Doorgaan naar hoofdcontent

Lekker loungen langs de lijn - Zebra's uit: vies!

De eerste echte log op #hestekst, de vervanger van dewaard.web-log.nl. Waarover te schrijven? Er zijn de afgelopen lopgdode weken talloze onderwerpen aan mij voorbij getrokken waarvan ik dacht: dit is blogwaardig. Maar wat moet je ermee als je dag in dag uit tegen het onderhoudsscherm van weblog aan zit te staren. Hier en daar heb ik wat geprobeerd met Facebook, maar - gebonden zijn aan een max. aantal tekens is zeg maar niet zo mijn ding. Het hele microbloggen vraagt een bijna onmogelijke inzet van een wollige schrijver als ik. En om nou om de vijf minuten een nieuwe tekst op Facebook te zetten?  Het idee alleen al dat ik daardoor bij iedereen zonder het zelf te weten in de 'niet zichtbare hoek' wordt geplaatst is onverteerbaar. Ik maar posten en niemand mij meer lezen - dat idee. Omdat ik zo irritant veel post. Ik heb me dus ingehouden, al die tijd. En ergens was dat goed. Zoals de meesten van jullie wel weten ben ik ruim twee weken geleden verhuisd van Wilnis naar Vinkeveen en inmiddels kan ik uit ervaring meedelen dat een scheiding je niet in de koude kleren gaat zitten. Daar waar de zon de algehele stemming overal flink heeft weten te verhogen, heb ik 'm dagen echt niet zien schijnen - ondanks de belachelijke hoge temperaturen voor de tijd van het jaar. Het had meer dan mistroostig geweest als ik jullie met de verwerking had opgezadeld. Jullie willen hysterische verhalen, nou...die kunnen jullie krijgen.

Amateurvoetbal. Dat is 'm, hét onderwerp.

Als gescheiden ouder heb je een net iets grotere bewijsdrang naar je kinderen als de ouder uit het stabiele nogbijelkaargezin. Daar waar je normaal gesproken de ander zonder schuldgevoel opscheept met het tienminutengesprek op school en het zo min mogelijk toekijken bij diverse clubactiviteiten (want geloof mij; ook ouders die stellig beweren dat ze zich kostelijk vermaken in een veel te warm en akelig broeierig zwembad om hun kind te zien worstelen met de schoolslag of zeggen te genieten van hun te dikke dochter die in een korfbaltenue van de grond probeert te komen, liegen dat ze barsten), kun je dat als gescheiden ouder niet langer maken, zo weet ik nu. Je hebt een deel van het leven van je kinderen verknald door uit elkaar te gaan en dat moet je compenseren. Tientallen jarenlang hebben we pyschewise gedacht dat te moeten doen met cadeaus, waardoor kinderen van onze generatie de scheiding alleen hebben doorstaan met behulp van enorme dozen Playmobil, spelcomputers en Barbiehuizen. Maar nu weten we dat aandacht het sleutelwoord is. Het moderne kind wil geen gadgets ter verwerking (die hebben ze immers al): het moderne kind wil qualitytime met papa en mama. En wij, gedompeld in een zweem van schuld, geven ze dat, naast de iPad, de boot, de trampoline, de pony, de PSP 3 en het nestje kittens. Het is niet zomaar dat uit onderzoek gebleken is dat coouders de kinderen veel meer van hun tijd geven dan 'gewone ouders' en het dus in theorie beter doen. Ik zou bijna zeggen 'dat scheiden zo slecht nog niet is', maar daar kan ik toch niet achter staan. Ik kan me betere manier van tijdverdrijf voorstellen.

Goed, in het kader van 'mijn best doen', heb ik besloten vanaf nu veel mee te gaan naar clubjes. En zo zat ik vorige week al weer vroeg op de tennisbaan, om daarna mijn dochter op het paard te tillen en stond ik afgelopen zaterdag om een over tienen bij de Zebra's in Hilversum. Gezellig met een kopje koffie naast Jeroen, zie ons het eens goed doen.

Dat Wout in de competitie speelt zit met 't Gooi is geen garantie voor klasse, zo is zaterdag gebleken. Dat aan mij een Louis Vuittontas, een Burberry sjaaltje en een paar Tods ontbraken, deed mij niet opvallen. Bij de Zebra's val je al op als je tattooloos bent, niet rookt of keihard krijst. Het enige waarmee ik leek te voldoen aan de Zebrastylo, was mijn geblondeerde hoofd. Hoewel... 'Tacky Blond' moest het merk zijn waarmee de huiskapper van deze Hilversumse voetbalclub de lijnwijven van een lekker ordinaire platinaspoeling voorzag.

Ik heb altijd al grote moeite mij te concentreren op het spel (is er echt serieus iemand die de regels begrijpt en het van A tot Z boeiend vindt?), maar bij de Zebra's was het een onmogelijke opgave. Probeer jij maar eens alle aandacht op je zoon te vestigen (die overigens niet heel veel meer deed dan wat stilstaan en afwachten en inmiddels al met 5-1 achterstond) als achter je een team verzamelt dat, gehuld in oranje shirts met de tekst 'Dreamteam', geluiden maakt die in een gemiddelde dierentuin waar ondervoeding het uitgangspunt is, niet zou misstaan. Volwassen mannen met niet al te snugger ogende hoofden klapten elkaar net iets te hard op de schouders, waardoor nog voor aanvang van de wedstrijd blessureleed een serieuze dreiging leek te vormen. Dat de nieuwe Mr. Universe zich niet onder deze groep mannen bevond, was in een oogopslag duidelijk. Het zooitje ongeregeld intrigeerde mij mateloos. Jeroens aandacht werd ook getrokken toen de andere helft van het dreamteam de kleedkamer uitkwam, waaronder een speler in rolstoel, met aangepaste enkellaarsen met klittenband voetbalnoppen. Zeg maar iemand die niet leek te kunnen lopen, maar er wel uitzag alsof hij een sleutelrol zou gaan vervullen in de op handen zijnde wedstrijd. "Dit is voor mij ook nieuw hoor", liet Jeroen doorschemeren dat het niet helemaal normaal was wat er zich achter ons afspeelde. Voorzichtig draaide hij zich om om het wat beter te kunnen zien. Dat doet Jeroen altijd met een hoofd waar vanaf straalt: "Let maar niet op mij, ik kijk zo onopvallend mogelijk naar iets waar ik van Hester naar moet kijken." En dat valt dan dus enorm op. "Joh, het is een G-team", verklaarde hij de ietwat van de standaard afwijkende groep mannen. "Ooohhh...", uitte ik beschaamd. Want staren naar de gehandicapte medemens, dat doe ik natuurlijk niet.
De mannen renden het veld op en trokken daarmee ook Wouts aandacht. Vanaf dat moment werd er helemaal niet meer gevoetbald door onze kleine man, alleen nog maar gekeken naar de show die naast hem werd opgevoerd. Hoogtepunt: het scoren aan de overkant, wat de keeper zo blij maakte dat hij met zijn handen boven het hoofd op en neer begon te springen, waarbij hij de lat van het doel bijna uit de palen sloeg.

"Ik moet plassen." Het was Floor die het grote staren (dus toch) doorbrak. "Nou, dan ga je." Ik weet het niet hoor, maar als ze zeven zijn hoef je ze toch niet meer op het potje te zetten? "Maar ik weet niet waar..." We zuchten allebei vermoeid en wezen op de vervallen kantine, waar zo te zien in geen veertig jaar meer onderhoud aan was gepleegd. De acht schreeuwmoeders/oma's die ervoor in de plastic kuipstoeltjes waren neergestreken om te roken en koffie te drinken zagen er al net zo afgebladderd uit als de kozijnen. Floor sjokte naar binnen en kwam een halve minuut weer naar buiten. "Er zijn daar geen toiletten voor meisjes..."
Iets zei mij dat ik in dit geval niet kon zeggen: "Dan ga je bij de jongens." De Zebra's leek mij geen club waar een overijverige vrijwilliger iedere ochtend met een fles bleek en een schuursponsje de met pisbier doordrongen toiletbrillen schoon stond te boenen. "Ik loop wel even mee." En zo stond ik enkele seconden later in een aan antiek grenzende kantine waar relikwieën uit de jaren dertig zonder iets als beveiliging door kogelvrij glas of suppoost aan de muur hingen. Ik zag vergeelde posters van Coca Cola waar de verzamelaar een fortuin voor over heeft, naast waardevolle tegeltjes met wijsheden waar de woorden bier, vrouw, voetbal en jenever de overhand hadden. Ik begaf me over de grijze en blauwe tapijtegels (zonder het te hebben bewezen durf ik met zekerheid te stellen dat de flora en fauna die zich daarin heeft opgebouwd van een geheel onontdekt kaliber is en de hedendaagse wereld van de biologie compleet op z'n kop kan zetten), langs de bar richtig toiletten. Een geur van verschaald bier, ranzig frituurvet, zelden leeggooide asbakken, gras, aarde, zweet en urine drong mijn neus binnen. Was het verantwoord dat ik mijn dochter hier liet plassen? Tekende ik niet haar doodvonnis? Willens en wetens toebrengen van schade aan je kinderen equals kindermishandeling toch? Aarzelend liep ik verder. De toiletten leken een bedevaartsoord voor jaren '60 liefhebbers. De bruine tegeltjes en de bijna vooroorlogse zeepdispensers gaven een bijzonder onhygiënisch gevoel, wat werd versterkt door de beige toiletbril (van origine wit?) en de blauwrood gebloemde handdoek naast de schmutzige wasbak waar menig geblondeerde voetbalmoeder haar vingers aan moest hebben afgedroogd. Ik rilde ervan. Met mijn voet tussen de deur probeerde ik contact te houden met de buitenlucht. Ik voelde het zuurstofniveau in mijn bloed dalen. "Floor, schiet je op? Iedere seconde telt hier." Floor trok het gezicht van een oorworm. Ondertussen bekeek ik het biljart naast het toilet (zo oud dat op bijbehorend bordje van de club 'billiardclub' geschreven stond) en vroeg ik me af wat ze dachten te bereiken met de poster van Flexa (van de verf) die een actie zijn gestart om de clubhuizen kleur te geven. Het enige waar je dit clubhuis nog mee naar een hoger niveau kon tillen, was met een sloopkogel.

Floor en  ik wasten onze handen, die we afdroogden aan onze broeken. Met de voet opende ik de deur en met ingehouden adem verlieten we de kantine, waarbij we een man van een kilo of 150 passeerden, die blijkbaar dacht dat een voetbalshirt met immense Tweetyprint zijn sexappeal een boost zou geven.

Nee, dit was gewoon weer een bewijs dat je het op de gemiddelde Nederlandse voetbalvelden - tenzij voorzien van ballotagecommissie en inkomens cq kledingeisen - niet gaat vinden als je iets met klasse zoekt.  

Ik haalde opgelucht adem toen ik onder de op boardkarton geschilderde Zebra bij de ingang doorliep. Tot zover dit Gooische avontuur. Wout verloor uiteindelijk met heel veel - 3. Ach lieve Wout, denk maar zo: jij hebt tenminste klasse.

Reacties

  1. Fierce! We zijn helden! Digitale helden, jij en ik! Moeten we daar niet binnenkort een borrel op drinken? :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Een??? Meid, ik heb een hele doos met rosé voor je staan.
    Wanneer?

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Enne....die tijd? Hoe moet die worden aangepast?

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Fiks ik voor jou Irene! Zo ben ik!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. I know!
    Maar eh, herfstvakantie? Of ergens rond die tijd?
    Kan er vast 1 van de flessen aangebroken worden.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik ben er ! Mn eerste reactie !!
    Ga weer volop reageren. Hopsa !

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik ben er ook weer.
    En ik sluit me graag bij Elmer aan. Hopsa!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire berichten van deze blog

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…