wicky-met-liga.
Weer twee huizen daarnaast woont volgens Floor een 'heeeeeel leuk meisje', alleen jammer dat ze geen woord Nederlands spreekt en haar eveneens gebrekkig Nederlands sprekende moeder als tolk moet fungeren tijdens het spelen. Het meisje heeft wel een hondje met een strikje in het haar - altijd plus één bij Floor. Persoonlijk heb ik het niet zo op mensen met Yorkshire Terriërs met gestrikte haren...

Vorig weekend ging Floor weer op pad, met haar fiets. En niet lang daarna stond ze voor de deur te gillen.
"Mam! Mam! Ik heb een vriendin! Kijk!!! Ze heet Roos en ze is tien! En dit is haar broertje Mees, die is bijna zeven." Floor stond opgewonden te wijzen naar twee verbaasd kijkende kinderen die naast d'r stonden. Het moet een hele ervaring zijn te worden 'ontdekt' door Floor en te worden aangeprezen als een archeologische opgraving.
Ik zwaaide naar het drietal, klapte blij in mijn handen en moest weer vechten tegen de tranen van ontroering om dat onbevangen meisje. Aandoenlijk. Dat is het beste woord voor d'r. Tot ze d'r tanden ontbloot en je bijt, dan weet je dat dat aandoenlijke slechts een kant van d'r is. Maar voor dat moment wel haar enige kant.

Roos, Mees en Floor renden de achtertuin in, waar ze de trampoline besprongen. Wout keek niet op of om van zijn iPod, ook niet na onze aansporingen om ook even naar buiten te gaan - Roos was immers 10 en dan weet je het nooit.
De achterdeur werd opengetrokken en Floor kwam hijgend op de mat staan.
"WOUT! WOUT! Kun je even laten zien dat je de radslag op de trampoline kunt?"
Floor deed ook een poging haar broer te socialiseren, alles en iedereen bij elkaar houden - ik herken het wel.
Met tegenzin stond hij op, deed hij zijn kunstje en ging weer naar binnen. Poging mislukt.
Het komt wel goed met hem, vast. 

"Hoe heb je Roos en Mees nou gevonden?" vroeg ik 's avonds, na het spelen.
"Gewoon. Ik ging fietsen en toen zag ik twee jongetjes en daar heb ik aan gevraagd 'weten jullie ook of hier meisjes wonen? Ik ben hier nieuw en ik heb nog geen vriendinnen!' En toen was die ene dus Mees en Roos is zijn zus, die ging hij halen."
"Wat goed van jou. En wonen ze hier?"
"Ja, bij hun moeder. Maar alleen in het weekend en hun moeder maakt altijd ruzie met haar ex-vriend, zeiden ze. Stom hé?"
"Onwijs stom."

Welkom op Buitenborgh. Ik ben benieuwd of we ergens deze zomer nog traditionele gezinssamenstellingen gaan treffen. Ik kan alleen maar hopen dat het bijdraagt in het acceptatieproces...

Zo, en nu op naar de eerste rapportbespreking van deze week. De beurt is aan Wout!

Reacties

Een reactie plaatsen

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…