Doorgaan naar hoofdcontent

Sinterklaas in Vinkeveen; een beter feest bestaat niet!

Lezers van het eerste uur weten dat dit een spannende dag is - weblogwise dan. De Sint is weer in het land en los van een hoop stress, onrust en hysterie, levert dat ook vrijwel ieder jaar weer een log op. Op de heenweg naar het bruisende hart van Vinkeveen vroeg ik mij af of het zou lukken dit jaar voldoende prikkels te krijgen om tot een nieuwe tekst te komen. Zou het geen kansloze herkauwing van de voorgaande jaren worden? Immers: het is elk jaar dezelfde ellende. Maar goddank heeft de Sint-feestcommissie van het dorp de nodige wijzigingen doorgevoerd, waardoor er zonder enige vorm van twijfel 'stof tot schrijven' is. Maar dat is dan ook meteen het enige positieve aan de intocht van de Sint in Vinkeveen in 2011...

Voor de mensen die Vinkeveen niet kennen: Vinkeveen is een watersportdorp, gelegen aan de Vinkeveense plassen. Gaastrajassen te over, in de zomer zonder probleem in je zwembroek naar de super en om de paar meter een haven of een botenzaak. Niet geheel onlogisch dus dat de Sint hier al jaren per boot aankomt. In eerste instantie kwam ie via de zeilschool binnen. Maar dat zou levensgevaarlijke situaties opleveren (kinderen te water etc.), waardoor er werd uitgeweken naar de sloot naar het dorpshuis De Boei. Dat was prima. Te boot kwam Sint aan, lokale fanfare erbij, de burgemeester hield een niet te volgen en oersaai betoog en terwijl er in het dorpshuis zakken snoep werden uitgedeeld en de Sint via de achteringang van de Boei op een koets, een brandweerwagen of een trike klom, verzamelden we ons op de weg voor de Boei, waarna we achter de koets, brandweerwagen of trike aan in een stoet vol stuiterende kinderen en kilo's pepernoten naar het winkelcentrum liepen. Daar kon je Sint na wat dringen een handje geven, terwijl je in de tussentijd werd voorzien van nog drie kilo strooigoed en wij ouders wensten elkaar sterkte met de aankomende drie weken of babbelden bij met de plaatselijke middenstand over nieuwe wijnen, tapas of kaas. Het was de hel op aarde, maar het was wel een feestje. Een feestelijke hel zeg maar. Of een hellerig feest.

Dit jaar moest het allemaal anders. En anders is in veel gevallen gewoon niet goed. We houden van traditie en al helemaal op een traditioneel feest. Wij dorpelingen waren dan ook behoorlijk sceptisch toen we lazen dat de Sint dit keer niet te water, maar in de Boei aan zou komen. En ook een stuk vroeger dan normaal. Dubbel irritant. Niet alleen kon thuis de landelijke intocht niet op tv gevolgd worden, ook kinderen met hobby's als voetbal moesten rennen en vliegen om nog een glimp van de Sint op te vangen. Of je moest uit en dan had je gewoon pech. Dan zou je de intocht een jaartje missen...
Maar dat het dus niet via het water ging, was nog wel het meeste slikken. Pak de Vinkevener zijn boot niet af. Of BOOOOAAT, zoals de oorspronkelijke bewoners (Bart!) zeggen.
Daar waar hij om half twaalf zou aankomen, was het om 11.25 al gebeurd. De helft van het toegestroomde publiek was dus te laat. Maar goed, een strak georganiseerd binnenprogramma zou de zaak nog kunnen redden...

Je voelt 'm al aankomen...van strak georganiseerd was geen sprake. Van sfeer ook niet trouwens. Wat tekeningen aan een stukje touw bepaalden de aankleding. In de sporthal (waar men je normaal al fileert als je er het woord 'buitenschoenen' laat vallen), stond het hele dorp op elkaar gepakt - op buitenschoenen. Er was geen pepernoot te bekennen, want dat zou alleen maar voor rommel zorgen. En zonder pepernoten zijn pieten ineens een stuk minder leuk. Ze leken niet goed te weten wat ze moesten doen, met hun lege zakken... De kinderen renden in notime als dollen door de hal heen en Jeroen en ik trokken ons wat terug uit de menigte om het eens van een afstand te bekijken. Ik had er uren kunnen staan, maar dan wel op mijn kont op een stoel en met iets te drinken. Terras-plus zeg maar. Op het knullig in elkaar geknutselde podium hielden wat pieten een niet te volgen verhaal waar helemaal niemand naar luisterde. De kinderen renden steeds harder door elkaar en de ouders gingen met de seconde chagrijniger kijken. Het gemopper zwol aan en uit de kakofonie kon je herhaaldelijk termen als 'schandalig', 'kansloos', 'boot' en 'onbegrijpelijk' filteren. Na een kwartier werd de Sint uit een kamertje gerukt, waar hij al door de helft van de kinderen ontdekt was, aangezien het kamertje aan alle kanten was voorzien van ramen. Even leek het feest los te komen en het Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht knalde er even lekker uit. Tot ook de Sint meende een lang lulverhaal op te moeten hangen. Regel nummer 1 in de omgang met kinderen: NOOIT een lang betoog houden. Kort, krachtig, hysterisch en desnoods met vuurwerk - zo trek en houd je hun aandacht. De akoestiek in de sporthal van de Boei was erbarmelijk, waardoor er niemand iets van het ongetwijfeld goedbedoelde verhaal verstond. De ene na de ander ouder trok zijn kind uit de kluwe rennende druktemakers en nog voor de Sint zijn verhaal had beëindigd, was de zaal voor 3/4 leeg. Wij besloten het voorbeeld te volgen. Buiten kregen de kinderen een zakje snoep, maar...ALLEEN op vertoon van een bonnetje. Nou, en als je een zwarte piet een kind een zakje snoep ziet weigeren omdat er geen bonnetje wordt ingeleverd, dan blijft er weinig over van het 'kinderfeest voor iedereen' hoor! Floor had wel een bonnetje, Wouter niet.  Het zal een bovenbouw/onderbouw-dingetje zijn geweest, maar maak een kind van 10 maar eens wijs dat hij geen zak snoep krijgt en zijn zusje van 7 wel. Dorpsgenoot Karin stond bijna schuimbekkend van woede in de centrale hal. "SCHANDALIG! En dan geen snoep geven zonder bonnetje..." Wouter trok zijn meest zielige gezicht en Karin bedacht zich geen seconde. Ze stampte (kind op de arm, 37-weken oude foetus in haar buik en Wout voor zich uitduwend) naar de snoeptafel. Nog geen 20 seconden later waren ze terug - met snoep. "Ik heb gezegd dat mama het bonnetje is vergeten. Zijn ze helemaal gek geworden..." Hoogzwanger, maar wat een daadkracht. Ik hou ervan.

De door Floor meegebrachte tas waar de pepernoten in konden, is leeg mee teruggegaan. Het was meer dan treurig. Floor had nog het geluk dat er een exclusief momentje kwam toen we naar de auto liepen en de Sint in de bus (?) stapte... Hij ging op verzoek braaf met haar op de foto.
Ik vraag me af of de organisatie er een goed gevoel aan over heeft gehouden. Als ik verantwoordelijk zou zijn geweest voor dit fiasco, was ik geëmigreerd naar een andere gemeente. Ik heb met Sinterklaas een deal gesloten dat hij e.e.a. vanavond in de schoen ruimschoots goed gaat maken. Floor zit as we speak een mijter voor 'm te kleuren.
Bah!
DAT HEEFT IE NA VANDAAG HELEMAAL NIET VERDIEND!
OUWE GRIJZE GEK!

Reacties

  1. murmelmurmelbootmurmelmurmelbootmurmelmurmelmurmelboot,boot..murmelmurmelboot

    zo klonk het inderdaad wel ongeveer

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat erg!!!! Een zakje snoep op de bon....dacht dat dat alleen in '40'/'44 gebeurden.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …