Doorgaan naar hoofdcontent

Roken in MacDonalds


Het mag gezegd worden - voor zover ik dat de afgelopen jaren niet al vaak genoeg heb gedaan op mijn weblog - Wouter is een leuk ventje. Een heel leuk ventje. Dat houdt echter niet in dat het koek en ei is tussen ons. Integendeel. Wout en ik knallen regelmatig harder dan een middelgrote loods illegaal vuurwerk kan doen.


Sinds een paar jaar heeft hij door dat ik redelijk makkelijk op de kast te krijgen ben. Nou is dat geen ontdekking die respect verdient, dat hoor je eerder te krijgen als je deze eigenschap van mij mist. Wout doet er echter ook iets mee, wat niet zelden voor dodelijk vermoeiende scenes zorgt.

Gisteren zat ik met Wout en Sten in de auto.We reen langs een politiefuik, waar al Wouts alarmbellen weer van uit sloegen. En kort na de reeks standaard vragen op zo'n moment (waar denk je dat dat voor is?, is er iemand dood?, zou er een ernstig ongeluk gebeurd zijn?) keerde hij zich tegen mij. Er volgde een gesprek dat ik jullie niet wil onthouden. Dood er je een saai moment op deze donderdag mee, zou ik zeggen.

W: "Kom je mooi weg hè mam, met je telefoon."
H: "Hoezo? Ik zit toch niet te bellen???"
W: "Nee, nu eens een keertje niet. Maar de telefoon ligt al wel weer klaar op je schoot om te sms'en..."
H: "HELEMAAL NIET!"
Wout trekt een geamuseerd hoofd naar Sten en start zijn maak-je-moeder-ongelukkig-sessie:
W: "Jaha Sten, wist je dat mijn moeder verslaafd is? Echt heel erg... Aan haar telefoon. Ze kan echt geen dag zonder. Geen minuut zelfs. Het liefst laat ze de telefoon aan haar hand vastmaken..." (wat overigens echt waar is, opm red)
Sten kijkt mij aan en ik voel me afschuwelijk. Een verslaafde moeder. Dit moet ik rechtbreien.
H: "Oke, ik geef toe dat ik verslaafd ben aan mijn telefoon. Maar liever dat, dan aan roken, toch? Dan zou ik nu de hele auto blauw hebben gezet."
W: "Dat zou je ECHT niet hebben gedaan! Ik heb astma!"
H: "Nou, ECHT WEL! Dat interesseerde vroeger helemaal niemand wat. Ook al had je net nieuw getransplanteerde longen. Mijn vader en moeder rookten altijd in de auto! En in restaurants was het ook doodnormaal.  Kun je je daar iets bij voorstellen? Dat je in de MacDonalds zit, aan je Happy Meal en dat het tafeltje naast je al klaar is en er vier man tegelijk een sigaret opsteekt?"
Ik hoopte met deze dramatische en volledig onverantwoorde setting duidelijk te maken dat het incidentele sms'en in de auto onder de streep helemaal zo ernstig niet is.
Wout wist de aandacht moeiteloos af te leiden en het gesprek een andere zo mogelijk nog irritantere boeg te gooien.
W: "Ik zie zo vaak iemand roken in de MacDonalds."
H: "Dat denk ik niet. In de MacDonalds mag je niet roken."
W: "Nee, maar het gebeurt wel."
H: "Niet."
W: "Wel. Ik heb het toch gezien?"
Sten volgde deze wellusnietus met volle aandacht.
H: "Wouter, je MAG in de MacDonalds niet roken, en als je dat wel doet, dan krijgt Mac Donalds een onwijs hoge boete."
W: "En toch heb ik het gezien."
Aan zijn stem hoor ik dat het inmiddels echt voor 100% een geval 'etteren' is, maar ik kan het onderscheid in de praktijk niet meer maken. Ik word furieus om het feit dat ik mijn gelijk niet krijg. Als een klein kind vervolg ik onze discussie, die voor Wout een torenhoge amusementswaarde begint te krijgen.
H: "Wout, je MAG in de MacDonalds niet roken. En het gebeurt ook niet stiekem. Weet je wat we afspreken, als jij mij binnen een jaar iemand aan kunt wijzen die aan een tafeltje na zijn hamburger rustig gaat zitten roken, dan krijg je van mij tienduizend euro."
Met dat ik de woorden uitspreek, heb ik er spijt van. Wout maakt een juichend gebaar naar Sten en ik zie de twee mannetjes mijn duizenden euro's in gedachten al uitgeven. Ik onderbreek de euforie.
H: "Maar...dan spreken we af dat als er niemand binnen een jaar zit te roken in de MacDonalds IK tienduizend euro van jou krijg."
Wout slaakt een verontwaardigde zucht.
W: "Ja, jeeeeeeeetje..."
En dan krijgt hij een ingeving.
W: "Dan bel ik Elmer wel even."
S: "Wie is Elmer?"
W: "Dat is mijn oom."
S: "En wat doet die dan?"
W: "JA, ROKEN!"
Mijn irritatie bereikt een hoogtepunt. Nog vals spelen ook.
H: "Nee, het moet iemand zijn die we nog nooit hebben gezien."
We vallen allemaal even stil.

W: "En toch heb ik echt iemand zien roken in de Mac Donalds."
H: "Dat KAN niet."
S: "Ik heb nog nooit iemand zien roken in de Mac Donalds."
H: "Nee, want dat mag ook niet."
S: "Volgens mij ook niet."
H: "Hier, hoor je dat? Sten heeft tenminste verstand."
Een luid geproest komt van de achterbank. En daarmee eindigt het gesprek.
Mijn hartslag is ernstig verhoogd, mijn humeur gedaald en de relatie met mijn zoon tijdelijk verschrikkelijk verslechterd.
Maar OCH, OCH, OCH...wat is ie leuk!

Reacties

  1. Allereerst: geweldig dat je weer in de lucht bent, ik heb je direct bij m'n "topfavorieten" gezet en ben BLIJ!!! Daarnaast wil ik je graag ZIEN..

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hey lieve nicht! Welke dagen kun je? Want ik wil jou ook ZIEN! Kom je een avond een wijntje bij mij doen? X

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Jeah!!! Weer een blog!!
    Ziet er goed uit!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Is goed! Mail me even je nieuwe mailadres?

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Geen nieuw mailadres! info @ dewaardteksten . nl

    BeantwoordenVerwijderen
  6. hoi,mijn reactie van laatst lukte niet, laat me nu door elmer het een en ander uitleggen hoeb het precies moet.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …