Doorgaan naar hoofdcontent

Wat vermakelijk is de zondag toch!

Ik haat zondag. #maarecht.


Niet in de laatste plaats om wat zich op de weg begeeft. De term 'zondagrijders' is niet uit de lucht komen vallen, dat besef je direct wanneer je als normaal persoon op de door de geloofswaanzinnigen in ere gehouden rustdag deelneemt aan het verkeer. Toyota's, Nissans, Opels: alle seksloze auto's zijn onder de plaids uit de garages getrokken, de tweed hoedjes zijn van de kapstok gevist, de matching 'mantel' of (niet matching, maar even erg) Tenson om het aftakelende lichaam gehangen en 'gassen' maar. Dat gassen moet je dan vooral niet te flitsend interpreteren. G-krachten worden namelijk niet aangeboord op zondag. Bijna achteruit in de tijd tuffen gezinnen, stelletjes en oudjes om zich heen koekeloerend door Nederland heen. Ziedend, kan het mij maken, zo'n nagenoeg 360 graden roterende rimpelbek net iets boven de hoofdsteun uit. Zien ze daar een nou echt een bootje varen, terwijl er nog een beetje ijs ligt? Is dat misschien een door Natuurmonumenten aangelegd wandelpad? En staat daar nou echt een koe in de wei, zonder beschermende deken op? Zielug!!!

KIJK VOOR JE EN RIJ DOOR!!!

Daar waar je door de week wordt gehinderd door niet-hands-free-bellers, staat de zondag in het teken van de kletsers.  Lekker even bijbabbelen en het huwelijk op peil houden en dan vergeten het gaspedaal in te drukken: iets wat diezelfde types doordeweeks met vriendinnen tijdens het Nordic Walken doen. (Extra informatie: gisteren zag Floor een Nordic Walkster. "Kijk mam, die is blind!" Even wilde ik er tegen in gaan. Zeggen dat het een vorm van sport is, die je alleen doet als je ook knellende pantykousjes draagt en uierzalf op je gezicht smeert om de huid te hydrateren.  Maar toen liet ik haar in de waan. Voor sommige dingen moet je je kind behoeden. "Hartstikke blind", reageerde ik dan ook.)

Maar buiten de zondagrijders is vooral de gehele lamlegging van Nederland wat mij stoort. 95% van alles wat normaal open is, is dicht, waardoor heel Nederland zich in de open 5% begeeft. Want wij willen iets te doen hebben. Rijen dik, vanaf de snelweg, om Ikea in te komen en nog dikker om er met je nieuwe fotolijst, zak waxinelichtjes, gele batterijen en je hernia-in-de-hand-werkende-bureaustoel weer uit te komen. Half Amsterdam gillend van opwinding in de geitenboerderij waar voor iedere geit al snel 100 toeschouwers zijn. En de eenmaandelijkse zondagopeningen van winkelcentra zo crowded dat ik zomaar durf te beweren dat het de suïcideneiginggemiddelde met 50% doet stijgen.

Een nieuwe zondag, een nieuwe invulling te bedenken. De kinderen hebben op het park waar ik woon nog niet echt de anschluss weten te vinden die nodig is voor vermaak, dus mag ik met de oplossing komen. Er wonen hier wel kinderen, maar die verschuilen zich vooralsnog. Of ze zijn - want dat kenmerkt dit park ook - van gescheiden ouders en zitten op zondag bij 'de andere ouder'. Ik heb mijn hoop gevestigd op de zomer, of anders de toestroom naar de eilanden die nu op loopafstand zijn. Voor nu is het nog even doorbijten.

De ochtendinvulling bestond uit het bezoek van een stal in Aalsmeer waar iemand van mijn les een menwedstrijd reed met minipaardjes. Aanvullend zouden we de hond uitlaten het bos. Strak in het tijdschema vertrokken we en nadat ik minstens zes irritatiemomentjes door zondagsrijders had overwonnen, stuurde de TomTom mij de Ringvaart in. Geen brug te bekennen. Uiteraard koos ik toen van de twee opties (links of rechts) de verkeerde, waardoor we een klein half uur later dan gepland en via een vruchteloze tocht naar Schiphol Rijk nog net de laatste minuut race konden zien. Jammer joh. Dat eventjes buiten de auto had ons tot op het bot koud gemaakt, waardoor we besloten dat Jip de rambam kon krijgen. Niet dat hij dat erg vond. Die had na de veertien toevallen door alle paarden om hem heen toch meer aan een rustmoment met iets van valium.

"Kunnen we vliegtuigen spotten?"
Ach, we waren er nou toch. Misschien best leuk. We parkeerden de auto op het terrein bij MacDonalds en wachten vijf, zes minuten volstrekt vruchteloos. In de auto naast ons werd ook wat wanhopig naar de lucht gekeken, waar geen vliegtuig te ontdekken was. Aan hun gezichten te zien waren het zondagsrijders uit het Oosten: en dan ben je pas echt zuur. Wij zouden in een kwartiertje weer thuis zijn.
"Er komt er geen één hoor. Die baan is dicht", zette ik in om weg te komen. Ik wilde naar huis, de hond droppen en een broodje eten.
"Dat kan", antwoordde Wouter. Even bleef het stil. "Of ze hebben pauze...."
Ik vroeg me af of hij dit serieus meende. In stilte, want hardop zou een antwoord tot gevolg hebben, waar ik mij misschien kapot van zou schrikken.
Ondertussen had Floor haar handtas opengetrokken en een make-uparsenaal tevoorschijn getoverd. Ze smeerde zichzelf onder de glitters en vertelde er verhalen over. Wout keek mij aan met een smekende blik die iets zei als 'kunnen we haar niet verkopen?'.
"Iemand kauwgom? Heb ik ook in mijn tas zitten. En mam, als je Juicy Tube nodig hebt; mag je lenen hoor!"

We reden weg.
"Zullen we anders naar de geitenboerderij gaan?" Ik deed een nieuwe poging een leuke dag te regelen.
"Hoeft van mij niet hoor."
Dat was Floor, die inmiddels voor het grootste deel in haar gezicht lila was. 
Afrit geitenboerderij flitste aan ons voorbij en 10 seconden later gaf Wout een reactie.
"Ik vind de geitenboerderij wel leuk hoor..."
"TE LAAT!"

En zo reden we door.
"Zullen we vanmiddag naar de Muppets gaan?"
Daar werd unaniem enthousiast op gereageerd.
"Ik wil al heel lang naar de Mubbits!"
"MupPETS Floor. MUPPETS! En zo lang kun je die wens nog iet koesteren, die film draait pas sinds kort."
"Ik zeg toch Mubbits?"
"Ja, en dat is fout! Ze heten geen Mubbits, maar Muppets."
"Dat zeg ik toch?"
Zucht.

Zojuist ben ik een kleine 20 minuten bezig geweest met het online bestellen van de kaarten. Ik moet er niet aan denken dat ik daar sta en (want dat is mij dus al een keer overkomen) de kaarten op zijn. Of de films waar nog wel kaarten voor zijn te eng oor Floor, te kinderachtig voor Wout of alleen in het Engels zijn. Want dan houdt het op.
Alles ging fout. Het registreren, het bestellen, de kaarten waren op (probeert u er eens minder te bestellen - alsof dat een optie is) en toen had ik toch ineens drie kaarten besteld. Ik betaalde en stond op om mezelf te kalmeren met koffie.
"Ik weet niet of ik de Muppets wel zo leuk ga vinden..."
Dat was Wout, die we beter Niels Negatief hadden kunnen noemen.
"We kunnen ook weer gaan bowlen."
"Hey, ik heb net voor 25 euro en 25 cent drie bioscoopkaartjes geboekt: je GAAT ze maar leuk vinden, die pratende rotpoppen!"
"Ik zeg alleen maar dat ik het nog niet weet, mam. Dat is toch bij iedere film zo?"

Tot nu toe kwalificeert ieder aspect van de dag zich voor het ultieme zondaggevoel.

Floor heeft net haar make-up bijgewerkt (Wout: "Ga jij je nog zitten opmaken voor de Muppets?!?") en rent gekleed in niet meer dan twee rokjes (echt) door het huis. Wout doet er alles aan haar het leven zuur te maken, wat zojuist resulteerde in een oorverdovende jankbui en nu in een knallende ruzie. Leve de zondag, met als special treatment 'kinderen'.

Nou, ik ga Floor uit haar tenue van tutu's in iets normaals praten en dan gaan we naar de Mubbits. Fuck, nou zeg ik het ook al verkeerd. Dat krijg je ervan...
 

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …