dinsdag 31 januari 2012

Hoe Hero ons een dag volledig van de kaart bracht...

Vandaag leek een zwarte dag in de geschiedenis van mijn kinderen te worden.

Vanmorgen was het hok van hamster Hero leeg. Maar echt ontzettend leeg. Zo leeg dat je wist: 'Die Hero, die heeft het hamsterhazenpad gekozen en die komt misschien wel nooit meer terug....'. En nu denk je misschien: ach, dan trek je die kolerehamster toch ergens achter een kast vandaan... Mooi niet. Ik heb het hele huis na de ontdekking (toen ik terugkwam van het naar school brengen van de kinderen) overhoop getrokken. Kasten van de muur, plinten onder de keuken vandaan en banken binnenstebuiten gekeerd. Niets van onze kleine dikke vreetmachine te zien. Langzaam maar zeker raakte ik in paniek. Je bedenkt scenario's, en in dit geval een dozijn van de worst case soort. Opgegeten door Jip was de ergste.

De enige manier 'uit huis' voor Hero leek in de schooltas van de kinderen. Wout had het eerste uur gym in de Boei en zo zag ik Hero al on the loose in het Dorpshuis. Of via de tas van Floor. Lekker rennen in groep 4. Wat moest ik doen? De beheerder van het Dorpshuis bellen? Het hoofd van de school?

"Eh, hallo, met Hester de Waard. Het geval is als volgt; wij hebben de snoeppot niet bovenop de speciaal-voor-hamsters-gemaakte-kooi gezet, waardoor het dier zich een weg naar de vrijheid heeft weten te banen en nu vermoed ik dat hij zich als een soort geestelijke creatie van Roald Dahl via de schooltas van mijn kind is gaan avonturieren. Dus mocht u een wit met zwart gevlekte goudhamster (ja, ik weet dat klinkt raar, maar het is echt zo, tis een rare onze Hero) tegenkomen, behandel hem dan met alle respect en bel mij. Want we kunnen niet zonder hem..."

Toen ik vanmiddag de kinderen van school haalde, dropte ik meteen het slechtnieuws gesprek. Met zoiets moet je niet wachten, vind ik. Meteen als de smoeltjes nog vol zijn van de schooldag droppen die bom. "Jongens, ik moet jullie iets vertellen. Hero zat vanmorgen niet in zijn hok en ondank dat ik vandaag veel heb gezocht, kan ik hem niet vinden." Wout leek ogenschijnlijk cool en collected, maar mijn moederinstinct wist dat hier een verdriet achter schuil ging. Floors lip begon theatraal te trillen, hier zou ik een grotere kluif aan krijgen.

Weer thuis werden opnieuw alle plinten losgerukt en het halve interieur op z'n kop gezet. Geloof mij: met een hamster on the loose doe je niets anders meer dan om je heen kijken.
Jip, die vandaag ook bij mij is, werd vastgelegd aan de tafelpoot, want de gedachte dat hij Hero eerder zou vinden dan wij, was niet te verdragen. Of amper.
"Zou Jip Hero echt niet al opgegeten hebben?"
Het sensatiemonster Wout kwam tot leven. Je hamster moeten verliezen is dikke kut, maar als het dan moet, graag in de kaken van je ferocious Jack Russel.
"Ik zie nergens bloed..."
"Nee, ik ook niet Wout...."
Maar in gedachten zag ik de contouren van Hero de volgende dag al in een verse hoop stront van Jip op het grasveld van Buitenborgh liggen...
Elmer belde en nam het drama verre van serieus. "Is ie weg? Is de hamster weg? Echt? Dan moet je even een Amber Alert uitgeven..."

Floor kreeg haar inzinking rond vijf uur. Brullen. Ze miste hem zo. Ik ook, eerlijk gezegd. Nu al. Het is een absolute waanzinhamster, die met gemak de halve voorraad van drie MacDonaldsfilialen in zijn wangzak propt. De tranen van mijn dochter gingen mij door merg en been. Ik zou mijn linkerarm overhebben voor nog een nacht met Hero...

Overal in huis legden we scherp afgesneden stukjes appel neer. Als Obesitas Hero een aanval zou krijgen, zou hij ons niet onopgemerkt blijven.

En zo zat ik de hele avond op scherp. Zou hij ineens langs rennen?
Het gebeurde maar niet...

En toen, rond half twaalf vanavond, net toen ik een muziekje opgezet had (je moet toch iets?) hoorde ik geluid uit de CV-ketelkast. En eigenlijk net toen ik de hoop op ieder teken van leven had opgegeven (punt van uitzoeken rouwmuziek was nabij), zag ik Hero tegen de spachtelputzmuur opklimmen. Ik greep 'm beet, kneep 'm fijn en juichte alsof ik de loterij had gewonnen. En toen rende ik naar boven, want ik had mijn kinderen plechtig beloofd ze wakker te maken als ik 'm had gevonden.
Floor was de eerste. Ik drukte de hamster in haar gezicht en vrijwel direct sloeg ze haar kleine armpjes om het paniekerige knaagdier. Dolblij.
Bij Wout landde de boodschap trager. Hij kwam omhoog en bekeek het ding op zijn kussen. "WIE IS DAT? IS DAT HENK(*)???? WIE IS DAT?"
Maar toen die het doorhad, kon Hero ook van hem op een grote knuffel rekenen. Even later kwam hij nog even checken of het echt was... Hero en Wout - dolgelukkig elkaar weer te zien.

En zo zit onze hamster weer veilig in zijn kooi, onder de pot snoep.

Opdat wij die NOOIT meer zullen vergeten op de kooi te zetten.


(*) Henk: dwerghamster wonende in Wilnis bij Jeroen

zondag 29 januari 2012

Over Blackberry's, karten en Scandinatië...

Ga ik weer... #moederdrama

Ik kan 'm nog voelen, dat spekkige roze lijfje met die dikke oogjes. 49 centimeter, wat was het een popje. En dat is hij nu nog...als hij slaapt...

Wout gaat mij veel te hard.

"Als ik jarig ben, dan wil ik een Blackberry. Ik wil geen iPod meer, ik heb al een iPad, dus wil ik een Blackberry. De telefoon waar ik nu mee bel is net een koelkast. Duss....ga maar kopen mamaatje!"

Ik zou graag een waslijst met andere opties mailen, maar ik weet niet. Playmobil heeft hij in overvloed en als we daarvan de kosten afzetten tegen het aantal speeluren, dan heeft het ons en opa's en oma's al snel zo'n 15 euro per 10 minuten spelen gekost. (Zo'n berekening kan ook erg in je voordeel werken om goed te praten waarom je toch die laarzen van een slordige 300 euro gaat kopen. Gewoon uitrekenen hoe vaak je ze aan zult hebben - dit ruim nemen - en de dagen (nog liever, uren) delen door 300. Gaan we dan nog moeilijk doen over die paar cent?)

Lego? Nooit mee gespeeld. Het tafelvoetbalspel? Amper mee gespeeld. De skelter? Verroest voor er 10 kilometer mee gereden was.  En nee...dat was geen skelter van het Kruidvat. De Wii? Omgerekend 20 euro per 10 spelminuten. Kleurboeken? Niet eens aan begonnen die te kopen. Voor iedere tekening die Wout uit zichzelf heeft gemaakt, heeft Floor er een kleine 3000 op haar naam staan.

Wout is gewoon echt geen speelkind. Alleen zijn fietsen hebben iedere stuiver opgeleverd. Ik weet nog dat we drie maanden nadat hij zijn nieuwe fiets had gekregen met het ding teruggingen naar de winkel. Iets met de handrem ofzo - stuk uiterraard. De fietsenmaker keek ongelovig naar de banden. "Is deze fiets echt drie maanden oud zegt u? Ik ben al lange tijd fietsenmaker, maar dit heb ik nog nooit meegemaakt." Ik geloofde hem direct. Wout reed op de binnenbanden en alles wat los kon aan de fiets, was los. En nee, ook hier geen fiets van het Kruidvat.

Wout wil alles wat stoer is en dodelijk kan zijn. Ik vrees de toekomst. Teksten als "Als ik mijn rijbewijs heb, koop ik een auto en dan rijd ik naar België om illegaal vuurwerk te kopen" zijn voor hem even provocerend als een diepgekoesterde wens. In diezelfde categorie schaar ik de bezwering "Ik ga later motor rijden". Dat wil hij volgens mij helemaal niet, dat zegt hij omdat hij weet dat ik daar helemaal van in de stress schiet. Overigens gaat hij ECHT nooit motor rijden. Zonder motorrijders te willen beledigen, maar dat kan écht niet. Veel te gevaarlijk. Mocht hij die ambities hebben, laat ik hem gerechtelijk ontoerekeningsvatbaar verklaren en bij mij onder curatele stellen. Dan zeg ik desnoods dat hij als kind al hamsters at. En babypoppen onthoofdde. Ik heb hem niet gebaard om hem op zijn 18e onder een spuuglelijke Honda van het ZOAB af te krabben.

Goed, het gaat te hard dus. En dan vooral op het 'stoer-front'. Van meisjes moet hij nog niets hebben en ondanks dat ik vermoed dat hij meer weet dan ik denk, interesseert het onderwerp seks hem totaal nog niet. En mocht je nou denken: LOGISCH! Nou, dan zul je de ouders de kost moeten geven van wie de 11-jarigen al alles weten, verkering hebben en zoenen onder het motto 'flesje draaien'. Hier niet. Goddank.

Hij vindt mij bij vlagen ontzettend stom. Zo zou ik hem niet genoeg vertrouwen, iets wat hij mij toebrult als ik hem vraag alsjeblieft niet zonder overleggen off piste te gaan skiën of als ik hem vraag of hij even wil sms'en als hij per fiets het huis van een vriendje heeft bereikt. Hij komt nu misschien extreem brutaal over, maar het gebeurt allemaal op z'n Wouters. Wat hij zegt is dus nooit op een nare manier brutaal, maar altijd grappig. Wie hem kent, weet wat ik bedoel. Hij komt (bijna) overal mee weg.

"Mam, ik wil met Nick naar LMFAO." (Band, afkorting van Laugh My Fucking Ass Off) Irini, de moeder van Nick, knikte enthousiast. "Leuk toch? Gaan wij met ze mee." Ja, dat moest er nog bijkomen dat ik hem afleverde voor de deur van de Heineken Music Hall. Moet je daar niet, net als het bier zelf, 16 voor zijn om binnen te komen? De enthousiaste hoofden van Nick en Wout raakten direct mijn zwakke plek. Ik kan geen 'nee' zeggen. LMFAO, dat is toch van dat liedje 'I'm sexy and I know it?' En dat dan een stel halfnaakte kerels op tafel in onderbroeken met hun klok en hamerspel staan te schudden? Nou ja, als het te erg zou zijn, zou ik mijn handen nog voor zijn ogen kunnen houden. Bijvoorbeeld.
Jeroen reageerde minder enthousiast. "Dat zie ik niet zo zitten hoor. Dat is echt niets voor kinderen..." Ik zag Wout en Nick al staan, tussen allemaal 18-plussers die of dronken of loei op drugs waren. En Irini en ik een beetje beschaamd aan de bar met een wit wijntje... Toen de kaarten uitverkocht bleken, loste het probleem zich vanzelf op. Volgend jaar een nieuwe poging.

Nu dan dus de Blackberry. Ik weet het nog niet. Mijn gevoel zegt: pas als hij naar de middelbare school gaat. Gisteren kwam zijn vriend Alec hem ophalen om te spelen. Alec is 2 jaar ouder dan Wout. "Welke telefoon heb jij Alec?" Ik wilde het weten, in de hoop iets doorslaggevends te horen. "Een iPhone 4", was het antwoord waar ik niet direct op hoopte. Ik probeerde verder. "En die heb je sinds..?" "Vorig jaar maart." Ik wendde mij tot mijn zoon die geamuseerd op de trap hing. "Zie je wel, pas toen hij op de middelbare school zat. Je kunt de pot op met je Blackberry." Wout gaf zich niet gewonnen. "MAAR WELKE TELEFOON HAD JIJ HIERVOOR ALEC???" Hij keek mij alvast triomfantelijk aan, want met het antwoord dat nu zou komen, zou ik van tafel worden geveegd. Maar de Heer bleek op mijn hand. "De allergoedkoopste prepaidtelefoon van Albert Heijn!" Wout stortte demonstratief half van de trap af, terwijl ik hem uitlachte en de deur uit schopte. Punt voor mij.

Diezelfde Alec belde Wout vanmorgen vroeg op. Of hij mee op de kart kwam rijden. Een kart??? Die heen ze toch alleen in karthallen? Maar zeg maar eens 'nee'. Dat kan ik niet...

En zo kwam hij helemaal blij met Alex met een kart aan de deur, de wit met roze helm van Alecs zusje op en een XXL trui aan voor de spetters. Ik vrees dat we nu een groter probleem hebben dan een Blackberry-wens...

Momenteel heb ik rust. Wout kijkt bij mijn broer Elmer Feyenoord-Ajax. En ze gaan samen de topografie van Scandinavië leren. Mijn verzoek aan Elmer.

"Tuurlijk doe ik dat, ram ik er even in. Scandinatië zeg je? Dat is toch Frankrijk, Spanje en Portugal? Tuurlijk, ga ik met hem leren."
Het was duidelijk dat mijn broer in een gespannen, jolige bui was.

In de auto ernaar toe belde hij op. "WAAR BLIJF JE NOU MAN???"
We waren 5 minuten te laat omdat Wout zich niet kon losrukken van de Kart.
"Mama rijdt als een slak, daarom zijn we te laat!", brulde Wout door de auto.
"Gaan we zo even lekker leren Wout? Scandinatië toch?? Wat is de hoofdstad van Frankrijk?"
Wout, al bijna slap van het lachen, maar wel mét stoere stem: "Weet ik veel. Rome ofzo?"
"Heel goed! ROME!"
Wout herstelde zich direct.
"NEE! NEE! Parijs! Het is Parijs!"
Elmer slaakte een vermoeide zucht.
"NEE MAN! Rome is toch de hoofdstad van Scandinatië!!!"

Zucht.... Ik vrees dat ik een soort replica van mijn broer heb gebaard, bijna 11 jaar geleden. Ik ga eens kijken of ik hem al op voorhand onder curatele kan laten plaatsen.
 

woensdag 25 januari 2012

"Jij bent echt ZO iPhoneverslaafd!!!"

"Jij bent echt ZO iPhoneverslaafd!!!"

Ik hoor het meer dan eens. Daarbij doet het mij enerzijds deugd dat 'tele' in mijn geval is gepersonaliseerd door 'i' (de toevallige passant c.q. toehoorder zou eens kunnen denken dat je met iets afschuwelijks als een knopjestelefoon, een BB of Samsung zou bellen - dat is toch hetzelfde als nowadays gezien worden in een NafNaf-trui), maar anderzijds overvalt mij ook steevast een slechtmoedergevoel. Goede moeders bellen namelijk alleen maar in de tijd dat de kinderen op school zitten danwel op bed liggen en goede moeders beschikken niet over een sociaal netwerk dat onderhouden dient te worden, laat staan dat ze werken. Goede moeders staan, in de ogen van kinderen dan, 24/7 in onbetaalde dienst van hun kroost. Lekker origamiën met gerecycled papier, kneuterige kinderboerderijen afzeulen en geiten aaien en doen alsof dat wat je in een nonstop ratel verteld wordt ook daadwerkelijk onder de categorie 'interessant' kan worden gerubriceerd.

Ik probeer de telefoon in bijzijn van de kinderen dus zo nu en dan met rust te laten, wat mij niet altijd even goed afgaat.  En dus komt de geirriteerde brul: "Jij bent echt ZO iPhoneverslaafd!!!" nog steeds regelmatig voorbij. Ik beaam het direct, al dan niet gevolgd door de opmerking: "Ik wacht op de tijd dat Apple met iMplantaat komt, zodat ik mijn telefoon voor altijd in mijn hand kan houden en nooit meer kwijt ben! Lekker de hele dag bellen en whatsappen!"
Maar tegenwoordig roep ik ook vaak: "JE BENT GEWOON JALOERS!" terug. En dat is ook echt zo. Vooral Wout is gewoon jaloers. Wout begeeft zich namelijk van Apple-device naar Apple-device naar tv (helaas nog niet van Apple). Direct bij binnenkomst uit school, scant hij het huis op de iPad, waar hij met een beetje geluk sneller bij is dan zijn zus. Dan klapt hij zijn rug in de typische ongeïnteresseerde-puberhouding op de bank (waarbij direct het plaid uit alle hoeken van de bank losschiet en de kussens op de grond vallen) en begint hij te spelen, chatten of te downloaden - ik heb geen idee. Als Floor dan in een onbewaakt ogenblik haar kleine handjes om de iPad geklemd krijgt, vliegt hij naar de iMac waar het proces zich herhaald tot ik zeg dat hij er weg moet omdat ik moet werken. Dat laatste is vaak een leugen, maar ze hebben er allebei zoveel begrip voor (ooit heb ik het beeld geschetst van eten uit de prullenbak en slapen in een kartonnen-doos-zonder-internetaansluiting als ze mij het werken onmogelijk zouden maken) dat ze maken dat ze wegkomen. En dan gaat Wout in negen van de tien gevallen in de televisiemodus, waarbij hij zich vergaapt aan The A-Team, achtervolgingen, vliegrampen, het jeugdjournaal of een programma over survival of een veilinghuis. (Dat laatste begrijpt overigens niemand, alleen Jeroen...) En in dat andere, ene, geval, pakt hij mijn iPhone om verveeld op te rommelen, tot ik gil dat kapotvallen op de plavuizen mijn leven volledig overhoop zou trekken en een nervous breakdown onafwendbaar zou maken. Vaak volgt dan weer: "JIJ BENT ECHT ZO iPHONE VERSLAAFD!!!!"

Maar om even een kleine situatieschets te geven van het nu: Wouter is bij mijn moeder en Floor zit op de bank, met de iPad. Ik zit dus achter de computer met de telefoon voor mijn neus, waarmee ik whatsapp. Communicatief multitasken voor gevorderden. Jip kwijnt weg in eenzaamheid en zoekt Floors aandacht door bij haar op schoot te klimmen en aan de iPad te likken. Echt: dat laatste lieg ik niet. Het moet wel een teken zijn. Floor: "Jip, ik heb net een heel grappig spelletje gedownload en dat ben ik nu aan het spelen. Dus je als even niet bovenop mij wil gaan zitten en aan de iPad wil likken, want anders ben ik heel snel af."

Het moet allemaal niet gekker worden.

Ik weet het; ik kan een verbod instellen of een tijdslimiet. Een typisch advies van iemand zonder kinderen of iemand die wel over het gen discipline beschikt. Maar ik heb geen zin om hier de hele dag met schema's rond te lopen en de tijd in de gaten te houden. Daar heb ik het veel te druk voor met werken, bellen en Facebooken. En vaak is het ook wel even handig dat Apple babysit. Zo nu en dan schop ik ze naar buiten en verbied ik wel alle schermen. Dan moeten ze van mij steppen of naar de speeltuin of vissen. Helaas regent het in Nederland nog wel eens en dan heb ik ze liever achter de schermen dan nat, koud en onder de modder weer thuis. Ach, ze spelen voldoende. Op school, na school, Floor knutselt zich bij vlagen een slag in de rondte en Wout sport vier keer in de week. En als de zomer zich weer aandient, zal het ook wel totaal anders worden.

Maar nu, zo in de winter en 'helemaal niets te doen', voel ik me toch soms slecht. Apple is mijn babysitter. En mijn kinderen zijn al net zo communicatie/apple-verslaafd als ik...  
 

woensdag 4 januari 2012

Lekker ruziemaken, omdat het kan

Co-ouderschap heeft voordelen. Echt. Het is meer dan heerlijk om zo nu en dan even zonder de kinderen te zijn en dan eigenlijk vooral zonder hun voortdurende geruzie. Want FUCK wat maken deze twee kinderen een ruzie om NIETS.

Te weten dat ze in de beste handen mogelijk zijn (de handen van de andere ouder) stelt gerust. Uiteraard een prima voorbeeld van Always look on the bright side of life, want bottom line is het natuurlijk dikke kut dat je 50% van je kinderen mist. Het heeft echter geen enkele zin je er in te verliezen. Het is zoals het is, je kunt maar beter proberen van je rust genieten. Schuldig voelen doe je je toch wel.

Vanmorgen kwam Jeroen ze brengen. Van een warm onthaal (armpjes wijd gespreid, kusjes in je nek) was geen sprake. Nou had ik ze gisteren ook nog gezien, maar dat is er eigenlijk zelden. Wouter heeft Rotterdamse genen, wat voor een geweldig soort humor zorgt,  maar wat ook de beleefdheid van een nijlpaard met zich meebrengt. Een incidenteel 'hoi' (geen oogcontact, hand een paar centimeter omhoog) is het enige dat ik kan verwachten. Ik probeer het er kunstmatig in te rammen. Dan sta ik hem op te wachten alsof hij net terugkomt na een jaar vechten in Uruzgan. "Lieve kind, kom bij mama! Laat me je zoenen en geef mij een knuffel!" Ik fake tranen van ontroering en gil het dwars door de geluidsbarrière heen. Dat heeft effect. Dan komt hij wel op mij af en krijg ik kortstondig de liefde waar ik om vraag. Maar spontaan? Nou, hooguit gevolgd door een vraag als: "Mag ik zo naar de IJsbeer/kermis/vuurwerk kopen?" Floor is anders. Die kan de hele hello/goodbyescene wel in volle overtuiging opvoeren. Maar vanmorgen zat het er ook bij haar niet in. Ik leg me erbij neer. Als je kind je iedere keer snikkend van emotie om je nek springt na een nachtje bij papa te zijn geweest, is het ook geen goed teken. Dit is goed zo. Ze hebben het fijn bij papa, daar missen ze mij nauwelijks en omgekeerd is hetzelfde het geval.

Goed, ze kwamen dus binnen en het geruzie begon. Om wie de wandelende takken mocht natspuiten, om wie wat op de iPad mocht doen en om nog heel veel meer volstrekt oninteressante zaken. Jeroen gooide zijn koffie achterover en ik zag dat hij toe was aan wat kinderloze uren. Terecht.

Wout vouwde zich ongeinspireerd op de bank met de iPad op schoot en de tv aan (multischermen, het nieuwe multitasken) en Floor stortte zich in een verkleedfestijn. Om de vijf minuten kwam ze in een ander tenue de trap af en moest ik mijn oordeel geven. Ik trok een arsenaal 'oh's en ah's' uit de kast en ze sprong opgewonden door de kamer.

"Wat gaan we vandaag doen?"
Dat was Wout. Er moest een programma komen, dat moet er altijd van Wout. Ik zocht naar een zorgvuldige omschrijving van de kutdag die ik hem zou aanbieden. Ski's wegbrengen, nieuwe schoenen voor hem kopen, om 15.00 uur weer thuis zijn voor een interview, daarna bedenken wat we verder zouden kunnen doen. Weinig opwindend allemaal. Ik kon het niet voorzichtig brengen. Hij zou mij er hoe dan ook om slachten.
"We gaan zo even naar TopSurf de ski's wegbrengen en dan wil ik even naar Maarssen om voor jou nieuwe schoenen te halen..."
"JA JEEEEEETJE!!! DAT WIL IK NIET HOOR! DAT WIL IK ECHT NIET! JE GAAT MAAR MOOI ZONDER MIJ!"
Tussendoor wist hij drie keer ruzie te maken met Floor, die als Spaanse danseres, Doornroosje, Megamindy en zeemeermin de trap af kwam. De sfeer was ronduit slecht.
Nadat hij de zesde keer begon over de martelgang richting nieuwe schoenen, flipte ik.
"En nou is het afgelopen! Sinds jullie hier binnen zijn, is er alleen maar geruzie en gemopper. Het kan toch ook wat gezelliger? Ik heb het echt helemaal gehad met jullie. Schermen uit, koppen dicht en OPHOUDEN ALLEMAAL!"
Floor kwam de kamer in in een roze jurk met Dora voorop. Ze negeerde mijn tirade, kwakte een bak met haarelastiekjes op tafel en ging op een stoel zitten.
"Ik kon de kam niet vinden, ik heb een borstel meegenomen."
Alsof de woorden die zojuist mijn mond verlieten niet hardop gezegd waren.
Ik haalde mijn schouders op en begon d'r haar in te vlechten.
Wout maakte van de stilte gebruik.
"Waarom schreeuw je trouwens vooral tegen mij? Ik doe niet alles hoor. Toen ik net de trap opkwam en Floor daar in dat achterlijke zeemeerminnenpak liep, gaf ze mij een klap met die stomme zeemeerminnentas in mijn gezicht. ZOMAAR!"
Ik zag voor me hoe Floor in dat witte lijf met een glimmende staart tussen haar benen uithaalde met een lichtblauwglimmend schelpenhandtasje en kon een lachbui net onderdrukken. In al hun irritantheid zijn ze grappig, zonder het zelf te weten.

Neem nou deze scene uit het Sinterklaasspel dat ze door het schermen-verbod uit de kast trokken. Het eindigde in een bloedbad, waarbij Floor Wouters kaken probeerde open te schroeven omdat ze hem ervan verdacht een chocolaatje te hebben gestolen (lag onder tafel). Maar daarvoor dus dit moment, de spelling van het woord cacao.



Zo. En nu gaan we skies wegbrengen en schoenen kopen. Gewoon, omdat het moet.