Doorgaan naar hoofdcontent

Bakken met Floor

Qualitytime met Floortje
Drie dagen kinderloos, het was me weer wat. Als ik mezelf iets teveel verlies in de gedachte dat mijn tijd met de kinderen sinds 15 september gehalveerd is, verander ik een een kansloos depressief wrak. Ik ben nooit echt een moeder geweest die de kinderen snikkend overdroeg aan opa's en oma's voor een weekendje weg (kom op: geniet van je tijd zonder, ze gaan logeren, je brengt ze niet naar een slachthuis!), maar dit is andere koek. Dit zijn zeker drie dagen (deze keer zelfs vier!) per week... En toch trek ik het. Want het idee dat ze dan niet bij mij, maar bij Jeroen zijn (categorie 'bijzonder leuke vader') én de bijbehorende vrijheid (toch ook wel weer fijn) houdt me staande. Daarbij, en misschien wel bovenal: het is zoals het is. No use crying over spilled milk, we maken er gewoon het beste van (hoewel het hier opschrijven een stuk eenvoudiger is dan het in de praktijk uitvoeren).

Vanmorgen haalde ik Wout en Floor op bij Jeroen, waarbij ik van Wout een redelijk achteloze 'hi' (hand omhoog, ogen gericht op de computer, koptelefoon op) kreeg, en van Floor een wat enthousiaster 'MAMAAA!'.  Jeroen en ik hebben allebei niet de illusie dat ze niet zonder ons kunnen. Ze vragen bij de één in elk geval niet of nauwelijks naar de ander. Duizend keer liever dat dan omgekeerd. Blijkbaar hebben ze het bij ons allebei even goed en ontbreekt het ze in beide huizen aan niets. Zo hoort het.

Om het contact tussendoor in stand te houden, mochten ze daar behoefte aan hebben, hebben we Skype geïnstalleerd (nu AL één keer gebruikt, hoge nood blijkbaar...) en heb ik afgelopen vrijdag tijdens The Voice met Wout zitten whatsappen. Een bijzonder vermakelijk tijdverdrijf.  Wout en ik vinden Roel erg leuk. Ik stelde in de chat voor 'm te kopen. 'Wat kost ie?', wilde Wout weten. Ik reageerde met 'een tientje'. Binnen een paar seconden kwam het gevatte antwoord 'dan bied ik 20' terug. (Overigens geschreven met dt, m aar dat vergeef ik hem in al zijn grappigheid.) Over het meisje waarvan de vader op sterven ligt, gaf ik het commentaar: 'Leuk meisje'. 'Vind je?', vroeg Wout. 'Ze zingt wel goed', vervolgde hij. Dus ik deed een emotionele duit in de zak om hem over te halen haar ook leuk te vinden: 'Haar vader gaat dood hoor.' Waarop Wout antwoordde: 'Boeie.' Ik was shocked. Had ik deze kleine harteloze draak gebaard? Hij was al weer druk aan het tikken. 'Mijn vaders auto gaat dood', verscheen er in het beeld. Dat was dan wel weer leuk, deze razendsnelle link naar het incident eerder die dag, waarbij Jeroen zijn auto lekker lomp snoeihard op een paal had gezet.  Het is een leuk mannetje, die Wout.

Toen we vanmorgen wegreden bij Jeroen en koud de N201 af waren, ging de telefoon. Luca. "Hey Wout, kom je spelen?" Ik hoefde de reactie niet eens af te wachten en reed de rotonde rond om terug richting Wilnis te rijden waar ik Wout afzette bij zijn vriend. Tot zover onze qualitytime...

Alleen met Floor reed ik terug. "Wat zullen we gaan doen?" Ze keek bedenkelijk. We namen de opties paardenbejaardenhuis en geitenboerderij door, maar zagen een probleem in de twee honden die we op de achterbank hadden zitten. Ze wilde lekker naar huis. "Maar wat gaan we dan doen?"
"Een spelletje?" Ik vroeg me in stilte af wanneer de kinderen echt volledig doordrongen zouden zijn van het feit dat hun moeder dood- en doodongelukkig wordt van spelletjes. Ik kon afwijzen met 'nee', maar ik kon ook een tegenvoorstel doen. "Zullen we een taart bakken?" Het bleek een schot in de roos. "JAAAA!!! We gaan lekker de hele dag koken!"

En zo geschiedde. We zetten alle ingrediënten klaar, maar toen bleek mijn appeldrift van vorige week een dusdanig groot gat in de voorraad had geslagen, dat we er slechts één over hadden. Wat nu? Ik vond nog een pak diepgevroren bosvruchten in de vriezer en keek twijfelend naar de bak druiven. "Heb jij ooit een taart gezien met druiven erin?" Floor knikte driftig. "Jaha! Dat kan toch gewoon? Zal ik anders even naar de buren gaan om appels te halen? Hoeveel heb je er nodig? Twee? Ik ga ze halen hoor!" Ze stond al met de voordeur in haar handen, maar ik hield haar tegen. Ik hou mijn dochter liever weg bij onze Amsterdam-Noord buurtjes, die met z'n vijven of zessen (waarvan veel vet) de kabouterwoning bevolken en een plastic zwijn ter decoratie in de tuin hebben staan. "Nee joh, we gaan gewoon het experiment aan met de druiven. We houden ervan!" Floor sloeg door in mijn culinaire testbui. "Wat kunnen we er nog meer door doen?" Ze trok de la open en griste een pot appelstroop tussen de sectie broodbeleg vandaan. "Is dit wat? Lijkt me lekker. En we kunnen er ook nog wel een schep pindakaas doorheen roeren." Ik keek mijn dochter aan in de hoop de spot in haar ogen te kunnen lezen. Maar het was bloedserieus. "Welja joh, lijkt me heerlijk. Ik zal er meteen wat kip door snijden en het geheel aftoppen  met een laag chocola." En toen volgde haar vieze gezicht... Toen pas...

We hebben fijn gebakken, over het resultaat moet ik jullie nog even in spanning laten. De resterende baktijd bedraagt namelijk nog 10 minuten. Achter Qualitytime met Floor kan ik dus voor vandaag een vinkje zetten. Nou Wout nog. Gelukkig hebben we vanavond Obese. Ons vaste anderhalf uur samen dicht tegen elkaar aan op de bank, waarbij we ons vergapen aan de afnemende vetrollen van de morbide obezen die Wendy haar programma in heeft weten te sleuren. Tussen mij en Wout komt het dus ook wel goed...

Reacties

  1. Lekker Obese kijken onder het genot van een puntje druiventaart. Ach wel ja meid, jij kan het hebben ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Haha! Ja, als je dat ziet... Maar wat een geweldig programma hè?

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ja, ik geniet van deze freakshow!!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik kijk al uit naar de uitzending van volgende week. Die vrouw is echt shocking!!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …