Doorgaan naar hoofdcontent

Berichten

Berichten uit oktober, 2011 weergeven

Bakken met Floor

Drie dagen kinderloos, het was me weer wat. Als ik mezelf iets teveel verlies in de gedachte dat mijn tijd met de kinderen sinds 15 september gehalveerd is, verander ik een een kansloos depressief wrak. Ik ben nooit echt een moeder geweest die de kinderen snikkend overdroeg aan opa's en oma's voor een weekendje weg (kom op: geniet van je tijd zonder, ze gaan logeren, je brengt ze niet naar een slachthuis!), maar dit is andere koek. Dit zijn zeker drie dagen (deze keer zelfs vier!) per week... En toch trek ik het. Want het idee dat ze dan niet bij mij, maar bij Jeroen zijn (categorie 'bijzonder leuke vader') én de bijbehorende vrijheid (toch ook wel weer fijn) houdt me staande. Daarbij, en misschien wel bovenal: het is zoals het is. No use crying over spilled milk, we maken er gewoon het beste van (hoewel het hier opschrijven een stuk eenvoudiger is dan het in de praktijk uitvoeren).

Vanmorgen haalde ik Wout en Floor op bij Jeroen, waarbij ik van Wout een redelijk acht…

Roken in MacDonalds

Het mag gezegd worden - voor zover ik dat de afgelopen jaren niet al vaak genoeg heb gedaan op mijn weblog - Wouter is een leuk ventje. Een heel leuk ventje. Dat houdt echter niet in dat het koek en ei is tussen ons. Integendeel. Wout en ik knallen regelmatig harder dan een middelgrote loods illegaal vuurwerk kan doen.


Sinds een paar jaar heeft hij door dat ik redelijk makkelijk op de kast te krijgen ben. Nou is dat geen ontdekking die respect verdient, dat hoor je eerder te krijgen als je deze eigenschap van mij mist. Wout doet er echter ook iets mee, wat niet zelden voor dodelijk vermoeiende scenes zorgt.

Gisteren zat ik met Wout en Sten in de auto.We reen langs een politiefuik, waar al Wouts alarmbellen weer van uit sloegen. En kort na de reeks standaard vragen op zo'n moment (waar denk je dat dat voor is?, is er iemand dood?, zou er een ernstig ongeluk gebeurd zijn?) keerde hij zich tegen mij. Er volgde een gesprek dat ik jullie niet wil onthouden. Dood er je een saai moment …

Vette shit in de Mac

Zaterdagavond was ik met mijn Best Gay Friend Forever Herman Roggeveen in de McDonalds. We hadden na het concert van Feist een onmetelijke trek in een McFlurry, dus zo kwam het dat we rond een uur of elf 's avonds, alvorens we de Montmartre in zouden gaan, tegoed deden aan een ijzige caloriebom vol caramelsaus en chocola. We vingen daar een gesprek op dat ik jullie niet wil onthouden.

Picture this:

Aan een tafeltje schuin naast ons zaten twee meisjes. Allebei van een jaar of puberaal, de een van Nederlandse komaf, de ander met een tintje. Kledingstijl ordinair, haar vol weaves (donker) en de ander vol blondeer - beiden veel bloot. Ik keek recht in het gezicht van het getinte exemplaar, de blonde zat met haar rug naar mij toe. Het donkere meisje wees op een glimmend iets op haar borstkas.

"Vind je het mooi? Zit ie niet te hoog?"
De blonde schudde haar hoofd.
"Nee ssseker niet."
"Waaaaaat? Sseeg jij nou ssseker niet? Tssss! Ben je Columbiaans ofsso?"
De…

Sensatiezucht

Wij wonen in een dorp en daar praat men graag. Ik vind het over het algemeen best fijn daar aan mee te doen. Een roddel hier of daar kan geen kwaad, vind ik, een beetje aandikken of verdraaien ook niet. Sensatie houdt het leven spannend, je bent weer even bezig en het verpest je ogen niet zo als de tv of je geest als voetbal. Vandaar dan ook dat ik het prima kan hebben uit hoeken te vernemen dat Jeroen en ik uit elkaar zijn waar men het NEVER NOOIT van de originele boodschappers, noch die uit de tweede, derde of zelfs maar zestiende ring kan hebben vernomen. Het is dus viaviaviaviaviaviavia gegaan. Maar beter dat ze over je praten, dan dat ze niet eens weten wie je bent. Niets zo erg als en grijze muis zijn. En dat ergens de roddel gaat dat ik mij na de scheiding in de armen van Mick heb gestort is zelfs best grappig te noemen. Ik en Mick. ALWEER? Kom op zeg. Beetje origineler mag wel. Bovendien: jullie denken toch niet dat ik mijn vingers ga branden aan iemand die relaties 'gifbe…

Mijn brrroer en eten

Eten is bij ons in de familie altijd al een dingetje geweest. De genetische voedingsbodem daarvoor ligt voornamelijk aan de kant van mijn vader. Al zolang als ik mij kan herinneren eet de man bitterballen als ze nog half in het vet liggen (met de bijbehorende blazende mondbewegingen om de kokend hete bal - overigens geheel vruchteloos - ietwat af te laten koelen) en kan hij zich zomaar een uur vermaken voor het supermarktschap waar de Bifi's, de Stegemansalami's en de andere aanverwante droge worstjes gehuisvest zijn. Het is bij mijn broertje en mij een tweeledige weg ingeslagen. Ik ben gek op eten, en dan voornamelijk de gezonde en verse variant. Bij mijn broertje mag het het predikaat lekker pas dragen als het voorzien is van een flinke laag Zaanse mayonaise of doordrongen is van frituurvet.

In het huis dat ik nu huur is een frituurpan in het kookeiland ingebouwd. Het duurde welgeteld twee minuten voordat mijn broertje daar tijdens de rondleiding achter kwam. Hij pakte zijn …

Lekker loungen langs de lijn - Zebra's uit: vies!

De eerste echte log op #hestekst, de vervanger van dewaard.web-log.nl. Waarover te schrijven? Er zijn de afgelopen lopgdode weken talloze onderwerpen aan mij voorbij getrokken waarvan ik dacht: dit is blogwaardig. Maar wat moet je ermee als je dag in dag uit tegen het onderhoudsscherm van weblog aan zit te staren. Hier en daar heb ik wat geprobeerd met Facebook, maar - gebonden zijn aan een max. aantal tekens is zeg maar niet zo mijn ding. Het hele microbloggen vraagt een bijna onmogelijke inzet van een wollige schrijver als ik. En om nou om de vijf minuten een nieuwe tekst op Facebook te zetten?  Het idee alleen al dat ik daardoor bij iedereen zonder het zelf te weten in de 'niet zichtbare hoek' wordt geplaatst is onverteerbaar. Ik maar posten en niemand mij meer lezen - dat idee. Omdat ik zo irritant veel post. Ik heb me dus ingehouden, al die tijd. En ergens was dat goed. Zoals de meesten van jullie wel weten ben ik ruim twee weken geleden verhuisd van Wilnis naar Vinkeveen…

dewaard.web-log gaat verder als hestekst.blogspot

Alles heeft z'n grenzen, laat dat bij deze duidelijk zijn. Dat web-log een maand geleden zonder enige vorm van aan de gruwelijke waarheid grenzende aankondiging alle weblogs offline trok en ons bloggers in een vage sfeer van 'binnenkort meer' en 'we doen ons stinkende best' probeerde zoet te houden, heb ik even getrokken. Ik wil een op de helling verkerende organisatie echt wel even het voordeel van de twijfel geven. Het kan misgaan, overal. Ik bedoel: brand - dat kan overal uitbreken. Of je zal maar met je kantoortje gevestigd zijn geweest in het WTC ten tijde van 9/11. Dan ben je echt niet de week erna weer back in business. Nee, ik heb begrip voor bedrijfsproblematiek.
Maar kom op zeg. We vliegen naar de maan en we transplanteren een varkenshart in een aan aortavervetting lijdende giraf. We bedenken iets prachtigs als de iPhone of eigenlijk alles van Apple.  Kunnen we dan niet alles op alles zetten om binnen een paar dagen iedere met liefde getikte web-loglette…