Doorgaan naar hoofdcontent

De Kermis

Ik HAAT de kermis. Pak de ruim 1000 reeds geschreven logs erbij en zoek uit hoe vaak ik dingen hardop 'haat', en dan zul je schrikken. Het is namelijk niet nogal wat. Maar de kermis haat ik echt.
Graag wil ik hieronder uiteenzetten waarom ik de kermis haat, ik een poging jullie aan mijn kant te krijgen of misschien wel een petitie op te stellen en uiteraard te laten ondertekenen in een poging deze afschuwelijke verloedering uit het straatbeeld te doen verdwijnen.
De kermis.
Het begint al met de meer dan afschuwelijke en volstrekt inspiratieloze lantarenpaalvouwers die je weken van tevoren door het hele dorp bij ieder stoplicht tegenkomt. Hoe maak je je straatbeeld lelijk? Een – vaak paarse met oranje – poster met een afbeelding van een reuzenrad en een van-tot datum moet ons lokken. Het schrikt mij af, maar het werkt bij de kinderen. Die stuiteren bijna door de autoruiten heen bij het zien van de non-estetische ongein en dan weet je: tot zover je rust.
Daarna volgen een paar dagen waarin de vraag 'hoeveel nachtjes nog?' centraal staat. Deze vraag komt bij kinderen niet alleen naar boven bij de kermis, ook voorafgaand aan afschuwelijke evenementen als Sinterklaas of een verjaardagspartijtje is het een terugkerend onderwerp. Geloof mij: gezinnen functioneren niet op hun best als de kinderen willen weten hoeveel nachtjes iets nog is. Het is te vergelijken met 'hoe lang is het nog rijden', alleen houdt dit verschijnsel dus een paar dagen, soms zelfs weken aan, maar dat ongemak valt weer weg te strepen tegen het ongemak van de afgesloten ruimte die auto heet, waar je je in bevindt als de 'hoelangnogrijden-issue' de gemoederen bezig houdt.
Een of twee dagen voordat de kermis los gaat, komen de vrachtwagens met poliepen en grijpkasten het dorp binnenrijden. Het normaal o-zo-ydillische terrein achter het dopshuis of naast de sportvelden wordt volgeplempt met hysterische apparatuur en overal waar je kijkt lopen mannen waar ik mijn hond nog vanaf zou schoppen. Tikje ordi, beetje schmutzig, vlassnor, matje, gouden tand, ketting en grauwe huid. Ze stralen uit: 'Douchen is bij ons een net iets ingewikkeldere aangelegenheid dan bij jou thuis'. Of 'Patat, dat is toch ook groente?' Of: 'Als ik 'm er nou even bij jou in mag hangen, krijgen jij en je vriendinnen een gratis rondje in de poliep.' Ik hou er niet van. Ik vind het vies. En ik, moederkloek, wil mijn kinderen weghouden bij zulks schorriemorrie. Maar doe het maar eens…
Tot een bepaalde leeftijd is het nog niet de straat uit mogen dat wat je kinderen weghoudt bij de kermis. Maar ergens komt een tijd waarop ze gewoon op de fiets stappen en er vandoor gaan. Die tijd zit ik nu. Niet met Floor, die overigens geen enkele interesse in de kermis toont, maar wel met Wout. Vanaf het opbouwen tot de dag dat de laatste suikerspinnenautomaat de dorpsgrenzen weer over gaat, staat hij op scherp.
Goed, het hier houden omdat ze te klein zijn om weg te gaan, is geen meer dus optie dus.
Ik heb geprobeerd mijn enorme haat jegens de kermis middels indoctrinatie op hem over te brengen. Het is faliekant mislukt. Hoe harder ik schreeuw dat er in sommige Afrikaanse landen een complete riolering kan worden aangelegd of een half ziekenhuis kan worden gebouwd van wat hij stuk wil slaan op een paar rondjes heen en weer bewegen in een epileptischeaanvalopwekkende megabooster-plus, hoe leuker hij het allemaal lijkt te vinden.
Ik weet het gewoon niet meer.
En dan is daar nog de stoorzender die mijn moeder heet. Mijn moeder is van het kaliber 'oma-zonder-grenzen'. Alles mag. Ik heb zelf ook zo'n oma gehad en weet dus uit ervaring dat het geweldig is. Nog steeds denk ik dagelijks aan dit geweldige mensje terug, die het woord 'nee' simpelweg niet kende. Als ik er een nachtje zou gaan logeren, zeurde ik net zo lang tot ik er een week mocht blijven. Bedacht ik dat we nieuwe vissen moesten kopen voor opa' aquarium, dan gingen we dat gewoon doen. En als ik haar kleren aanwilde omdat ik een grote noodzaak in verkleden zag, mocht dat altijd. Ik trok haar complete huis overhoop omdat ik een winkel wilde maken van de voorraadkast, we aten iedere avond wat ik wilde eten en ik mocht tot belachelijk laat opblijven en bolognesechips eten tot de zak leeg was. En als ik dan weer thuis was (bij de moeder die nu dus te boek staat als 'oma-zonder-grenzen') huilde ik mezelf een dag of twee, drie in slaap omdat ik mijn oma zo miste. Of ik trok de grenzen die ik weer had niet – geen idee.
Mijn moeder dus, stoorzender. Ja. Echt heel erg. Mijn moeder heeft het idee dat een kind overal recht op heeft en dat het nooit genoeg is. Dus logeerpartijen in Vinkeveen lopen negen van de tien keer uit op pretparkbezoeken, vliegerfeesten in Katwijk ('Oma vindt vliegeren leuk, ze gaat een NOG grotere voor ons kopen!'), spare-rib-festijnen ('Oma haalt de lekkerste spareribs van de wereld! Helemaal in Aalsmeer!'), late-night-party's ('Bij oma mag ik altijd tot elf uur opblijven!') en de aanschaf van door mij verboden zaken als mega-lolly's, lichtgevende zuurstokken, kilometer-kauwgomrollen en XXL-zakken popcorn. De sky is the limit op Plaswijk en als ik er iets van zeg, krijg ik: 'Ach, laat mij toch. Ik vind het leuk', te horen. Op mijn eerste verbod op de kermis hoorde ik Wouter tegen een buurjongetje zeggen: x91Oh, dan ga ik wel met Oma Kippen. Die neemt altijd honderd euro mee naar de kermis.x92
Ik ga er tegenin, zeker. Maar op gepaste wijze. Ik weet dat als ik teveel op mijn strepen sta ik niet alleen knallende ruzie met grenzeloze oma krijg, maar ook alle credits bij mijn kind verspeel. En aangezien ik van beiden zielsveel houd, denk ik om mezelf rustig te houden terug aan mijn eigen oma en denk ik (terwijl ik het mantra zijzijngekjijniet neurie)  'Ach, dit is de tijdsgeest. Als het mensje nu had geleefd, had ik waarschijnlijk ook nog meer verwend geweest dan toen het geval was.'
En ooit komt mijn revenge, echt. Dan gooi ik bakken roet in de strenge opvoeding van mijn eigen kleinkinderen door ze een paard en een kinderquad te geven en iedere dag dat ze bij mij zijn nachten op te laten. Misschien voer ik ze wel champagne. Of trakteer ik ze voor hun rapport op een weekend shoppen in New York en krijgen ze een chiuaha als ze hun zwemdiploma halen. En uiteraard gaan we altijd als ze komen uit eten. Bij de Librije, waar we dan spare-ribs bestellen met heel veel mayonaise en cola.
Tegen mijn (hardop uitgesproken) wil in heeft mijn moeder Wouter gisteren meegenomen naar de kermis. Een 'sorry' via de whatsapp kon er vanaf, gevolgd door de zin dat ze niet meer dan 300 euro uit zou geven, x91beloofdx92. Ik dacht toen een lelijk woord, wat ik hier niet neer zal zetten.
Ik had het losgeklikt. Geparkeerd. Ik had vrede met het bezoek en negeerde het neppistool met de 5000 kleine gele balletjes die weer dwars door mijn kamer werden geschoten, evenals de stijf van de kleurstoffen staande snoepexcessen die in en uit monden werden getrokken.
Maar nu stond ie dus net weer aan de deur met in zijn kielzog de buurjongen en een mij onbekend kindje. 'Mag ik 7,50 van mijn zakgeld? We gaan zo naar de kermis.' Ik flipte. 7,50. Zomaar, down the drain. 'Je bent gisteren ook al geweest. Nee.' Een vermoeide zucht volgde, compleet met wegdraaiende ogen om mijn waanzinnigheid in de kwestie wat te verduidelijken. 'TJEEEEEZZZZZ' 'Nee Wout, nee is nee.' 'MAAR LUCA IS GISTEREN OOK GEWEEST!' Ja, en daar sta je dan, met al je principes en opvattingen over de verloederende werking van de kermis. Want ik kan het wel grote bagger vinden, hij vindt dat niet. Hij vindt een paard grote onzin, daar verkoop ik mijn Max ook niet om. Ik belde mijn moeder, misschien wel het domste wat ik kon doen. 'Wat moet ik nou?' Ze ontstak in een relaas over gepast geld meegeven en op is op en dat ik ook wel eens toe mocht geven aan de kermis en ze sloot af met het dodelijke 'jij en ik verschillen hierover van mening'. Met andere woorden: je zoekt het maar uit, maar ik vind je een onmenselijk strenge moeder voor mijn kleinkind.
Ik belde Jeroen, die achter mij stond. Ik wist het niet meer. Vanavond gaat hij met Jeroen en oom Elmer naar de film, gisteren dus de kermis, zaterdagavond ook weer een film-aan-de-plas: het is niet dat we hem hier dagen en weken achter elkaar in een klein kamertje met grijs gestucte wanden, een blokkendoos en een bruine boterham houden.
En dan begint dus het grote schuldig voelen, versterkt door Wouter die een paar keer per uur binnen komt lopen met een intens verdrietig gezicht, opmerkingen als 'nou, dan heb ik zo even niets te doen…ik kan wel gaan kijken hoe zij lekker geld uitgeven, maar dan denken ze vast dat ik wil dat ze iets voor mij betalen. En dat wil ik nietx85'. Zijn hangogen sneden dwars door mijn ziel en gevoelens als 'Hester! Kun je dat kind in deze moeilijke periode in zijn leven niet gewoon een dagje plezier gunnen! Je faalt al zo genadeloos als scheidende moeder, doe dan tenminste iets goeds in je leven!' wisselden teksten als 'Nee, laat 'm lekker gaan. Nog even en hij gaat er werken en hangt ie over een paar jaar ook met een gouden tand en een vrijkaartje voor de poliep de player uit te hangen bij een paar lokale 15-jarige dorpssletjes.'
Ik heb de knoop doorgehakt. Ik heb hem vijf euro uit zijn spaarpot laten halen en er zelf 2 euro bijgedaan. Dat is vanaf de inzet toch 50 cent winst voor mij en het levert geen gevaar voor de relatie met mijn zoon en grenzeloze oma op.
Zojuist kwam hij naast me staan en hij las de kop van deze log. Hij wees ernaar. "Ben je er weer lekker over aan het schrijven, mammie?" Ik trok hem naar me toe en gaf hem een kus op zijn mooie gezichtje. "Ja. Ik ben zwak, maar trek er tenminste een log uit. Hou je nu weer van mij?" Ik kreeg een kus terug. "Ja. Heel veel. Zal ik een zuurstok voor je meenemen?" "Nee, dat hoeft niet. Beloof nou maar gewoon dat deze liefde voor de kermis een tijdelijke is, dan is mama meer dan tevreden."

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …