Doorgaan naar hoofdcontent

"Jij bent echt ZO iPhoneverslaafd!!!"

"Jij bent echt ZO iPhoneverslaafd!!!"

Ik hoor het meer dan eens. Daarbij doet het mij enerzijds deugd dat 'tele' in mijn geval is gepersonaliseerd door 'i' (de toevallige passant c.q. toehoorder zou eens kunnen denken dat je met iets afschuwelijks als een knopjestelefoon, een BB of Samsung zou bellen - dat is toch hetzelfde als nowadays gezien worden in een NafNaf-trui), maar anderzijds overvalt mij ook steevast een slechtmoedergevoel. Goede moeders bellen namelijk alleen maar in de tijd dat de kinderen op school zitten danwel op bed liggen en goede moeders beschikken niet over een sociaal netwerk dat onderhouden dient te worden, laat staan dat ze werken. Goede moeders staan, in de ogen van kinderen dan, 24/7 in onbetaalde dienst van hun kroost. Lekker origamiën met gerecycled papier, kneuterige kinderboerderijen afzeulen en geiten aaien en doen alsof dat wat je in een nonstop ratel verteld wordt ook daadwerkelijk onder de categorie 'interessant' kan worden gerubriceerd.

Ik probeer de telefoon in bijzijn van de kinderen dus zo nu en dan met rust te laten, wat mij niet altijd even goed afgaat.  En dus komt de geirriteerde brul: "Jij bent echt ZO iPhoneverslaafd!!!" nog steeds regelmatig voorbij. Ik beaam het direct, al dan niet gevolgd door de opmerking: "Ik wacht op de tijd dat Apple met iMplantaat komt, zodat ik mijn telefoon voor altijd in mijn hand kan houden en nooit meer kwijt ben! Lekker de hele dag bellen en whatsappen!"
Maar tegenwoordig roep ik ook vaak: "JE BENT GEWOON JALOERS!" terug. En dat is ook echt zo. Vooral Wout is gewoon jaloers. Wout begeeft zich namelijk van Apple-device naar Apple-device naar tv (helaas nog niet van Apple). Direct bij binnenkomst uit school, scant hij het huis op de iPad, waar hij met een beetje geluk sneller bij is dan zijn zus. Dan klapt hij zijn rug in de typische ongeïnteresseerde-puberhouding op de bank (waarbij direct het plaid uit alle hoeken van de bank losschiet en de kussens op de grond vallen) en begint hij te spelen, chatten of te downloaden - ik heb geen idee. Als Floor dan in een onbewaakt ogenblik haar kleine handjes om de iPad geklemd krijgt, vliegt hij naar de iMac waar het proces zich herhaald tot ik zeg dat hij er weg moet omdat ik moet werken. Dat laatste is vaak een leugen, maar ze hebben er allebei zoveel begrip voor (ooit heb ik het beeld geschetst van eten uit de prullenbak en slapen in een kartonnen-doos-zonder-internetaansluiting als ze mij het werken onmogelijk zouden maken) dat ze maken dat ze wegkomen. En dan gaat Wout in negen van de tien gevallen in de televisiemodus, waarbij hij zich vergaapt aan The A-Team, achtervolgingen, vliegrampen, het jeugdjournaal of een programma over survival of een veilinghuis. (Dat laatste begrijpt overigens niemand, alleen Jeroen...) En in dat andere, ene, geval, pakt hij mijn iPhone om verveeld op te rommelen, tot ik gil dat kapotvallen op de plavuizen mijn leven volledig overhoop zou trekken en een nervous breakdown onafwendbaar zou maken. Vaak volgt dan weer: "JIJ BENT ECHT ZO iPHONE VERSLAAFD!!!!"

Maar om even een kleine situatieschets te geven van het nu: Wouter is bij mijn moeder en Floor zit op de bank, met de iPad. Ik zit dus achter de computer met de telefoon voor mijn neus, waarmee ik whatsapp. Communicatief multitasken voor gevorderden. Jip kwijnt weg in eenzaamheid en zoekt Floors aandacht door bij haar op schoot te klimmen en aan de iPad te likken. Echt: dat laatste lieg ik niet. Het moet wel een teken zijn. Floor: "Jip, ik heb net een heel grappig spelletje gedownload en dat ben ik nu aan het spelen. Dus je als even niet bovenop mij wil gaan zitten en aan de iPad wil likken, want anders ben ik heel snel af."

Het moet allemaal niet gekker worden.

Ik weet het; ik kan een verbod instellen of een tijdslimiet. Een typisch advies van iemand zonder kinderen of iemand die wel over het gen discipline beschikt. Maar ik heb geen zin om hier de hele dag met schema's rond te lopen en de tijd in de gaten te houden. Daar heb ik het veel te druk voor met werken, bellen en Facebooken. En vaak is het ook wel even handig dat Apple babysit. Zo nu en dan schop ik ze naar buiten en verbied ik wel alle schermen. Dan moeten ze van mij steppen of naar de speeltuin of vissen. Helaas regent het in Nederland nog wel eens en dan heb ik ze liever achter de schermen dan nat, koud en onder de modder weer thuis. Ach, ze spelen voldoende. Op school, na school, Floor knutselt zich bij vlagen een slag in de rondte en Wout sport vier keer in de week. En als de zomer zich weer aandient, zal het ook wel totaal anders worden.

Maar nu, zo in de winter en 'helemaal niets te doen', voel ik me toch soms slecht. Apple is mijn babysitter. En mijn kinderen zijn al net zo communicatie/apple-verslaafd als ik...  
 

Reacties

  1. Die veilingprogramma's zijn leerzaam en interessant!

    Als ik later groot ben, begin ik ook een veilinghuis...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Goh.....mooi en leuk verhaal. Echter niet herkenbaar!!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…