Doorgaan naar hoofdcontent

Over Blackberry's, karten en Scandinatië...

Ga ik weer... #moederdrama

Ik kan 'm nog voelen, dat spekkige roze lijfje met die dikke oogjes. 49 centimeter, wat was het een popje. En dat is hij nu nog...als hij slaapt...

Wout gaat mij veel te hard.

"Als ik jarig ben, dan wil ik een Blackberry. Ik wil geen iPod meer, ik heb al een iPad, dus wil ik een Blackberry. De telefoon waar ik nu mee bel is net een koelkast. Duss....ga maar kopen mamaatje!"

Ik zou graag een waslijst met andere opties mailen, maar ik weet niet. Playmobil heeft hij in overvloed en als we daarvan de kosten afzetten tegen het aantal speeluren, dan heeft het ons en opa's en oma's al snel zo'n 15 euro per 10 minuten spelen gekost. (Zo'n berekening kan ook erg in je voordeel werken om goed te praten waarom je toch die laarzen van een slordige 300 euro gaat kopen. Gewoon uitrekenen hoe vaak je ze aan zult hebben - dit ruim nemen - en de dagen (nog liever, uren) delen door 300. Gaan we dan nog moeilijk doen over die paar cent?)

Lego? Nooit mee gespeeld. Het tafelvoetbalspel? Amper mee gespeeld. De skelter? Verroest voor er 10 kilometer mee gereden was.  En nee...dat was geen skelter van het Kruidvat. De Wii? Omgerekend 20 euro per 10 spelminuten. Kleurboeken? Niet eens aan begonnen die te kopen. Voor iedere tekening die Wout uit zichzelf heeft gemaakt, heeft Floor er een kleine 3000 op haar naam staan.

Wout is gewoon echt geen speelkind. Alleen zijn fietsen hebben iedere stuiver opgeleverd. Ik weet nog dat we drie maanden nadat hij zijn nieuwe fiets had gekregen met het ding teruggingen naar de winkel. Iets met de handrem ofzo - stuk uiterraard. De fietsenmaker keek ongelovig naar de banden. "Is deze fiets echt drie maanden oud zegt u? Ik ben al lange tijd fietsenmaker, maar dit heb ik nog nooit meegemaakt." Ik geloofde hem direct. Wout reed op de binnenbanden en alles wat los kon aan de fiets, was los. En nee, ook hier geen fiets van het Kruidvat.

Wout wil alles wat stoer is en dodelijk kan zijn. Ik vrees de toekomst. Teksten als "Als ik mijn rijbewijs heb, koop ik een auto en dan rijd ik naar België om illegaal vuurwerk te kopen" zijn voor hem even provocerend als een diepgekoesterde wens. In diezelfde categorie schaar ik de bezwering "Ik ga later motor rijden". Dat wil hij volgens mij helemaal niet, dat zegt hij omdat hij weet dat ik daar helemaal van in de stress schiet. Overigens gaat hij ECHT nooit motor rijden. Zonder motorrijders te willen beledigen, maar dat kan écht niet. Veel te gevaarlijk. Mocht hij die ambities hebben, laat ik hem gerechtelijk ontoerekeningsvatbaar verklaren en bij mij onder curatele stellen. Dan zeg ik desnoods dat hij als kind al hamsters at. En babypoppen onthoofdde. Ik heb hem niet gebaard om hem op zijn 18e onder een spuuglelijke Honda van het ZOAB af te krabben.

Goed, het gaat te hard dus. En dan vooral op het 'stoer-front'. Van meisjes moet hij nog niets hebben en ondanks dat ik vermoed dat hij meer weet dan ik denk, interesseert het onderwerp seks hem totaal nog niet. En mocht je nou denken: LOGISCH! Nou, dan zul je de ouders de kost moeten geven van wie de 11-jarigen al alles weten, verkering hebben en zoenen onder het motto 'flesje draaien'. Hier niet. Goddank.

Hij vindt mij bij vlagen ontzettend stom. Zo zou ik hem niet genoeg vertrouwen, iets wat hij mij toebrult als ik hem vraag alsjeblieft niet zonder overleggen off piste te gaan skiën of als ik hem vraag of hij even wil sms'en als hij per fiets het huis van een vriendje heeft bereikt. Hij komt nu misschien extreem brutaal over, maar het gebeurt allemaal op z'n Wouters. Wat hij zegt is dus nooit op een nare manier brutaal, maar altijd grappig. Wie hem kent, weet wat ik bedoel. Hij komt (bijna) overal mee weg.

"Mam, ik wil met Nick naar LMFAO." (Band, afkorting van Laugh My Fucking Ass Off) Irini, de moeder van Nick, knikte enthousiast. "Leuk toch? Gaan wij met ze mee." Ja, dat moest er nog bijkomen dat ik hem afleverde voor de deur van de Heineken Music Hall. Moet je daar niet, net als het bier zelf, 16 voor zijn om binnen te komen? De enthousiaste hoofden van Nick en Wout raakten direct mijn zwakke plek. Ik kan geen 'nee' zeggen. LMFAO, dat is toch van dat liedje 'I'm sexy and I know it?' En dat dan een stel halfnaakte kerels op tafel in onderbroeken met hun klok en hamerspel staan te schudden? Nou ja, als het te erg zou zijn, zou ik mijn handen nog voor zijn ogen kunnen houden. Bijvoorbeeld.
Jeroen reageerde minder enthousiast. "Dat zie ik niet zo zitten hoor. Dat is echt niets voor kinderen..." Ik zag Wout en Nick al staan, tussen allemaal 18-plussers die of dronken of loei op drugs waren. En Irini en ik een beetje beschaamd aan de bar met een wit wijntje... Toen de kaarten uitverkocht bleken, loste het probleem zich vanzelf op. Volgend jaar een nieuwe poging.

Nu dan dus de Blackberry. Ik weet het nog niet. Mijn gevoel zegt: pas als hij naar de middelbare school gaat. Gisteren kwam zijn vriend Alec hem ophalen om te spelen. Alec is 2 jaar ouder dan Wout. "Welke telefoon heb jij Alec?" Ik wilde het weten, in de hoop iets doorslaggevends te horen. "Een iPhone 4", was het antwoord waar ik niet direct op hoopte. Ik probeerde verder. "En die heb je sinds..?" "Vorig jaar maart." Ik wendde mij tot mijn zoon die geamuseerd op de trap hing. "Zie je wel, pas toen hij op de middelbare school zat. Je kunt de pot op met je Blackberry." Wout gaf zich niet gewonnen. "MAAR WELKE TELEFOON HAD JIJ HIERVOOR ALEC???" Hij keek mij alvast triomfantelijk aan, want met het antwoord dat nu zou komen, zou ik van tafel worden geveegd. Maar de Heer bleek op mijn hand. "De allergoedkoopste prepaidtelefoon van Albert Heijn!" Wout stortte demonstratief half van de trap af, terwijl ik hem uitlachte en de deur uit schopte. Punt voor mij.

Diezelfde Alec belde Wout vanmorgen vroeg op. Of hij mee op de kart kwam rijden. Een kart??? Die heen ze toch alleen in karthallen? Maar zeg maar eens 'nee'. Dat kan ik niet...

En zo kwam hij helemaal blij met Alex met een kart aan de deur, de wit met roze helm van Alecs zusje op en een XXL trui aan voor de spetters. Ik vrees dat we nu een groter probleem hebben dan een Blackberry-wens...

Momenteel heb ik rust. Wout kijkt bij mijn broer Elmer Feyenoord-Ajax. En ze gaan samen de topografie van Scandinavië leren. Mijn verzoek aan Elmer.

"Tuurlijk doe ik dat, ram ik er even in. Scandinatië zeg je? Dat is toch Frankrijk, Spanje en Portugal? Tuurlijk, ga ik met hem leren."
Het was duidelijk dat mijn broer in een gespannen, jolige bui was.

In de auto ernaar toe belde hij op. "WAAR BLIJF JE NOU MAN???"
We waren 5 minuten te laat omdat Wout zich niet kon losrukken van de Kart.
"Mama rijdt als een slak, daarom zijn we te laat!", brulde Wout door de auto.
"Gaan we zo even lekker leren Wout? Scandinatië toch?? Wat is de hoofdstad van Frankrijk?"
Wout, al bijna slap van het lachen, maar wel mét stoere stem: "Weet ik veel. Rome ofzo?"
"Heel goed! ROME!"
Wout herstelde zich direct.
"NEE! NEE! Parijs! Het is Parijs!"
Elmer slaakte een vermoeide zucht.
"NEE MAN! Rome is toch de hoofdstad van Scandinatië!!!"

Zucht.... Ik vrees dat ik een soort replica van mijn broer heb gebaard, bijna 11 jaar geleden. Ik ga eens kijken of ik hem al op voorhand onder curatele kan laten plaatsen.
 

Reacties

  1. Je vermoedt dat hij meer weet dan jij denkt??
    Hij wéét meer!!
    Die voorlichting heb ik 'm allang gegeven, dat weet je toch :-)

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire berichten van deze blog

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…