Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitgedeeld.

"En dan gaan we nu over naar onze correspondent Hester, die zich momenteel middenin de brandhaarden van Buitenborgh bevindt. Hester, is het nog wel veilig waar jij zit?"

"Tja, dat is lastig te zeggen. De situatie laat zich nog het best omschrijven door 'explosief'. Maar voor nu lijkt mijn veiligheid redelijk gewaarborgd, de rebellen gebruiken immers alleen hun handen, hun stemgeluid en een incidenteel kussen of stukje speelgoed. Maar je weet natuurlijk nooit hoelang het goed blijft gaan. De boog is nog altijd zeer gespannen. Alle onderhandelingen met het duo zijn voorlopig gestaakt. Gisteren nog is er een vredespoging ondernomen, maar deze liep uit op een nog grotere rel dan daarvoor gaande was. Daarbij sneuvelde Mia's Puppyhuis en kreeg Jip een kussen naar zijn hoofd. Niemand raakte daarbij gewond. We houden gespannen de adem in en het is hopen op het beste."

En dat je mij dan bloednerveus met een trillende hond op schoot ziet zitten voor de webcam, terwijl achter mij Floor Wouts haar van zijn schedel trekt en Wout haar neus breekt met de afstandsbediening.

Soms, als ik er doorheen zit, kijk ik even naar deze foto, die bij Jeroen op meer dan levensgroot formaat in de keuken hangt, als bewijs dat ze ooit van elkaar gehouden hebben. De foto is genomen op de laatste Aalsmeerse Bloemencorso, alweer jaren geleden. In de verte kwam een heks aan, die ze allebei eng vonden, de watjes. Zonder naar elkaar te kijken, grepen hun kleine handjes elkaar en daarmee gaven ze mij als moeder misschien wel een van de mooiste momenten uit hun leven tot nu toe. Het bewijs van de onvoorwaardelijke liefde tussen broer en zus.

Vandaag is weer zo'n dag. Bloedig terreur. Buitenborgh Broeit.

Wout leeft in de aura van Floor die daarop niets anders doet dan gillen. Kei- en keihard gillen. En dat werkt weer op Wouters zenuwen. Iedere volwassen persoon zou denken: dan ga ik uit d'r aura en dan houdt ze wel op, maar Wout besluit dan nog een stapje dichterbij te doen en het te combineren met duwen, trekken of plukken. En dan blijkt dat Floor nog harder kan gillen dan ze al deed. Mijn irritatiegrens is al bereikt bij het moment dat ze elkaar aankijken en je weet: dit wordt weer een gevalletje moord en doodslag. Het is namelijk onomkeerbaar. Ik heb ze vandaag een ijsje in het vooruitzicht gesteld en ben daarbij ondanks aanhoudend etteren toch overstag gegaan. Dan sta je als onderhandelaar natuurlijk al helemaal niet sterk meer. En dat weet je, getuige Wouts triomfantelijke: "Ik ben gewoon stout geweest en toch krijg ik een ijsje!"

Een uur geleden is het conflict geëscaleerd. Ik gaf ze - hoezo, leven op het randje - twee hamers en op straat voor de deur sloegen ze een rol klappertjes kapot. Snel trok ik mij terug in huis, om de dingen te doen die ik moest doen. Nog geen drie minuten later kwam Wout omringd door zijn overdosis onrust binnenrennen, griste zijn iPod en dockingstation mee, vertrok weer via de achterdeur en sloot het geheel buiten aan, keihard. Gers Pardoel galmde over het park en Floor kwam vanuit de voortuin naar de achtertuin dansen. Wout bouncede inmiddels op en neer op de trampoline en hoewel ik vond dat de muziek iets te hard stond, was ik allang blij dat mijn kinderen na het gezamelijk stukslaan van klappertjes een andere activiteit hadden gevonden waarin de vrede bewaard bleef. Hoe kon ik het denken...

Binnen 20 seconden ging Floor luchtalarm af en zag ik haar slappe lijf boven de trampoline door de lucht vliegen terwijl Wout pal naast d'r op z'n hardst sprong. "WOUT HOU OP MAMA WOUT HOU OP!!!" Na drie keer normaal vragen of het wat minder kon, ontplofte ik. De reactie was nihil. Stoïcijns sprong Wout door en gilde Floor trommelvliezen kapot. Pas bij dreigementen over vroeg naar bed gaan en het daadwerkelijk wegnemen van de muziek, reageerde Floor door zich van de trampoline te laten vallen. "Ik ga wel naar Stitch!" (Recent ontdekte pony op enkele honderden meters afstand, opm red.) "Die begrijpt mij! Die is tenminste wel lief!"
Zonder Floor was er voor Wout geen hol meer aan op de trampoline, dus die kwam met veel bombarie naar binnen lopen om zijn werphengel te pakken - nieuwe activiteit, de vorige was immers drie minuten oud.
Ik nam nog even een tekst door voor ik 'm definitief naar mijn opdrachtgever door zou sturen, toen Wout vanaf de boot brulde dat ik naar buiten moest komen. "MIJN HENGEL! KOM! JE MOET NU KOMEN! HIJ ZIT IN DE KNOOP EN STRAKS HEB IK BEET!" 
De visactie had welgeteld anderhalve minuut geduurd.
"NEE! Ik ben even aan het werk, ik kom zo!"
"JA! LEKKER IS DAT! STRAKS HEB IK BEET EN TREKT EEN VIS DE HENGEL VAN DE KANT!"
"Moet die vis weten! Ik ben nu even bezig en je zoekt het maar uit!" (Opm red: Van de 50 keer dat Wout hier een hengel heeft uitgegooid is het 48 keer in een knoop geëindigd, waarvan in 44 gevallen binnen twee minuten. Dit verklaart mijn niet in actie komen misschien wat meer.)
Wout stampte van de boot af, slingerde de werphengel op het gras alsof het een stuk oud vuil was en kwam kwaad naar binnen.
"Alles met een scherm blijft uit", gooide ik mijn grootste troef op tafel.
Verongelijkt liet hij zich op de bank vallen.
"JA JEETJE!!! WAT MOET IK DAN DOEN? IK VERVEEL ME!"
"Nou, misschien moet je beginnen met niet met je werphengel gooien! Weet je wat dat ding heeft gekost?"
"Neuh, die heb ik van Sinterklaas gekregen - weet je nog..." En dan dat lachje erbij.

Ik zal jullie de details van de conversaties die volgden besparen, maar Floor kwam ook binnen en daarmee sloeg weer een keer de vlam in de pan. Ook bij mij, categorie steekvlam dit keer. Iedereen gilde tegen elkaar en daarna zweeg ik, op vol vermogen. En DAAR pak je ze echt mee.

"Mam, wat kunnen we doen om het goed te maken? En dan bedoel ik niet om toch later naar bed te gaan, want dat hebben we gewoon verdiend, maar om de sfeer weer gezellig te krijgen..."
"NOU, voortaan eerder bedenken dat jullie 'm verzieken!"
"Ja, maar daar is het nu te laat voor, dus wat kunnen we doen. Zeg het maar..."

En zo komt het dat ze nu met z'n tweetjes zonder aansporen op de bank (alle schermen uit) hun huiswerk zitten te maken, drinken voor elkaar inschenken en om elkaar lachen. Als je niet weet wat een slachtpartij er aan vooraf is gegaan, zou je zo tekenen om in dit Bona-gezin te leven. Dit schermloze Bonagezin. Ik ben ondertussen helemaal leeg. Ik tel de uren af tot ze zo naar bed gaan en echt, ik ga vasthouden aan een vervroegde tijd. Half acht voor Floor, acht uur voor Wout. Tenminste...dat ga ik proberen. Want ze waren wel heel erg stout... En consequent zijn, is het enige dat dan werkt. Niet alleen maar dreigen, toch?
Maar ja...het is wel zaterdagavond...
En de belofte die ze mij deden de eerstvolgende keer dat ze hier zijn écht geen ruzie te maken, is ook wat waard, toch?

JEZUS!

Vrede is bijna net zo ingewikkeld als oorlog!