Doorgaan naar hoofdcontent

dewaard.web-log gaat verder als hestekst.blogspot

Alles heeft z'n grenzen, laat dat bij deze duidelijk zijn. Dat web-log een maand geleden zonder enige vorm van aan de gruwelijke waarheid grenzende aankondiging alle weblogs offline trok en ons bloggers in een vage sfeer van 'binnenkort meer' en 'we doen ons stinkende best' probeerde zoet te houden, heb ik even getrokken. Ik wil een op de helling verkerende organisatie echt wel even het voordeel van de twijfel geven. Het kan misgaan, overal. Ik bedoel: brand - dat kan overal uitbreken. Of je zal maar met je kantoortje gevestigd zijn geweest in het WTC ten tijde van 9/11. Dan ben je echt niet de week erna weer back in business. Nee, ik heb begrip voor bedrijfsproblematiek.
Maar kom op zeg. We vliegen naar de maan en we transplanteren een varkenshart in een aan aortavervetting lijdende giraf. We bedenken iets prachtigs als de iPhone of eigenlijk alles van Apple.  Kunnen we dan niet alles op alles zetten om binnen een paar dagen iedere met liefde getikte web-logletter weer terug te geven aan de rechtmatige eigenaar?

Ruim 1000 logs onder naam van dewaard.web-log.nl heb ik ze in bruikleen gegeven. Talloze pageviews heb ik ze rijker gemaakt. En dan ineens is alles weg. Het complete leven van mijn kinderen online gedocumenteerd 'want dat is zo veilig'. Nou, ik twijfel daar inmiddels aan, ondanks de belofte dat alles bewaard is gebleven.

Ik heb lang genoeg gewacht. Ik en web-log zijn uit elkaar. Ik heb er een handje van, de laatste tijd. Wat dat betreft is hun timing voor het grootste schandaal uit de bloggeschiedenis dan wel weer fraai te noemen, want misschien is verder bloggen onder 'dewaard' wel niet meer zo toepasselijk. Mijn archief blijft daar - als het ooit terugkomt - en hier schrijf ik de nieuwe geschiedenis.

Als #hestekst ga ik verder. Een beetje gezocht misschien, dat geef ik direct toe, maar met de achternaam van mijn vader (Zitvast) moet je gewoonweg niet teveel willen. Even dacht ik nog aan van H tot Z-teksten, maar dat vond ik visueel weer niet helemaal je van het. #hestekst dus.


Ik moet er nog even aan wennen, aan deze nieuwe locatie bij blogspot. Net als in mijn nieuwe huis in Vinkeveen moet ik even mijn draai vinden. Het voelt nog niet eigen, en het liefst ga ik gillend terug naar web-log, maar ik weet dat dit beter is. Zoals gezegd: alles heeft zijn grenzen.

Met ingang van nu dus weer volop nieuws van mij, waarbij het woord nieuws inhoudelijk niet al te zwaar genomen moet worden. Ach, jullie weten hoe het werkt.  Deze kleine inleiding diende ter opwarming. Zo direct vol spanning jullie bedjes in, omdat er morgen mogelijk een verse log aankomt. Het moeten voor jullie ook moeilijke tijden zijn geweest, zo zonder input mijnerzijds.

Dank voor jullie geduld. We gaan er een mooie nieuwe tijd van maken.

Reacties

  1. Ik vind het nogal wat. Moet zeggen dat ik aan het einde van de tekst me al thuis voelde in deze roze omgeving. Ligt misschien aan mijn geaardheid

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik heb 'm al weer aangepast, maar roze blijft een dingetje. Spannend hè? Daar gaan we weer. Lekker bloggen.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Maar hoe vind ik nu je archief?
    http://www.weblog.nl/

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Het archief werkt nog niet, vandaar dat ik ben overgestapt. Verwacht het ooit weer online.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. @herman Roggeveen:Moet zeggen dat ik aan het einde van de tekst me al thuis voelde in deze roze omgeving. Ligt misschien aan mijn geaardheid

    Vraag: Heb je ook roze ondergoed dan Herman?

    BeantwoordenVerwijderen


  6. My web site atv quad marrakech inc West haven (http://gribo4Ek.info)

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …