woensdag 25 januari 2012

"Jij bent echt ZO iPhoneverslaafd!!!"

"Jij bent echt ZO iPhoneverslaafd!!!"

Ik hoor het meer dan eens. Daarbij doet het mij enerzijds deugd dat 'tele' in mijn geval is gepersonaliseerd door 'i' (de toevallige passant c.q. toehoorder zou eens kunnen denken dat je met iets afschuwelijks als een knopjestelefoon, een BB of Samsung zou bellen - dat is toch hetzelfde als nowadays gezien worden in een NafNaf-trui), maar anderzijds overvalt mij ook steevast een slechtmoedergevoel. Goede moeders bellen namelijk alleen maar in de tijd dat de kinderen op school zitten danwel op bed liggen en goede moeders beschikken niet over een sociaal netwerk dat onderhouden dient te worden, laat staan dat ze werken. Goede moeders staan, in de ogen van kinderen dan, 24/7 in onbetaalde dienst van hun kroost. Lekker origami├źn met gerecycled papier, kneuterige kinderboerderijen afzeulen en geiten aaien en doen alsof dat wat je in een nonstop ratel verteld wordt ook daadwerkelijk onder de categorie 'interessant' kan worden gerubriceerd.

Ik probeer de telefoon in bijzijn van de kinderen dus zo nu en dan met rust te laten, wat mij niet altijd even goed afgaat.  En dus komt de geirriteerde brul: "Jij bent echt ZO iPhoneverslaafd!!!" nog steeds regelmatig voorbij. Ik beaam het direct, al dan niet gevolgd door de opmerking: "Ik wacht op de tijd dat Apple met iMplantaat komt, zodat ik mijn telefoon voor altijd in mijn hand kan houden en nooit meer kwijt ben! Lekker de hele dag bellen en whatsappen!"
Maar tegenwoordig roep ik ook vaak: "JE BENT GEWOON JALOERS!" terug. En dat is ook echt zo. Vooral Wout is gewoon jaloers. Wout begeeft zich namelijk van Apple-device naar Apple-device naar tv (helaas nog niet van Apple). Direct bij binnenkomst uit school, scant hij het huis op de iPad, waar hij met een beetje geluk sneller bij is dan zijn zus. Dan klapt hij zijn rug in de typische ongeïnteresseerde-puberhouding op de bank (waarbij direct het plaid uit alle hoeken van de bank losschiet en de kussens op de grond vallen) en begint hij te spelen, chatten of te downloaden - ik heb geen idee. Als Floor dan in een onbewaakt ogenblik haar kleine handjes om de iPad geklemd krijgt, vliegt hij naar de iMac waar het proces zich herhaald tot ik zeg dat hij er weg moet omdat ik moet werken. Dat laatste is vaak een leugen, maar ze hebben er allebei zoveel begrip voor (ooit heb ik het beeld geschetst van eten uit de prullenbak en slapen in een kartonnen-doos-zonder-internetaansluiting als ze mij het werken onmogelijk zouden maken) dat ze maken dat ze wegkomen. En dan gaat Wout in negen van de tien gevallen in de televisiemodus, waarbij hij zich vergaapt aan The A-Team, achtervolgingen, vliegrampen, het jeugdjournaal of een programma over survival of een veilinghuis. (Dat laatste begrijpt overigens niemand, alleen Jeroen...) En in dat andere, ene, geval, pakt hij mijn iPhone om verveeld op te rommelen, tot ik gil dat kapotvallen op de plavuizen mijn leven volledig overhoop zou trekken en een nervous breakdown onafwendbaar zou maken. Vaak volgt dan weer: "JIJ BENT ECHT ZO iPHONE VERSLAAFD!!!!"

Maar om even een kleine situatieschets te geven van het nu: Wouter is bij mijn moeder en Floor zit op de bank, met de iPad. Ik zit dus achter de computer met de telefoon voor mijn neus, waarmee ik whatsapp. Communicatief multitasken voor gevorderden. Jip kwijnt weg in eenzaamheid en zoekt Floors aandacht door bij haar op schoot te klimmen en aan de iPad te likken. Echt: dat laatste lieg ik niet. Het moet wel een teken zijn. Floor: "Jip, ik heb net een heel grappig spelletje gedownload en dat ben ik nu aan het spelen. Dus je als even niet bovenop mij wil gaan zitten en aan de iPad wil likken, want anders ben ik heel snel af."

Het moet allemaal niet gekker worden.

Ik weet het; ik kan een verbod instellen of een tijdslimiet. Een typisch advies van iemand zonder kinderen of iemand die wel over het gen discipline beschikt. Maar ik heb geen zin om hier de hele dag met schema's rond te lopen en de tijd in de gaten te houden. Daar heb ik het veel te druk voor met werken, bellen en Facebooken. En vaak is het ook wel even handig dat Apple babysit. Zo nu en dan schop ik ze naar buiten en verbied ik wel alle schermen. Dan moeten ze van mij steppen of naar de speeltuin of vissen. Helaas regent het in Nederland nog wel eens en dan heb ik ze liever achter de schermen dan nat, koud en onder de modder weer thuis. Ach, ze spelen voldoende. Op school, na school, Floor knutselt zich bij vlagen een slag in de rondte en Wout sport vier keer in de week. En als de zomer zich weer aandient, zal het ook wel totaal anders worden.

Maar nu, zo in de winter en 'helemaal niets te doen', voel ik me toch soms slecht. Apple is mijn babysitter. En mijn kinderen zijn al net zo communicatie/apple-verslaafd als ik...  
 

3 opmerkingen:

  1. Die veilingprogramma's zijn leerzaam en interessant!

    Als ik later groot ben, begin ik ook een veilinghuis...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Goh.....mooi en leuk verhaal. Echter niet herkenbaar!!

    BeantwoordenVerwijderen