Doorgaan naar hoofdcontent

Jongens- en meisjesdingen...

Ik hou echt ontegenzeglijk veel en volledig gelijkwaardig van beide kinderen, maar in dagen als deze weet ik toch echt weer zeker dat de match toch nét iets duidelijker met Floor is dan met Wout. Al zeker twee weken regeert het onderwerp 'vuurwerk' iedere conversatie met mijn zoon. En nou wil ik best even praten over pijlen en rotjes en wil ik ook best even een Youtube-filmpje over een zelfgemaakte vuurwerkbom bekijken, maar na 458 gesprekken en minstens evenzoveel filmpjes heb ik het op z'n zachtst gezegd wel gehad.

Uitspraken als 'Als ik 16 ben koop ik een brommer en als ik 18 ben een auto en dan rijd ik naar België om daar illegaal vuurwerk te halen' geven mij visioenen van afgerukte ledematen en onomkeerbare oog- en gehoorbeschadigingen, waar ik liever niet aan wil. Hij is zo mooi en nog zo leuk intact: blijf nou zo! En zie nou in dat grote-jongens-die-met-vuurwerk-stunten echt de absolute no-no's van onze maatschappij zijn... Categorie hooligan-uitkeringsongerechtigde-blower-nogthuiswonende-nietsnut. Ik heb grote hoop dat het een tijdelijk jongejongensding is en hij er met een paar jaar echt wel overheen groeit. Maar voor nu zal ik het moeten accepteren: vuurwerk heeft mij van zijn nummer 1 plek verdreven. Liever een kinderpakket dan je moeder. Liever een babypijl dan je moeder.

Al weken pluist Wout vuurwerkfolders tot op de laatste letter uit. De vuurkorf draait hier overuren en de kinderpakketten verdwijnen bij voorkeur in hun geheel in de vlammen. Iedere knal - hoe ver weg ook - wordt gedetailleerd besproken. Wat zou het zijn geweest? Illegaal? Een Shell? Een pot? Rotjes in een PVC buis?
WOUT IK WEET HET NIET! Misschien wel een bom uit de Tweede Wereldoorlog die al tientallen jaren onontdekt onder een speeltuin ligt en nu in een keer een hele klas spelende kleuters van de aardbodem veegt. Ledematen bungelen in het klimrek, de juf hangt in vier stukken op de schommel. Ik denk dat, maar hardop zeggen durf ik het niet. Niet omdat het hem schrik zou aanjagen, eerder omdat hij dan pas weer rustig wordt als ik ter bewijs alle speeltuinen in de nabije omgeving ben afgereden om te controleren of het misschien niet tóch zo is. Hij zou het geweldig vinden. Rot voor die klas kleuters met juf, maar wel mega-sensationeel. Wout kijkt zonder een spier te vertrekken naar vliegtuigrampen, enge films, iedere opname van 11 september en docu's als Locked up Abroad. Menselijk drama: hij kickt erop. Een vuurwerkongeluk is peanuts.

Goddank hebben we hem zo ver kunnen krijgen dat hij een bril opzet als hij in actie is. Dat wilde hij zelf overigens echt niet (want 'ZO NIET COOL'), maar mijn dreigement op een algeheel afsteekverbod én de bekentenis van twee vriendjes dat zij ook een bril op doen bleek te werken.

Vandaag bereikte de opwinding een voorlopig hoogtepunt: logeren bij Oma Kippen en naar Aalsmeer om vuurwerk te kopen. Hij stuiterde de hele ochtend door het huis als een trekveer on speed. Ik ben blij dat het daar is, en niet hier. Ik hou er namelijk echt niet van, ECHT niet. Ik zie nog mijn broertje als kind met een vuurpijl op zijn bolle blonde kop de boel bij elkaar gillen. Weg haar. Of mijn vader vloeken omdat een voetzoeker de tas met vuurwerk indook die vervolgens ten midden van een groep mensen tot ontploffing kwam. Klap - weg pakket.

Terwijl Wout bij mijn moeder en Walter verder hypert, heb ik vandaag het gezellig met Floor. We hebben gewinkeld, twee uur op stal aangerommeld - wat gepoetst, wat gereden, beetje gevoerd - en net een uur samen in bad gezeten; zij met een Penny en ik met de Linda. "Mooi paard is Rakker hè mam?" "Vet mooi! Lelijke vent is Ben Saunders hè Floor?" "VET LELIJK!"

Vanmiddag, toen we terugreden van stal werd ze ineens stil in de auto. Even dacht ik dat ze gewoon door haar woordvoorraad heen was, wat geen gekke gedachte was gezien het enorme lulverhaal dat er aan de stilte voorafging. Maar toen zag ik een trillende lip.
"Wat is er meisje?"
"Ben ik morgen bij ook bij jou?"
"Nee, morgen ben je bij papa. Eerst ga je bij Anne spelen, weet je nog?"
"O. Jammer. Ik vind het even fijn bij jou."
"Nou, dan kom je toch morgen wél bij mij! Dat mag best hoor! Zo werkt dat bij meisjes, die hebben gewoon wat meer tijd met mama's nodig."
Ze knikte en de lip begon heviger te trillen. Dikke tranen rolden over haar wangen.
"Ik vind het zo moeilijk mama, dat ik nu moet kiezen tussen jullie!" 
Als een vuurwerkbom met een veel te kort lontje sprongen nu ook bij mij de tranen uit mijn ogen.
"Lieverd, je hoeft niet te kiezen! Je hoeft NOOIT te kiezen. Maar je mag best af en toe zeggen dat je het even fijner vindt om bij de een of de ander te zijn."
Ze snikte het uit en ik had moeite om de N201 in het donker en door mijn tranen heen te blijven zien.
"Maak je geen zorgen. We gaan papa zo bellen en die vindt dat vast geen enkel probleem. Dan gaat hij lekker met Wout mannendingen doen, vuurwerk afsteken ofzo, en dan gaan wij samen tutten."
"Mag ik dan met jou The Voice kijken? Ik heb nog nooit met jou The Voice gekeken."
"Dat mag. En kom je vannacht lekker bij mij in bed liggen?"
Ze lachte door haar tranen heen en knikte.
De rest van de rit zaten we stil naast elkaar en hield ik haar handje vast. Zo nu en dan begon ze opnieuw te huilen, maar steeds minder heftig. Ik bedacht me hoe ik mij zou voelen als ik als kind de helft van de tijd niet bij mijn moeder zou wonen en mijn vader - no offense pap - mijn haar volledig verkeerd zou vlechten en totaal niet zou opmerken hoe ik mijn sokken in een overijverige bui had gematcht met mijn ondergoed en armbandjes. Het ligt totaal niet aan Jeroen (integendeel, Floor krijgt bij hem meer dan voldoende aandacht), maar dit zijn meiden onder elkaar. Zoals mannen behoefte hebben hun testosteron met vuurwerk, voetbal of schreeuwen op peil te houden, hebben wij de female touch nodig, die in de kleinste, niet te benoemen dingen zit.

Toen we bijna thuis waren, zakte het elastiekje in mijn haar weg. Ik trok het eruit, waardoor mijn haar wat rommelig in mijn jas viel. Floor veegde haar laatste tranen weg, gaapte en begon dromerig aan mijn haar te plukken. Net zo lang tot het goed viel.
Zó zijn meisjes....   

Reacties

  1. Mooi!!!! Tranen overal...........

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Je(jullie) doet het goed!
    Héél goed!!
    En het komt ook goed.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Je lost het mooi op door met je kinderen te praten. Goed hoor. Ida

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mooi verhaal. Menno en ik zijn in dilemma of we voor mannendingen of voor vrouwendingen zouden kiezen. We zijn stiekem ook een beetje bang voor vuurwerk.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Jij en Menno kunnen maar beter voor vrouwendingen kiezen denk ik. Schat ik zo in. Maakt niets uit hoor. Ik hou ervan! :-)

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire berichten van deze blog

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…