Doorgaan naar hoofdcontent

Een bollenmand, hoe kuttig is dat?

Een zekere mate van kuttigheid kan mij niet ontzegd worden. Als ik boodschappen ga doen op de fiets (een zeldzaamheid, dat geef ik toe), doe ik - ook als ik dat niet nodig heb - een prei in mijn rieten mandje. Gewoon, om de kuttigheid ervan. Als ik kuttig-plus ben, hang ik ook een bos wortelen over de rand en zwaai ik naar bekenden.


As we speak kijkt vanaf mijn hippe iMac een lief kneutje richting het Apple logo. Die heb ik uit het tijdschrift van de Nederlandse Vogelbescherming geknipt. Het is een prachtig vogeltje met een rood kopje. Een eenmalige blik vond ik hem (of haar) absoluut tekort doen, en dus mocht hij (of zij) op de ereplaats naast mijn deadlinelijst. Tijdelijk, tot er een nieuw lief vogeltje komt. Belachelijk kuttig, dat ben ik mij bewust. Maar ik vind het fijn en dus doe ik het. Een ander hangt op z'n kop aan een ketting in zijn sm-kelder of eet zonder kauwen tien hotdogs in vijf minuten. Ieder zijn ding.

Ik heb het van mijn moeder denk ik, deze huis-tuin-en-keuken-kuttigheid. Die loopt ook de hele dag aan onkruid te trekken en belt op als er een buitengewoon vogelexemplaar in haar tuin neerstrijkt. Ooit reed ik op mijn paard buiten, toen ik getik hoorde. Het was een zomeravond en muisstil. Ik irriteerde mij aan het repetitieve getik (ik trek NIETS dat in herhaling valt namelijk, alleen mezelf) en zocht uit waar het vandaan kwam. Het bleek een specht, een echte. Ik plaste bijna mijn pony onder van opwinding, maar er was NIEMAND met wie ik dit kon delen. Ik had het niet meer en raakte er min of meer van in paniek. "Max! Een specht!", riep ik nog naar mijn paard. Maar het kon hem gestolen worden. En toen kwam er een auto aanrijden, in de verte. Naarmate de auto dichterbij kwam, herkende ik er de auto van mijn moeder in. GEK werd ik! De specht was door mijn getetter allang gevlogen, maar dat was bijzaak. Bijna in tranen gilde ik mijn moeder mijn bijna bovennatuurlijke natuurervaring in haar oor. Kuttig, kuttig, kuttig. Maar hoe bizar dat ze nét op dat moment 'even' langskwam op stal! Doet ze NOOIT!

"Ik ga een bollenmand maken, met Lisette. Truttig hè?" Ze deed de mededeling een paar weken geleden, diezelfde moeder van de spechteuforie. "ECHT? DAT WIL IK OOK!" Het was eruit voor ik er erg in had. En dan kun je twee dingen doen. Het in alle stilte doorzetten en verder voor iedereen geheim houden (maar dan ook echt, want als mensen er half/half achterkomen ben je natuurlijk genadeloos je hippe imago kwijt) of het hypen. En dat ga ik nu doen.

En bollenmand, lieve mensen, is het mooiste dat je in de tuin kan overkomen. Of beter: wat je in de tuin kunt neerzetten, want het overkomt je geenszins, zo'n mand. Dat is keihard werken. Misschien denken jullie dat het een kwestie is van een paar bollen in een mand met aarde lazeren: NOU NEE! Het vereist doordachtzaamheid, intelligentie en extreme kennis van zaken. Een tulp is namelijk niet zomaar een tulp. En een krokus al helemaal niet zomaar een krokus. Als je een beetje weet wat je doet, heb je een bollenmand waar je gedurende twee jaar plezier van kunt hebben. Stel je het hemelse genot eens voor je tuindeuren open te slaan en iedere keer weer te worden verrast door een nieuw scala aan kleuren. Ik flip daarvan. #maarecht

En zo kwam het dus dat mijn moeder, Lisette (een vriendin van mijn moeder) en ik vorige week in alle vroegte bij een kweker in Kudelstaart in de kou in de kas zaten om een bollenmand te maken. We werden ontvangen door Trix, die meteen het slechtste in mijn moeder wist los te maken. Trix was een soort mix tussen een man en een vrouw, waarbij de mannelijke eigenschappen net even iets meer de overhand hadden weten te krijgen op het lichaam. Ze was wat log en lomp en miste alle basischarme die een standaard vrouw behoort te bezitten. Ik wist: als Trix onze bolleninstructrice zou worden, dan zou een eenvoudig inlegkruisje niet genoeg zijn. Mijn moeder is type 'slappe lach tot er met kalmeringsmiddelen een einde aan wordt gemaakt'.  Ik voelde aan alles dat Trix de rem er volledig af zou halen. Goddank bleek Trix getrouwd met iemand die ons de bollenkunde wel bij bleek te gaan brengen. Trix zou alleen de finishing touch doen. Vol interesse luisterden we naar een oratie van ongeveer een uur over de verschillende soorten bollen en geloof mij: het was geen seconde oninteressant. En toen mochten we over tot de orde van de mand.

In de kas stonden diverse bakken met bollen en erboven stond hoeveel bollen we ervan in onze mand moesten doen. Hoe en wat hadden we inmiddels al gehoord. En daar stonden we dan, mijn moeder en ik, bij de bakken vol bollen. Trix hield in de andere ruimte toezicht, we konden d'r hebben. "Zullen we er een pikken?" Het was kansloos, maar wel heel leuk. Stiekem deden we een extra bol in onze bak en slopen ermee terug naar de mand, waar we het bewijs van onze misdaad snel bedekten met wat aarde, voor Trix het zag. We werden er hysterisch van. De volgende ronde (want we moesten toch al snel een keer of acht op en neer naar de bollen), deden we het nog een keer. Het was spelen met ons leven, want Trix was type 'doodt koe met blote hand'. Het was inmiddels duidelijk dat wij geen gelegenheidsdieven meer waren, wat wij hier vertoonden was regelrecht crimineel gedrag! We hadden toch al wel zeker vijf a zes bollen onterecht onder de aarde verstopt, nog afgezien van het grote aantal 'dubbele bollen', dat we zorgvuldig uit de voorraad trokken.

Ja, we schamen ons. Maar hey, we hebben wél 25 euro's voor die mand betaald!

En nu staat ie in mijn tuin, afgedekt met paarse viooltjes. Kuttig, kuttig. Ik kan de eerste kopjes er wel uitkijken!

Gisteren hadden we een eerste ontwikkeling. De kat van de buren had de bovenste rij bollen opgegraven en mijn terras gegooid. Kwestie van boontje komt om z'n loontje?
Misschien.
De bollen zijn weer toegedekt, vanmorgen wéér opgegraven en worden morgen veiliggesteld met een net en een kring van glasscherven. Je moet er iets voor over hebben.

De bollenmand dus. To be continued, want bij de eerste echte ontwikkelingen volgen uiteraard foto's.

Reacties

  1. Ver fietsen nu, voor dat beetje kuttigheid in een mandje.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een monsterlijk goed verhaal, dit!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. I love kuttigheid!! Weet je dat ik zo'n zelfde Specht ervaring heb gehad. Ik had er twee in de boom voor ons huis. Het had gesneeuwd en toen zag je ze heel goed. Dat rode befje dan. Ik werd hysterisch (ja, ik ben ook zo) en heb allemaal foto's gemaakt (als bewijs he?!) En snel mijn paps gebeld. Wij delen die kuttigheid.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat jij hebt, wil ik ook Marieke. #jaloers

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …