Doorgaan naar hoofdcontent

Sensatiezucht

Wij wonen in een dorp en daar praat men graag. Ik vind het over het algemeen best fijn daar aan mee te doen. Een roddel hier of daar kan geen kwaad, vind ik, een beetje aandikken of verdraaien ook niet. Sensatie houdt het leven spannend, je bent weer even bezig en het verpest je ogen niet zo als de tv of je geest als voetbal. Vandaar dan ook dat ik het prima kan hebben uit hoeken te vernemen dat Jeroen en ik uit elkaar zijn waar men het NEVER NOOIT van de originele boodschappers, noch die uit de tweede, derde of zelfs maar zestiende ring kan hebben vernomen. Het is dus viaviaviaviaviaviavia gegaan. Maar beter dat ze over je praten, dan dat ze niet eens weten wie je bent. Niets zo erg als en grijze muis zijn. En dat ergens de roddel gaat dat ik mij na de scheiding in de armen van Mick heb gestort is zelfs best grappig te noemen. Ik en Mick. ALWEER? Kom op zeg. Beetje origineler mag wel. Bovendien: jullie denken toch niet dat ik mijn vingers ga branden aan iemand die relaties 'gifbekers' noemt? Nee, roddelen moet kunnen, zo sprak zij, de vleesgeworden versie van het weekblad Privé.

Als er in het dorp iets gaande is, duurt het nooit heel erg lang of we kennen de details, viavia(via). Of die waarheidsgetrouw zijn is nog maar de vraag, maar dat checken we even later op www.petershotnews.nl, de plaatselijke Evert Santegoeds die nog voor er ergens brand uit is gebroken al ter plaatse is met zijn camera. Nog voor de eerste vlammen worden gedoofd door de brandweer, heeft Peter al een fotoreeks inclusief geschat aantal doden én materiële schade, in een keurig artikeltje op zijn website verwerkt. Peter is een begrip in het dorp, zelfs zo dat Wout bij het horen van een sirene direct achter de computer kruipt (merk: Apple - dat kan beter een keer teveel dan een keer te weinig gezegd worden, shame on you als je dit nog leest vanaf een exemplaar van een andere makelij) en naar de website surft. "Er is een vrachtwagen op een tractor gebotst. Brand, drie doden en en urenlange afsluiting van de N201", zou dan zijn weergave van de sitiatie kunnen zijn. Hypothetisch. "Wout, kijk even naar de datum alsjeblieft", reageer ik dan. "Dit gruwelijke incident dateert van vorige week..."

Wout is gek op ellende. Vorige week nog; in de verte hoorden we een sirene en alles wees erop dat we iets voorbij zouden zien komen. Dat gebeurde ook, gelukkig maar, want we bleven er voor staan. Een ambulance. "Wat denk jij? Ik denk dat er iemand een hartaanval heeft gehad." Waar deze conclusie uit voortkomt is nooit te peilen. Het zit gewoon zo in zijn hoofd. Ik ga er over het algemeen graag in mee. "Ik denk ook een hartaanval. Maar dan wel omdat er twee gemaskerde overvallers met getrokken pistolen zijn binnenkwamen en voor zijn ogen de hond hebben gevild." "JA ECHT???" "JA, ik denk het wel. Minstens. En daarna heeft het huis spontaan vlam gevat."

Ik heb het in het begin teveel gedaan, waardoor ik nu niet meer onderuit kom. Dat werd weer eens goed duidelijk toen we een tijdje geleden een oefening van de brandweer zagen. Althans, er reed een optocht van wagens over de A2, en dan op zo'n manier dat duidelijk was dat van echt leed geen sprake was.
"WOW! ZIE JE DIE AUTO'S???? WAT IS DAT DENK JIJ? DIT MOET ECHT HEEEEEL ERG ZIJN."
Ik was niet in de mood een drama te verzinnen dat ernstig genoeg was voor de aanwezigheid van 20 brandweerauto's.
"Ik weet het niet Wout. Ik denk dat het een oefening is."
Dat antwoord volstond niet voor Wout.
"Een oefening? Dat denk ik niet hoor! Het is vast iets anders. Zeg eens, wat denk jij dat het is?"
Hij nam overduidelijk geen genoegen met mijn oefening-antwoord, ik moest dus met iets beters komen. Maar daar had ik dus geen inspiratie voor.
"Ik weet het echt niet Wout."
"Misschien is er wel een vliegtuig neergestort."
Floor keek wazig uit het raam en trok vervolgens een elastiekje uit haar haar, dat ze om haar pols frummelde. Het zou Floor wat interesseren... Ook al klapte de hele vloot van de KLM voor haar neus brandend neer, dan zou ze rustig haar schouders ophalen en verder kunnen kleuren.
"Mam, echt hoor. Dat denk ik, neergestort. Doe de radio even aan."
"Wout, er is geen vliegtuig neergestort. En als dat wel zo is, dan horen we dat zo wel."
Fout antwoord. Nu liet ik toch ruimte voor een ramp en dat zorgde voor een explosie van Wouts fantasie.
"Er is in elk geval brand mam, en echt heel erg, want anders sturen ze niet zoveel wagens en ook nog eens ambulances. Er zijn dus doden. Denk je dat er doden zijn?"
"Ja, dertig. Mimimaal. En zestig vermisten."
"Jaja... Je kletst maar wat."
Weer niet goed. Zo gaat dat dus regelmatig. Lekker rellen. Sensatie maken om niets. En dat vind ik van een kind van tien wel leuk. Maar ik maakte het van de week mee van een vrouw die ik wel kon slaan.

Stel je onze plaatselijke drogisterij voor. De drogist waar ze producten verkopen die al zeker drie jaar over de datum zijn, wat je weet omdat ze allang niet meer gemaakt worden. Nooit verkocht en dus nog in de winkel en weliswaar met een sticker '25% korting', maar dus wel hartstikke oud en slecht voor je. Zo'n winkel waar iemand werkt met een kapsel dat 25 jaar geleden, toen je zelf nog op de lagere school zat, hip onder moeders was. Bruin haar, pony, scheiding in het midden en bobline. Dat moet je niet willen als vrouw. Dan kun je net zo goed een tattoo op je voorhoofd nemen met 'SEKSLOOS'. Geloof mij: ook de kledingkeuze heeft weinig met seks te maken. Hoeft ook niet, ze werkt in een drogist. En in een drogisterij werken heeft al net zo weinig spannends als in een apotheek werken. Als je een neutraal gezicht moet kunnen trekken als een vijftigplusser een pak condooms, muggenspray en laxeerpillen bij je afrekent, dan heb je het gewoon niet. Maakt niet uit, zo ben je geboren. Ik zeg: Crocs, pantykousen, vleeskleurig, sportbeha (waarom? je sport toch niet!) en klovencrème.
Teveel zijtakken, ik trek weer even terug op het spoor. 

Ik stond in de rij bij Bea Bobline, de vrouw achter de kassa en het DUURDE LANG!!! Voor mij stond een aanhanger van Bea's seksloze geloof, we noemen haar voor het gemak Jolien, die alles in het werk stelde om de rij zo lang mogelijk te laten duren. Ze had haar minute of fame, dat was duidelijk. Even aandacht. Praten, praten en heel traag doen. Ik had er geen tijd voor. Ook geen enkel geduld. Ik stond op het punt mijn telefoon te pakken om de tijd te doden, maar ik wilde - als ik eenmaal aan de beurt was - zo snel mogelijk weg zijn en dus klantenpas en pinpas klaarhebben, doortrekken en opbergen. Ik begon dus met het zenuwachtig heen en weer wippen van het ene been op het andere, gevolgd door een niet te missen geïrriteerde zucht. Ik had nul reactie. Ik luisterde daarom maar eens naar wat Jolien te zeggen had.
"Het is toch niet te geloven dat ze aan het bellen was? Onvoorstelbaar! Je zou er als ouder mee moeten leven..."
Ik volgde het niet helemaal.
"Ja, dan is het niet zo gek dat je een vrachtwagen over het hoofd ziet."
Het kwartje viel. Twee weken geleden is er op de hoek van ons huis een 15-jarig meisje doodgereden door een vrachtwagen. Vreselijk. Maar om nou te stellen dat je een vrachtwagen mist als je aan het bellen bent...
"Het zou in de krant moeten, dat dat de oorzaak was. De jeugd mag het best horen. Je hebt totaal geen contact meer met ze! Ze doen niets anders dan kijken op die telefoons. Een leven hebben ze niet meer! Het moet echt op de voorpagina. Een mooie les voor de jeugd. Ze hebben geen idee waar ze mee bezig zijn. Alles draait om hun telefoon, en het kan je dood worden blijkt maar weer."
Bea Bobline knikte instemmend, waarbij ze verder geen ene handeling verrichtte, waardoor het wachten NOG langer zou duren.
Jolien pakte haar tirade richting jeugd weer op en ik verloor het een beetje. Ik bekeek haar rug, omhuld door iets wat in theorie een Tenson-jack kon zijn. Zou er haar op zitten, op die rug? Vast. Platgedrukt door het bandje van een vleeskleurigesportbeha. Ik moest het puntje van mijn tong afbijten om niet uit mijn slof te schieten.
"Was jij erbij? Seksloze draak? Heb je het gezien dan? En sta je hier nou te beweren dat het feitelijk niet meer dan normaal is dat je onder een vrachtwagen terecht komt als je aan het sms'en bent op de fiets? JE WEET NIET EENS WAT DAT IS!!!"
Maar nogmaals, ik beet het puntje van mijn tong af.
En om toch iets van mijn geur af te zetten, trok ik mijn iPhone uit mijn tas, hoestte ik om de aandacht te trekken, keek ik wat jeugdig en postte ik op Facebook dat er een kut in de drogist stond af te geven op telefonerende jeugd. Bea en Jolien gingen opgelaten over tot de orde van de dag en er werd echt afgerekend. Een halve minuut later was ze de winkel uit.

Ja, je maakt wat mee, in een dorp. Roddelen is leuk hoor. En een beetje sensatie ook. Maar hier werden overduidelijk grenzen overschreden. Kom niet aan telefoons!           

Reacties

  1. voor dit soort belevenissen moet je er wel op uit. In het smurfendorp zijn hele andere dingen gaande. Ben je daar al ingeburgerd en beroddeld?

    Goh dat je weer met Mick bent en ook al zwanger dat is toch even wennen hoor.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …