Doorgaan naar hoofdcontent

De wondere wereld van Wandelende Takken

video
"Mam, mag ik vanmiddag naar het NME? Sten is daar ook, we gaan wandelende takken verzorgen."
Het had even tijd nodig voor het tot mij doordrong.
Diende mijn überhippe tienerzoon hier nou werkelijk een verzoek in een middag bij het Natuur Milieu en Educatiecentrum door te brengen? Verkoos hij dat echt boven doelloos zappen, MTV kijken, achter de computer hangen, mijn koelkast om de tien minuten geirriteerd zuchtend open trekken of het repetitief confisqueren van mijn telefoon als ik even niet kijk?
En dan het voor mij nieuwe fenomeen 'wandelende takken verzorgen'? Hoe dan? Luiers verschonen? Voedzame maaltijden bereiden? Moesten ze in bad?
"Eeh... Wanneer dan?"
"Vanmiddag, van half twee tot half vijf. Mag het?"
Een deel in mij riep: 'NEE! Blijf hip! Ga desnoods een meisje scoren!' Maar het kuttige deel in mij riep: 'JA! Laat je zoon zijn jonge-biologen-kant ontwikkelen! Wie weet zet hij met een briljante ontdekking wel een rem op de opwarming van de aarde of ontdekt hij een reeds uitgestorven gewaande dodo in een spelonk in een afgelegen gebied.'


En zo zette ik 'm vanmiddag af tussen een groep kinderen, waaronder een paar bekenden. Er werd af en aangesjouwd met zaagsel, hokken, konijnen en muizen en vaag herkende ik het leenkonijn dat ons een paar jaar geleden extreem had geterroriseerd met zijn valse tanden. Wat bezielde mij toen om dat dier op Floors verzoek een week in huis toe te laten? Jeroen en Wout liepen een week als zombies met bloeddoorlopen ogen aan hun neus te krabben en te niezen en Jip was in alle staten vanwege onze nieuwe huisgenoot. Nog nooit ben ik zo blij geweest als de dag dat Kniertje (want zo heette het valse gedrocht) ons huis verliet.

Terwijl Wout werd welkom geheten door een deel van zijn klasgenoten, werd er een wandelende tak op zijn hoofd gezet. De grote hilarie begon. Ik zou het overigens geen tak, maar een wandelende stam willen noemen. Wat een joekel! De beesten gingen van hand tot hand en ook ik kreeg er een toebedeeld. Daar stond ik dan, op woensdagmiddag, met een raar beest op mijn jas. Waarom? En dan het rare besef dat als het beest twee pootjes extra had gehad, ik hier nu in een spinfobische shock zou verkeren. Aan een tafel zat een stel kinderen een dennenappel met pindakaas in te smeren en in vogelzaad te dopen. Hoe creatief. Het viel mij op dat de vogels blijkbaar te min waren voor Calvé, want de potten op tafel waren van een merk dat in de pikorde zelfs nog onder Euroshopper komt. Terecht misschien ook wel. We hebben het hier over vogels. Niet over aanstormende zwemtalenten.


Omdat ik liever niet zomaar mijn kinderen bij vreemden achterlaat, zocht ik de verantwoordelijke voor het zooitje ongeregeld. Ik moest toch iets kunnen achterlaten van een telefoonnummer? Immers, Wout heeft de afgelopen weken weer twee goede astma-aanvallen achter de rug en ik wil het een stel onbekenden niet aandoen dat hij geen lucht krijgt en de boel onder kotst. Triggers daarvoor voldoende: ik noem een breed spectrum aan knaagdieren en ongetwijfeld een hoop stof. Her en der dribbelden wat macrobioten rond, die er ongetwijfeld meer van wisten. Als snel bleek dat Wout welkom was. Floor wilde inmiddels ook niets liever dan blijven, maar naar haar werd een soort minachtend gezicht getrokken met de tekst "Maar vier jaar is eigenlijk wel een ondergrens." Wel godver. Dacht zij nou werkelijk dat Floor een peuter was? Nu wilde IK niets liever dan dat Floor zou blijven! Ik noteerde beide namen op de lijst, voorzien van mijn telefoonnummers en de leeftijden. Achter 7 zette ik nadrukkelijk een punt. Dat zal ze leren!

Bij afhalen werd ik aangeklampt door Wout en Sten. Wout voerde het woord. "Mogen wij op de wandelende takken passen?"
"Eeeeh... Waarom?"
"Nou, het is bijna vakantie, en dan kunnen ze hier niet alleen blijven."
Ik vond het een ongeloofwaardig argument. Volgens mij konden die takken best twee weken zonder toezicht een beetje zelfstandig rulen over de klimop in hun kooi. Volgens mij hadden ze daar helemaal geen volwassene bij nodig die zo nu en dan de kooi open deed en iets riep als: "Yo, takken! Alles kits? Kan ik nog iets voor jullie betekenen? Smaakt de klimop een beetje? Moet ik ergens  mee helpen?"
Een van de macrobiotische leiders voegde zich bij ons. Ik wist even niet wat ik met de situatie aan moest. Ik voelde aankomen dat ik weer eens geen 'nee' kon zeggen.
"Bij mij kunnen ze niet", zei Sten. "Wij gaan waarschijnlijk op vakantie."
Hoe vaag! Ik wil vliegtickets zien! Accommodatie vouchers! 'Waarschijnlijk' is niet zeker... Maar mijn eerste tekenen van zwakte kwamen al aan de oppervlakte.
"Wat eh...wat moet je allemaal met die beesten doen dan?"
Ik vroeg het Bea Bioloog.
"Oh niet veel hoor! Ze hebben eens in de week nieuw klimop nodig. Dan moeten ze er even allemaal uit worden gehaald en in een bakje worden gedaan. Dan het groen erin en dan kunnen ze er weer bij."
Ik zag voor me hoe er een tak zou ontsnappen en zich ergens in een hoek van mijn huis zou verveelvoudigen. Kennissen van ons uit een vorig leven hadden zo ooit de hele vensterbank vol krioelende takken zitten, wist ik nog. Dat zou mij niet overkomen. Kolere, is een hond, twee hamsters en een paard niet voldoende fauna voor deze kinderen?
Bea keek Wout aan en sprak de mij in een hoek drijvende woorden: "Aan het gezicht van je moeder te zien, is het wel de bedoeling dat JIJ voor ze gaat zorgen, Wouter."
OH! OH! Aan het gezicht van zijn moeder is vooral te zien dat ze helemaal geen behoefte heeft aan 19 wandelende takken in de kerstvakantie!!! De moeder heeft al genoeg aan zichzelf, haar kinderen en de reeds in huis aanwezige dieren! En dan nog dat paard, dat alle aandacht vraagt! Ik zit helemaal niet te wachten op die takken die maar een beetje ongeïnspireerd op dat klimop lopen te hangen met die skinny lijven van ze.
"Oké. Maar dan ga jij er echt voor zorgen he?"
Het was weer zo'n typisch voorbeeld van woorden die mijn mond verlieten zonder dat mijn geest daar behoefte aan had. Het gebeurde gewoon. Ik haatte mezelf.
"Kom je ze dan de woensdag voor de kerstvakantie halen? En dan zien we ze de elfde van het nieuwe jaar weer terug. Drie weken dus."
"Drie?"
Ik moet er wanhopig hebben uitgezien, maar Bea negeerde het en keek dankbaar. "Ik ga jullie meteen op de lijst zetten. Leuk. En kom je volgende week knutselen Wouter? We gaan een kerstkrans maken."
Great. Ook nog een stukje spuuglelijk huisvlijt van Wouter aan de voordeur. Want dat het lelijk zou worden was met Wout als creatief vader een zekerheid. Make my Christmas.

"Moet je mij weer hebben?" vroeg ik terug in de auto.
"Is toch leuk? Ze doen helemaal niets joh."
Het lachje om Wouts mond zei mij genoeg. Dit was weer een staaltje loeihard je moeder jennen. Gelukt.
"Wat zit er trouwens in dat zakje?", wees ik op het plastic diepvrieszakje in Wouts hand.
"Eitjes."
"EITJES??? VAN WIE?"
"Van de wandelende takken."
"WAAROM?"
"Voor op school. We hebben al 22 eitjes, en met deze erbij 44."
"MAG IK ER OOK EEN PAAR VOOR IN MIJN KLAS?"
Floor mengde zich in het gesprek.
"TWEE OFZO?"
"Nou, dat weet ik nog niet. Ik denk niet dat jouw juf het goed vindt dat je die meeneemt, maar we kunnen het vragen."

We vielen allemaal even stil, in gedachten bij de takken.

"Chips!"
"Wat?"
"Vergeet ik helemaal die eikels met pindakaas!"
"Huh?"
"Voor de vogels..."
"Ja, nou jammer. Die liggen er volgende week ook nog wel. De kwaliteit van de pindakaas leek mij zo chemisch dat die ook over 672 jaar nog houdbaar is."

En nu rest mij dus niets dan genieten van de dagen dat mijn huis takloos is. Ik ben benieuwd hoe Jip er op reageert. Mijn voorstel er een aan Hero Hamster te voeren viel in slechte aarde. "Ze mogen toch niet dood? Ze zijn geteld!"
"En wat als er eentje per ongeluk doodgaat?"
"Dan moet je die daar laten zien."
"Dat lijk? In een kistje? Opgebaard op wit zijde?"
"MAM! Doe eens normaal!"
"Doe zelf normaal. Met je wandelende takken..."

En nu ik deze log afrond, bedenk ik me dat ik de eitjes niet meer heb gezien sinds we thuis zijn.
"Waar zijn die wandelende eitjes?", vraag ik, terwijl de kinderen op stepjes door het huis rijden. (?)
"In je auto."
En weer zie ik horrorbeelden van mijn 500 waar werkelijk overal wandelende takken in te zien zijn, van lazy zittend achter mijn stuur tot rebels draaiend aan mijn volumeknop - Slam FM aan.
"Lekkere takkenvader ben jij. Die eitjes vriezen dood!"
"Welnee. Die leven morgen echt nog wel..."
"Veertien dagen toch, voordat ze uitkomen?"
"Nee, veertien weken."
"En hoe oud zijn deze?"
"Een week..."
Oké. Dan zit ik dus safe.
En toch heb ik er een slecht gevoel over. Dit takkenverhaal krijgt ongetwijfeld een vervolg.


@Jeroen: dat co-ouderschap van ons hè? Dat geldt toch ook voor dieren? Laat jij mij even weten of je ze de eerste of de tweede helft van de drie weken in huis kunt ontvangen? Het valt echt reuze mee. Ze hebben alleen maar wat klimop en  liefde nodig...

Reacties

  1. Wandelende takken??!!! Dus géén vogelspin die 3 weken geknuffeld moet gaan worden?
    Jammer.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Voor mij??
    Nee joh!
    Zoals je wel weet hebben hier genoeg te knuffelen.
    Past echt geen beest meer bij, ook geen spin.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. nee

    ik ben hééééél ...-snif-.... hééél allergisch voor wandelende ta ...-snif-... takken. Ik krijg al last als ik wandele ...-snif-.... tik...

    maarre: veel plezier met ze!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Kots misselijk tering wijf ben je.. Beetje mensen zwart maken omdat je geen eigen geluk kunt vinden. ( Arikel van Sylvie Meis)

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …