Doorgaan naar hoofdcontent

Hoe Hero ons een dag volledig van de kaart bracht...

Vandaag leek een zwarte dag in de geschiedenis van mijn kinderen te worden.

Vanmorgen was het hok van hamster Hero leeg. Maar echt ontzettend leeg. Zo leeg dat je wist: 'Die Hero, die heeft het hamsterhazenpad gekozen en die komt misschien wel nooit meer terug....'. En nu denk je misschien: ach, dan trek je die kolerehamster toch ergens achter een kast vandaan... Mooi niet. Ik heb het hele huis na de ontdekking (toen ik terugkwam van het naar school brengen van de kinderen) overhoop getrokken. Kasten van de muur, plinten onder de keuken vandaan en banken binnenstebuiten gekeerd. Niets van onze kleine dikke vreetmachine te zien. Langzaam maar zeker raakte ik in paniek. Je bedenkt scenario's, en in dit geval een dozijn van de worst case soort. Opgegeten door Jip was de ergste.

De enige manier 'uit huis' voor Hero leek in de schooltas van de kinderen. Wout had het eerste uur gym in de Boei en zo zag ik Hero al on the loose in het Dorpshuis. Of via de tas van Floor. Lekker rennen in groep 4. Wat moest ik doen? De beheerder van het Dorpshuis bellen? Het hoofd van de school?

"Eh, hallo, met Hester de Waard. Het geval is als volgt; wij hebben de snoeppot niet bovenop de speciaal-voor-hamsters-gemaakte-kooi gezet, waardoor het dier zich een weg naar de vrijheid heeft weten te banen en nu vermoed ik dat hij zich als een soort geestelijke creatie van Roald Dahl via de schooltas van mijn kind is gaan avonturieren. Dus mocht u een wit met zwart gevlekte goudhamster (ja, ik weet dat klinkt raar, maar het is echt zo, tis een rare onze Hero) tegenkomen, behandel hem dan met alle respect en bel mij. Want we kunnen niet zonder hem..."

Toen ik vanmiddag de kinderen van school haalde, dropte ik meteen het slechtnieuws gesprek. Met zoiets moet je niet wachten, vind ik. Meteen als de smoeltjes nog vol zijn van de schooldag droppen die bom. "Jongens, ik moet jullie iets vertellen. Hero zat vanmorgen niet in zijn hok en ondank dat ik vandaag veel heb gezocht, kan ik hem niet vinden." Wout leek ogenschijnlijk cool en collected, maar mijn moederinstinct wist dat hier een verdriet achter schuil ging. Floors lip begon theatraal te trillen, hier zou ik een grotere kluif aan krijgen.

Weer thuis werden opnieuw alle plinten losgerukt en het halve interieur op z'n kop gezet. Geloof mij: met een hamster on the loose doe je niets anders meer dan om je heen kijken.
Jip, die vandaag ook bij mij is, werd vastgelegd aan de tafelpoot, want de gedachte dat hij Hero eerder zou vinden dan wij, was niet te verdragen. Of amper.
"Zou Jip Hero echt niet al opgegeten hebben?"
Het sensatiemonster Wout kwam tot leven. Je hamster moeten verliezen is dikke kut, maar als het dan moet, graag in de kaken van je ferocious Jack Russel.
"Ik zie nergens bloed..."
"Nee, ik ook niet Wout...."
Maar in gedachten zag ik de contouren van Hero de volgende dag al in een verse hoop stront van Jip op het grasveld van Buitenborgh liggen...
Elmer belde en nam het drama verre van serieus. "Is ie weg? Is de hamster weg? Echt? Dan moet je even een Amber Alert uitgeven..."

Floor kreeg haar inzinking rond vijf uur. Brullen. Ze miste hem zo. Ik ook, eerlijk gezegd. Nu al. Het is een absolute waanzinhamster, die met gemak de halve voorraad van drie MacDonaldsfilialen in zijn wangzak propt. De tranen van mijn dochter gingen mij door merg en been. Ik zou mijn linkerarm overhebben voor nog een nacht met Hero...

Overal in huis legden we scherp afgesneden stukjes appel neer. Als Obesitas Hero een aanval zou krijgen, zou hij ons niet onopgemerkt blijven.

En zo zat ik de hele avond op scherp. Zou hij ineens langs rennen?
Het gebeurde maar niet...

En toen, rond half twaalf vanavond, net toen ik een muziekje opgezet had (je moet toch iets?) hoorde ik geluid uit de CV-ketelkast. En eigenlijk net toen ik de hoop op ieder teken van leven had opgegeven (punt van uitzoeken rouwmuziek was nabij), zag ik Hero tegen de spachtelputzmuur opklimmen. Ik greep 'm beet, kneep 'm fijn en juichte alsof ik de loterij had gewonnen. En toen rende ik naar boven, want ik had mijn kinderen plechtig beloofd ze wakker te maken als ik 'm had gevonden.
Floor was de eerste. Ik drukte de hamster in haar gezicht en vrijwel direct sloeg ze haar kleine armpjes om het paniekerige knaagdier. Dolblij.
Bij Wout landde de boodschap trager. Hij kwam omhoog en bekeek het ding op zijn kussen. "WIE IS DAT? IS DAT HENK(*)???? WIE IS DAT?"
Maar toen die het doorhad, kon Hero ook van hem op een grote knuffel rekenen. Even later kwam hij nog even checken of het echt was... Hero en Wout - dolgelukkig elkaar weer te zien.

En zo zit onze hamster weer veilig in zijn kooi, onder de pot snoep.

Opdat wij die NOOIT meer zullen vergeten op de kooi te zetten.


(*) Henk: dwerghamster wonende in Wilnis bij Jeroen

Reacties

  1. Heb de hele nacht niet kunnen slapen, wetende dat Hero nog ergens rond kon dwalen!
    Blijkt ie gewoon gevonden te zijn!!
    Eind goed al goed.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Kut..... Zat al verheugd sbs hart van
    Nederlad te kijken gister....

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…