woensdag 4 januari 2012

Lekker ruziemaken, omdat het kan

Co-ouderschap heeft voordelen. Echt. Het is meer dan heerlijk om zo nu en dan even zonder de kinderen te zijn en dan eigenlijk vooral zonder hun voortdurende geruzie. Want FUCK wat maken deze twee kinderen een ruzie om NIETS.

Te weten dat ze in de beste handen mogelijk zijn (de handen van de andere ouder) stelt gerust. Uiteraard een prima voorbeeld van Always look on the bright side of life, want bottom line is het natuurlijk dikke kut dat je 50% van je kinderen mist. Het heeft echter geen enkele zin je er in te verliezen. Het is zoals het is, je kunt maar beter proberen van je rust genieten. Schuldig voelen doe je je toch wel.

Vanmorgen kwam Jeroen ze brengen. Van een warm onthaal (armpjes wijd gespreid, kusjes in je nek) was geen sprake. Nou had ik ze gisteren ook nog gezien, maar dat is er eigenlijk zelden. Wouter heeft Rotterdamse genen, wat voor een geweldig soort humor zorgt,  maar wat ook de beleefdheid van een nijlpaard met zich meebrengt. Een incidenteel 'hoi' (geen oogcontact, hand een paar centimeter omhoog) is het enige dat ik kan verwachten. Ik probeer het er kunstmatig in te rammen. Dan sta ik hem op te wachten alsof hij net terugkomt na een jaar vechten in Uruzgan. "Lieve kind, kom bij mama! Laat me je zoenen en geef mij een knuffel!" Ik fake tranen van ontroering en gil het dwars door de geluidsbarrière heen. Dat heeft effect. Dan komt hij wel op mij af en krijg ik kortstondig de liefde waar ik om vraag. Maar spontaan? Nou, hooguit gevolgd door een vraag als: "Mag ik zo naar de IJsbeer/kermis/vuurwerk kopen?" Floor is anders. Die kan de hele hello/goodbyescene wel in volle overtuiging opvoeren. Maar vanmorgen zat het er ook bij haar niet in. Ik leg me erbij neer. Als je kind je iedere keer snikkend van emotie om je nek springt na een nachtje bij papa te zijn geweest, is het ook geen goed teken. Dit is goed zo. Ze hebben het fijn bij papa, daar missen ze mij nauwelijks en omgekeerd is hetzelfde het geval.

Goed, ze kwamen dus binnen en het geruzie begon. Om wie de wandelende takken mocht natspuiten, om wie wat op de iPad mocht doen en om nog heel veel meer volstrekt oninteressante zaken. Jeroen gooide zijn koffie achterover en ik zag dat hij toe was aan wat kinderloze uren. Terecht.

Wout vouwde zich ongeinspireerd op de bank met de iPad op schoot en de tv aan (multischermen, het nieuwe multitasken) en Floor stortte zich in een verkleedfestijn. Om de vijf minuten kwam ze in een ander tenue de trap af en moest ik mijn oordeel geven. Ik trok een arsenaal 'oh's en ah's' uit de kast en ze sprong opgewonden door de kamer.

"Wat gaan we vandaag doen?"
Dat was Wout. Er moest een programma komen, dat moet er altijd van Wout. Ik zocht naar een zorgvuldige omschrijving van de kutdag die ik hem zou aanbieden. Ski's wegbrengen, nieuwe schoenen voor hem kopen, om 15.00 uur weer thuis zijn voor een interview, daarna bedenken wat we verder zouden kunnen doen. Weinig opwindend allemaal. Ik kon het niet voorzichtig brengen. Hij zou mij er hoe dan ook om slachten.
"We gaan zo even naar TopSurf de ski's wegbrengen en dan wil ik even naar Maarssen om voor jou nieuwe schoenen te halen..."
"JA JEEEEEETJE!!! DAT WIL IK NIET HOOR! DAT WIL IK ECHT NIET! JE GAAT MAAR MOOI ZONDER MIJ!"
Tussendoor wist hij drie keer ruzie te maken met Floor, die als Spaanse danseres, Doornroosje, Megamindy en zeemeermin de trap af kwam. De sfeer was ronduit slecht.
Nadat hij de zesde keer begon over de martelgang richting nieuwe schoenen, flipte ik.
"En nou is het afgelopen! Sinds jullie hier binnen zijn, is er alleen maar geruzie en gemopper. Het kan toch ook wat gezelliger? Ik heb het echt helemaal gehad met jullie. Schermen uit, koppen dicht en OPHOUDEN ALLEMAAL!"
Floor kwam de kamer in in een roze jurk met Dora voorop. Ze negeerde mijn tirade, kwakte een bak met haarelastiekjes op tafel en ging op een stoel zitten.
"Ik kon de kam niet vinden, ik heb een borstel meegenomen."
Alsof de woorden die zojuist mijn mond verlieten niet hardop gezegd waren.
Ik haalde mijn schouders op en begon d'r haar in te vlechten.
Wout maakte van de stilte gebruik.
"Waarom schreeuw je trouwens vooral tegen mij? Ik doe niet alles hoor. Toen ik net de trap opkwam en Floor daar in dat achterlijke zeemeerminnenpak liep, gaf ze mij een klap met die stomme zeemeerminnentas in mijn gezicht. ZOMAAR!"
Ik zag voor me hoe Floor in dat witte lijf met een glimmende staart tussen haar benen uithaalde met een lichtblauwglimmend schelpenhandtasje en kon een lachbui net onderdrukken. In al hun irritantheid zijn ze grappig, zonder het zelf te weten.

Neem nou deze scene uit het Sinterklaasspel dat ze door het schermen-verbod uit de kast trokken. Het eindigde in een bloedbad, waarbij Floor Wouters kaken probeerde open te schroeven omdat ze hem ervan verdacht een chocolaatje te hebben gestolen (lag onder tafel). Maar daarvoor dus dit moment, de spelling van het woord cacao.



Zo. En nu gaan we skies wegbrengen en schoenen kopen. Gewoon, omdat het moet.  
 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen