dinsdag 23 augustus 2016

Belle wil geen appel. Dra-ma.

Zo. Ik dacht altijd dat 'pleurishumeur' een aardige krachtterm was voor een niet zo gezellige bui, maar onze kleine Belle heeft daar vandaag een geheel nieuwe dimensie aan gegeven. Pleurishumeur is een understatement als het gaat om omschrijving voor de bui waarin ze na haar middagslaap ontwaakt is. Ze heeft er geen zin in. In het leven, in mij, in de wereld, in d'r appel en ook niet in haar limonade. Het is dat hier geen strop hangt, anders was ze daar theatraal aan gaan bungelen om haar postmiddagslaapdip wat meer cachet te geven.

Aanvankelijk begon de dag wel redelijk eigenlijk. Lees 'redelijk', dus niet 'goed' (goed als in Bona, harmonieus, sfeervol etc). Het was de eerste schooldag voor Wouter en Floor, wat vooral bij laatstgenoemde voor de nodige spanningen zorgde. Ergens schijnt ze mij wel gemeld te hebben dat ze om 09.30 uur moest beginnen, maar dat had zich niet helemaal weten vast te leggen op mijn harde schijf, waardoor ik een uur te vroeg aan haar bed stond te gillen dat ze er uit moest komen. Dat kwam me op de eerste fikse kat van de dag te staan. "IK HAD JE DAT TOCH GE-APPT!"
Daarna volgde een dubbele clash, want traditioneel ochtendhumeur, over snurken (doelwit Taco) en iPhone opladers (doelwit kinderen) gevolgd door een berichtje van stal dat Max in de sloot had gelegen. Ook dat nog en dan moest het nog 08.00 uur worden.

Ik smeerde brood voor Floor, gevolgd door het bericht dat ze vandaag geen lunch mee hoefde (grrr, godver), gevolgd door het zoveelste stukje ochtendergernis en kleedde Belle aan gevolgd door de boodschap dat ze vandaag ECHT NIET naar De Kindjes wilde. Zucht. Nu alleen nog dat lulverhaal over nagellak nog en de Belle-Bingokaart was weer bijna vol.  
Belle at wat een keek Pingu, we zwaaiden Floor met veel hysterie uit en ik zette Belle in de auto. Ze was in een goede bui.
"Mama?"
"Ja."
"Ik heb nagellak."
"Ja meid: BINGO! Ik ga jou nu wegbrengen en dan rij ik even naar Max want die heeft in de sloot gelegen."
"Dan was ie helemaal vies! Dan moet ie even douchen."
"Zeker. Ik zal 'm lekker met een flesje Zwitsal afspoelen, OH NEE, dat kan niet, jij hebt namelijk twee dagen geleden de spiksplinternieuwe 400ML fles ondanks de expliciete vraag dat NIET te doen in een onbewaakt ogenblik één klap door het afvoerputje van de douche gespoeld!"
Ze negeerde het vakkundig.
"Kijk mama, daar is een paardje. Het is een baby. Aaaaah, wat is ie schattig! Hij is héél klein. En daar is een mamapaard. Die heet Hester."
"Oh, apart. Toevallig ook wel. Ga je zo even lekker spelen met de kindjes? Dan ga ik werken en dan kom ik je daarna weer halen."
"Ja. En dan gaan me slapen. En am me wakker ben...dan gaan me knocknock kijken!" (knockknock = Pingu; dat geluid maakt ie.)
"Is goed."
"En me gaan Max douchen!"
"Nou, daar hebben we het later nog wel even over, goed?"
"Oké hoor! Is goed."

Ik heb Belle afgeleverd onder luid maar kortstondig gejank (wat door de leidsters inmiddels is gerubriceerd in de categorie 'ritueel') en ben even langs Max gereden om te kijken of ie er nog een beetje jovel bijstond en dat was het geval. Eén van de voordelen van een Halflinger; niet stuk te krijgen. Hij had er best een tijdje in gelegen, was het vermoeden, en toen ze 'm kwamen redden, had ie z'n kop er op de kant van de sloot bij neergelegd.
"Aaaah, was ie zo uitgeput?', reageerde ik nog net niet met tranen in mijn ogen.
Maar nee. "Nee joh, dat is z'n karakter. Die zag dat wij er aan kwamen en dat het geregeld zou worden."
Na wat geruk en getrek hadden ze z'n pootjes op de kant gekregen en met behulp van de tractor is ie uiteindelijk helemaal het land in getrokken. Daar stond ie op en draafde hij alsof er niets gebeurd was weg; dit kon ook weer van z'n bucketlist geschrapt worden.
Belle wilde vanmiddag niet slapen. Maar daar had ik geen boodschap aan. Na 45 minuten tetteren, hebben we de strijd uitgevochten met het machtsmiddel spenen ('Als jij niet gaat slapen, neem ik je spenen mee!') en uiteindelijk won ik. Een uur later was ze al weer wakker. Geen goed teken. Haar slaap hoort minstens twee uur te duren en toen ik binnenkwam en ze alleen maar als opgerold bergje bleef liggen, wist ik dat het laatste deel van de dag wel eens een pittig deel kon worden.

Beneden barstte de ellende los.
"Wil je appel?"
"Ja, in een blauw bakje."
"Oké. Drinken erbij?"
"Ja, een pakje."
"Nee. Je krijgt een drinkbeker."
"Nee, ik wil een pakje."
"Nee. Krijg je niet."
"Ik wil niet een appel!"
"Ik ben nu al aan het schillen."
"Ik wil brood."
"Nee want dan eet je zo niets."
"IK WIL NIET EEN APPEEEEEEEL!"
"Oké! Dan eet ik 'm op."
 "IK WIL INNE TENT! IK WIL INNE TENT!" (Denk er een enorm gejank bij, al vanaf de tweede appel-weigering.)
"Ik zet de tent neer, ga jij daar lekker je appel eten."
"IK WIL DEKENTJE INNE TENT!"
"Ja, pak ik."
"En kussens."
"Pak ik ook."
"Dank je wel."
"Zo goed?"
"Ja. Ik wil inne tent."
"Daar zit je nu, dus hou op met huilen. Ga lekker die appel eten en je drinken opdrinken en stil zijn."
"IK WIL POPJE!"
"Bel, die ga je maar binnen pakken. Ik heb nu die tent op gezet en het feest gecaterd, de rest doe je zelf maar."
"IK WIL NIET EEN APPEEEEL!!!!"
En toen volgde een minstens 15 minuten durend zeikhuilfestijn. Belle heeft de eerste vier maanden van haar leven volledig gewijd aan het oefenen van huilbuien in alle soorten en maten, dus deze werd ook weer perfect uitgevoerd, compleet met dikke tranen en pruillip. Om de buren niet horendol te maken, had ik haar al mee naar binnen genomen en op de bank gezet. Dan maar niet in de tent.
"Ik zet de tv wel even aan, goed? En dan pak ik je speen en dan wil ik niets meer van je horen."
"Ik wil niet een appel."
"Nee. Maar ik zet 'm wel met de limonade naast je neer, goed? Hoef je 'm niet op te eten, kijk je er alleen maar zo nu en dan naar."
"Oké."
En daarna werd het stil. Althans, stil, het geluid werd overgenomen door het gekir van BabyTV.
Inmiddels is er weer interactie. Er wordt gesproken tegen de figuren op tv, er wordt meegezongen en er wordt zelfs, ja echt je gelooft het niet, van de appel gegeten. Zo lijkt het pleurishumeur toch ten einde, maar de ervaring leert inmiddels dat ik vooral niet te vroeg moet juichen.

Nou, dat was het weer. Zomaar een dinsdag in augustus. Gek-ken-huis.

zondag 7 augustus 2016

Een perfecte dag om een appeltaart te bakken...met een peuter

Het is zover: het warme zomerse weekend, waar we allemaal zo naar uitkeken... Het zag er in mijn hoofd toch allemaal iets anders uit. Om het ultieme herfstgevoel dan ook maar even goed te benadrukken, heb ik vanmorgen een appeltaart gebakken met... (jullie voelen 'm al aankomen!): Belle!

Het event valt aardig te rubriceren in de categorie 'What was I thinking', maar zou ook niet misstaan in de rubriek 'Overmoedige moeders'. Zo'n appeltaart bakken heeft natuurlijk al helemaal niets van het idyllische baksfeertje dat er altijd om Rudolf heen kleeft, immers; je keuken zit in no time van onder tot boven onder de suiker, het kaneel en de meel en de boter is niet op de juiste temperatuur te krijgen, laat staan tot de juiste consistentie tot een kruimeldeeg te roeren. Maar zet daar een BELLE DOET HET-peuter bij en het is een praktisch onuitvoerbaar project geworden. Ach, het is zo lekker educatief allemaal. Zo'n kleintje met de vingers diep door de roomboter, de appelschillen die ze decoratief op de bodem van de taart flikkert en de voortdurende angst dat ze any moment met haar kleine vingertjes tussen de gardes van de mixer kan komen. Ze zal er later echt niet aan terugdenken met een warm gevoel, sterker nog: ze zal het zich niet herinneren. Maar tóch voel je je als moeder bijna verplicht ze erbij te betrekken.

Hoe dan ook, er staat een lauwwarme taart op het aanrecht, de baby ligt uitgeput te slapen en de hele hut ruikt ambachtelijk. Ik moet er maar het positieve van inzien.

We zijn er weer. Frankrijk was geweldig. In de mate van het mogelijke dan, want stel je bij een vakantie met kinderen alsjeblieft niet iets voor waar je met droge ogen hashtags #fun #familylove #ontspanning of #qualitytime bij kunt plaatsen. Dat geluk is ook alleen maar virtueel geveinsd, maar écht, we hebben best een fijne vakantie gehad.

Op de terugreis kwamen we echter tot een schokkende conclusie. Het drama voltrok zich op de A2, ter hoogte van Vinkeveen. Bijna thuis dus.

Floor: "Wie heeft mijn vissen eigenlijk voer gegeven?"
De schrik sloeg mij om het hart. Shit. Dát was wat ik Jeroen nog wilde vragen. Shit, shit, shit. Ik kon weinig anders uitbrengen dan 'OOOOHHH!!' en mijn hand extreem ontgoocheld voor mijn mond slaan. Ondertussen barstte Wouter in lachen uit.
Floor: "MAHAM!"
Ik: "Hey! Hou jij je even lekker rustig! Het zijn MIJN vissen niet!"
Floor: "Ja maar ik dacht dat jij dat zou regelen!"
Ik: "Nou, niet dus! Ik ben het vergeten! Dat komt misschien omdat ik voor een vakantie aan een slordige 100.000 dingen moet denken! Jij kunt daar toch ook aan denken?"
Wout: "Ik denk dat ze dood zijn, Floor."
Floor: "MAHAM!!" (Slaat Wouter ondertussen)
Ik: "Ja meid, ik weet het niet. Kan een vis zolang zonder eten?"
Wouter: "Ik denk het niet."
Taco: "Jawel joh. En als het niet zo is, dan gaat er altijd eentje als eerste dood en dan eten de andere vissen die op, dus dan blijven er twee leven."
Wouter explodeert bijna van opwinding. Kannibalisme in de vissenkom van zijn zus; heel veel leuker kan het niet worden. Floor staat op het punt te gaan huilen.
Ik: "We zien het zo, we zijn er bijna."
Wout: "Ze hebben elkaar opgegeten, wedden?"

De laatste kilometers was de sfeer in de auto om te snijden. Diverse scenario's passeerden de revue, waarbij het er toch altijd op uitdraaide dat er een dode te betreuren zou zijn. Of drie. En in het allergunstigste geval, had Jeroen uit zichzelf aan de vissen gedacht.

Thuis werd het al snel pijnlijk duidelijk dat Taco's voorspelling de juiste was. Er zwommen nog maar twee vissen in Floors kom. De derde was verdwenen. In de maagjes van zijn vriendjes. Drama natuurlijk. Lekker thuiskomen ook weer. Je zou zo weer gillend terug naar Frankrijk willen.

De draad van het leven is weer opgepakt. Taco heeft zich op de Spelen gestort, ik ben ook weer aan het werk, Belle is al weer (met de gebruikelijke tegenzin) naar De Kindjes geweest en Wout en Floor vullen hun dagen met uitslapen, laat naar bed gaan en uilig op hun telefoon kijken. Oh en we hebben biggenkraamvisite geweest. Uit het filmpje wordt duidelijk dat de biggetjes nog te behappen zijn voor Bel, maar het moedervarken een slag te groot is om rustig te blijven.
video

Vanmorgen vroeg ik Floor waarom ze niet iets met haar vriendje afsprak, die net terug is van vakantie.
"Neuh, geen zin in. Ik heb vandaag een luie dag."
Aha.
Er is wel iets opgeruimd. Na een maand. En dat is dan ook wel weer het vermelden waard.


vrijdag 29 juli 2016

Over diepe kloven en vieropeenrijen met Belle

Je gaat natuurlijk niet naar Zuid-Frankrijk om daar een week op een paar vierkante meter te vegeteren. Dus plan je ook wat uitjes in, je moet tenslotte wel een verhaal hebben als je thuiskomt. Gorges du Verdon, ook wel de Grand Canyon van Frankrijk genoemd; zoiets kan alleen maar tegenvallen als je het originele exemplaar in Amerika hebt aanschouwd. Maar omdat de plaatjes best koddig waren (of gewoon leuk gephotoshopt) en een beetje natuureducatie op vakantie geen kwaad kan (categorie: ook als het geen licht geeft, gemotoriseerd is of 4G heeft kan het vermakelijk zijn), laadden we het olijke drietal in de auto en gingen we op excursie. Al na een half uur werd Floor wagenziek, een nog ontbrekend onderdeel van de vakantie-met-kinderen-bingo. Toen we na een uur bij het eerste spektakelpunt aankwamen, een enorme brug over een misselijkmakend hoge kloof, bleek dat Frankrijk best een aardige rip-off van de echte Canyon te pakken had. We waren aangenaam verrast. En toen er van die brug ook nog eens om de zoveel minuten iemand aan een stuk elastiek naar beneden sprong, was ook Wouts aandacht definitief getrokken. Alleen Floor zag inmiddels groen en dat werd er niet beter op als ze d'r diepte in tuurde. Het breekpunt kwam toen ze een man zag springen. Aan een stuk touw weliswaar, maar de plaatsvervangende spanning was zo groot dat ze spontaan in tranen uitbarstte. Zo kon ook 'de onverwachte huilbui' worden afgevinkt - bingo nabij.
Floor ik en ruilden van zitplaats in de auto, zij viel in slaap, ik liep een zesdubbele hernia op door de onmogelijke houding tussen Wout en de enorme kinderstoel van Belle in, maar na 45 minuten kwam er ook aan deze beproeving een einde. We waren er!

Een prachtig blauw meer. Vol stenen. Floor was wonderbaarlijk genezen en Belle hysterisch door het koude water. Wout zag dat gekloot aan zo'n strandje niet zitten. We konden ook een waterfiets huren om de canyon in te gaan. Ik vond het allemaal prima, zolang ik maar niet hoefde te trappen. En zo zaten we niet veel later met een slordige zeshonderd andere toeristen 'op het water', tussen metershoge rotswanden waar heldhaftige thrillseekers tegen alle regels in tóch van af sprongen. Het was écht heel mooi!





En nu zijn we weer 'thuis'. Ik heb zojuist een potje vier-op-een-rij gespeeld met Belle, wat uiteraard een extreem kansloze onderneming was. Overal stenen. En ze wilde met rood én geel spelen.

Taco leest een boek, kindjes de Waard spelen een spelletje pesten en Belle voert de denkbeeldige muizen onder het terras schilletjes van pistachenootjes.
 
Oh, nu gaat ze naar bed. Taco neemt het slaapkindjeslaap-ritueel op zich. Wat zal het rustig worden, aan de Côte d'Azur... Verder kan ik het heugelijke nieuws brengen dat ik m'n boek al meer dan half uit heb.
En de kinderen vinden Frankrijk mooier dan verwacht. Het Wifi (*) is alleen beneden een voor hen ook maar enigszins acceptabel niveau. Wát een ellende.
(* Wifi is zo onacceptabel dat het 2,5 uur geduurd heeft voor dit bericht geplaatst werd. Maar: boek uit! Ik kan m'n geluk niet op!)

donderdag 28 juli 2016

Van felle oorlog tot volstrekte anarchie in het peuterzwembad

Wie nog met droge ogen durft te beweren dat kinderen onschuldig zijn, heeft zich nog nooit aan de rand van een kinderbadje op een vakantiepark in Fréjus gezeten. Zelden een stel zo extreem intolerante schepsels bij elkaar gezien als deze peuters en kleuters. Er woedt hier al uren een fikse oorlog, waarbij het mij ergens wel deugd doet dat onze Belle vrij sterk uit de strijd komt. Maar tegelijkertijd beangstigt het ook behoorlijk dat ze de aanstichtster van tal van ruzies is.

De inzet? Alles. Dit gaat niet over religie of landsgrenzen, maar over persoonlijk territorium, jouw emmer, mijn emmer en de volgorde van het van de glijbaan gaan. De bezittingsdrift ligt vandaag extra gevoelig aangezien ze Peppa vlak voor vertrek naar het zwembad uit haar jurkje hielp en inmiddels mee het water in heeft genomen. 
De grootste vijand is een spierwit cq rossig Brits mannetje van een jaar of drie, dat gehuld in een oranje Nemo-UV-werend pak, het peuterbad tot zijn domein heeft verklaard. En dat is natuurlijk tegen het zere bene van Belle, die de Britten sinds Brexit in geheel Europa tot persona non grata heeft gebombardeerd. Het ging eergisteren al mis, toen het jongetje in de speeltuin in 'haar' auto wilde zitten. Met een ferme zet, duwde ze hem eruit en trok het portier dicht. Oprotten. En ook hier houdt ze hem als ze even kan buiten de poorten. Als hij het zwembad in wil, kan hij op haar weigerende handen rekenen. Nou is het niet zo dat de Britse Nemo zich er iets van aan trekt. Hij maakt er een sport van om in onbewaakte ogenblikken vlak naast haar in het water te springen. En dan komt heg tot een confrontatie, waarbij ze heel dicht tegenover elkaar gaan staan en elkaar of duwen, of nat spetteren.

 De anarchie is nu ik dit schrijf compleet: er heeft iemand uit pure nijd in het water gekakt. Het bad is afgezet met linten, de hygiënische commissie test met een ernstig gezicht het water, loopt rond met schepnetten en strooit kilo's chloor rond en de kleine terroristen hebben een verplicht staakt het vuren opgelegd gekregen. Even bijkomen op de bedjes. Ik weet niet of ik me geestelijk over dit ranzige drama heen kan zetten.

We doen allemaal wel op social media alsof het één groot paradijselijk gebeuren is, zo'n vakantie, maar ik denk dat wij ouders elkaar mee steunen als we de waarheid aan elkaar vertellen. De waarheid als in conflicten waar ze in Syrië geen weet van hebben, de idylle van een verse drol in het water en hordes a-ritmische vakantiegangers die onder leiding van het animatieteam een dansje doen in de brandende zon. En dan je vriend, die alwéér ligt te powernappen omdat ie 3,5 week non-stop heeft gewerkt. Ik ben benieuwd hoe Froome er deze dagen bij ligt.

Zo maar eens kijken of we Bel aan de middagslaap krijgen, kan ik misschien nog een paar pagina's uit m'n op Schiphol vers aangeschafte boek lezen. Maar iets zegt mij dat ie in nieuwstaat mee huiswaarts gaat.

woensdag 27 juli 2016

Fuckface: je hebt een uitgebreid vocabulaire of niet!

Nou lieve lui, we zijn er hoor, en hoe! Dat hele nachtelijke opstaan met Miss Belle ging prima en het vliegen was ook geen enkel probleem - als je niet meerekent dat we om de zoveel minuten moesten voorkomen dat ze de vliegtuigstoelen te grazen nam met een viltstift. 



Het 'hoog in de lucht, als een vogel in z'n vlucht' kon haar gestolen worden. Ik heb een paar keer gepoogd haar te laten zien dat we echt heel hoog waren en boven de wolken vlogen, maar 'blasé' typeerde nog wel het meest haar lauwe reactie.  

Gisteren hebben we boodschapjes gedaan in Monaco (hoe afgrijselijk decadent klinkt dát!) en vandaag hebben we St. Tropez even aangedaan. Wout heeft wat bootjes beoordeeld en een leuk exemplaar uitgezocht. Het gemak waarmee ook de kleur werd bepaald, was alsof het een nieuw paar sokken betrof. "Echt iedereen heeft een witte boot. Daarom zou ik een zwarte nemen."
Enkele seconden na deze uitspraak, liep er een Nederlands gezin voorbij, met een sjokkende puber in de achterhoede, die zij eveneens over het nautische gebeuren in de haven uitliet: "Die boten zijn wel fucking vet. Maar je moet wel een zwarte hebben."


Over fuck gesproken. Dat woord werd gisteren geuit in de auto, door Wout. En je kunt in bijzijn een zin met zestig woorden uitspreken, het woord 'fuck' herhaalt ons linguïstisch wonderkind direct als een op hol geslagen papegaai talloze keren. 
'Fuck! Fuck! Fuck!', klonk het, terwijl Taco de gehele auto bestraffend toesprak opdat wij voorkomen dat Belle een vloekende bootwerker wordt. Enkele minuten later werd hij gesneden door een maniakale Fransoos. "Wat ben jij nou voor een fuckface", foeterde hij, z'n stukje educatie van zojuist alweer volledig vergeten. En hoe ze het doet, foet ze het; ze voelde meteen aan dat ook dit woord aan haar vloekarsenaal moest worden toegevoegd. 
"Fuckface!!!! Fuckface!!!"
Probeer dan nog maar eens met je verstand te reageren...

As we speak ligt Floor in het water en zit Belle als amazone op haar zeepaard. En hoewel je zou denken dat ze van al dat zwemmen doodmoe wordt: het gaat nog een hele klus worden deze zeemeermin zo gestrekt en stil te krijgen. 


We gaan even een hapje eten. Tot zover de eerste update vanaf de Cote d'Azur!

maandag 25 juli 2016

Maandag: He's back!

Ja, jeetje. En dan word je wakker met het idee dat er vandaag een einde gaat komen aan de beproeving. Aan mijn 'singel lady' bestaan. Mán, het was alsof ik een first date had! Moeten we vaker doen...

Over je dochter kan ik het volgende zeggen: die was er klaar voor dat je thuiskwam. Er was een soort hyper-extase. Een extreme opwinding, die zich misschien nog wel het meest uitte op het moment dat ze in opperste hysterie een AH-bonus-poster van de wand trok. Ach, we zijn wat gewend.
Ik zie haar nog afgelopen kerst met van die fijne meterslange zelfklevende Hamster-stickers over de kaas/broodafdeling paraderen. Je schaamt je ergens kapot, maar tegelijkertijd denk je: 'You go girl! Anarchie, slopen die supermarkt!' Het werd pas echt rommelig bij de Read Shop, waar ze de geluidsbarrière doorknalde omdat ze het de zomerse-caravan-kerststal-achtige-settig bij Blokker niet mocht meenemen. Lekker krijsen op de grond, voor een rek tijdschriften. Je bent een puberpeuter of niet, Bel, en ik had een originele met alles erop en eraan besteld.


Ze viel als een blok in slaap om 13.00. En dus kwam mijn belofte uit. "Als je zo wakker wordt, is papa er!" Je was er. En hoewel het allemaal niet over-enthousiast te noemen valt, was er zeker een mate van geluk. Het moest even loskomen, maar toen ik je een sloridge anderhalf uur later zag powernappen, met je dochter in je arm, wist ik dat we weer compleet waren.
De koffers zijn half ingepakt, ik ga er gemakshalve van uit dat ook de oudste puber inmiddels slaapt (WOUT! SLAAP JIJ?) dus ik zie met groot genoegen uit naar 04.00 uur, de tijd waarop onze wekker gaat en we naar Schiphol gaan voor een weekje op chique resideren in Zuid-Frankrijk. We touren een klein stukje door Monaco, nemen de inmiddels helaas historische Promenade d'Anglais mee en dan gaan we even een weekje niksen.

Ach, misschien blog ik wel wat. Over de kinderen, over de camping. Over het leven aldaar of misschien al wel over de vlucht morgen. Maar voor nu wil ik een ieder bedanken die mee-las. Jullie waren talrijk en lief en enthousiast. En jullie deden mij inzien wat ik allang wist: ik heb de drie leukste kinderen op aarde gebaard. En dat is niet niks! Zolang we maar inzien dat die kleine, waanzinnige, belachelijke of ogenschijnlijk nietszeggende geluksmomentjes het leven zo veel meer dan waard maken, dan denk ik dat we een heel eind zijn. En verder, aan alle ouders die het net zo moeilijk hebben als ik: jullie zijn niet alleen...

Fijne vakantie! Ik meld mij als er iets te melden valt! X


zondag 24 juli 2016

Zondag, de dag die begon met een gigantische klap...

Het was vroeg, althans, vroeg voor een zondagochtend. Ach, nee: hoe dan ook vroeg, alles voor 08.30 uur kan niet gezond zijn voor een mens, vind ik. Ik werd wakker van een snoeiharde klap. Een snelle blik op mijn telefoon leerde mij dat het 07.28 was, ruim een uur voor de norm dus. Enkele seconden later hoorde ik geluid uit Belles kamer. Mijn gemoedstoestand liet zich nog het beste omschrijven als 'verward'. Want wat veroorzaakte die klap en waarom was Belle nu al aan het praten? Zij moest de aanstichtster van het geluid zijn. Ze had vast een volle drinkbeker water tegen de spiegel in haar kast gegooid, ofzo. Nog nooit eerder gedaan, maar met Bel is alles mogelijk. En hoewel blijven liggen en de noodtoestand in huis te negeren de aantrekkelijkste optie leek, ben ik toch maar poolshoogte gaan nemen.

In de kamer van Bel leek alles op het eerste oog volstrekt normaal, buiten het feit dan dat er nu al een wakker meisje in het bed lag.
"Wat doe jij?" vroeg ik haar, in de hoop dat ze verheldering zou brengen.
"Ik lig inne bedje."
Hm, hier zou ik de oorzaak niet vinden dus.
Ik trok direct de conclusie dat ik de klap had gedroomd.
"Ga je mee nog even bij mij in bed liggen? Het is nog nacht."
"JA! Inne grote bed, even televisie kijken."
Ik verheugde mij op nog een half uurtje rust, als in geen gesprekken hoeven voeren, omdat YouTube de opvoedkundige rol over nam. Ze kroop tegen mij aan, drukte een speen in haar mond en vroeg:
"Mag ik papa kijken?"
Ik smolt. Ach, ze miste haar vader. Natuurlijk, 3,5 week zonder de belangrijkste man in je leven is ook niet niks voor zo'n klein meisje.
"Aaaah, wil je papa kijken?" Ik opende Facebook al om ergens een foto van je op te sporen, toen ze haar speen uit haar mond trok en de romantische bubbel met een venijnige stem doorprikte.
"Ik wil PEPPA kijken!"
 "Oh. Peppa. Natuurlijk, niet papa."

We hebben nog even lekker samen in bed gelegen, toen we na het luiden der Waverveense kerkklokken toch eindelijk officieel aan de dag begonnen. En toen we beneden kwamen, werd het mysterie 'vroege-ochtend-klap' opgelost. De volstrekt nutteloze, maar uiterst decoratieve vooroorlogse schoolkapstok in de keuken was van de wand gelazerd. Ons allereerste boorprojectje met de splinternieuwe boor, zo'n twee, drie maanden terug. Mislukt dus. Wat we zelf allang wisten, werd definitief bevestigd: wij zijn niet gemaakt om te klussen. Los van het feit dat we allebei denken alles beter te weten en dat met veel herrie aan elkaar duidelijk maken en het 99 van de 100 keer ontaardt in een fikse ruzie, kunnen we het dus ook gewoon niet. Ik heb Walter gebeld die later op de dag een masterclass boren zou geven.

Maar eerst naar de kinderboerderij. 

De kinderboerderij. Belle hoorde van de plannen, vulde direct een speelgoedboodschappentas tot aan de rand met de halve inhoud van haar winkeltje (broodjes, taartjes, flesjes melk), klemde een uit Floors bed gejat beertje onder haar arm en liep naar de auto. Klaar om te gaan. Bij het instappen ontdekte ik dat ze ook nog een virtueel V-tech huisdier had meegenomen, een klein computertje waar je allemaal spelletjes op kunt doen én...dat alles met een Alvin & The Chipmunks-stem nazegt. Dus werden al mijn instructies herhaald én alle bagger die Belle uitkraamt ook. Dat maakt de situatie er niet serener op, kan ik je vertellen.

Onderweg, ter hoogte van Ruizendaal, viel de knuffel van Floor naast de stoel, op de grond. Dat zorgde voor extreme kortsluiting. Gillen. Ik moest het pakken. En nou hoor ik iedereen denken: Laat haar gillen! En die gedachte begrijp ik volledig. En ik heb het ook even geprobeerd. Maar zo werkt dat dus niet bij Bel. Die gaat net zo lang door, totdat je het hebt opgelost. Dus als we vanuit Waverveen in één ruk naar Zuid-Spanje waren doorgereden, had ik een slordige 24 uur herrie moeten aanhoren dat ik dat ding op moest pakken. Uiteindelijk heb ik de auto langs de N201 in de berm gezet, dat ding opgepakt en zijn we in relatieve rust doorgereden. Maar eigenlijk had ik gewoon moeten omkeren. Je voelt als moeder aan je water aan dat het geen opperbest initiatief is.

Op het parkeerterrein leek het nog wel grappig te gaan worden.
"Hey! Mama-auto!"
"Ja, dat is een Fiat."
"En nog een mama-auto!"
"Ja, nog één!"
"En kijk! Isse Joen-auto! Dat isse grappig!" (Lacht alsof het inderdaad om te gieren is...)
"Ja, dat is net zo'n auto als Jeroen heeft. Een Ford."
"Een fuck." (Denk Engels uitgesproken, dus Fàk! Een woord dat ze ook heel bewust gebruikt als ze iets op de grond laat vallen.)
"Nee, geen fuck, een FORD."
"Ja! Een Ford."
 Maar het ging mis bij binnenkomst. Het terras zat bomvol moeders die er waarschijnlijk al vanaf vanmorgen 07.30 zaten te vegeteren met hun koelboxen en vriendinnen en ik voelde me een beetje alsof ik in een verkeerde dresscode te laat en in mijn eentje binnenkwam op een feestje waar ik niemand kende. Iedereen keek me aan. Voor de goede orde: ik zag er doodnormaal uit. Ik had keurig kleren aan en kwam niet in een netpanty, een leren naveltruitje en een roze boa om mijn nek binnen. Ik was gewoon nieuw bezoek en dat stond gelijk aan opwinding voor de dames. Ik zocht ergens een plekje op, waar ik Belle los kon laten, maar daar was toevallig een kip aan het rondscharrelen. Gillen.
"MAMA! MAMA! KIP!!! IK WIL WEG!!! MAMA OPTILLEN!!!"
Ik was nu echte een bezienswaardigheid geworden met Miss Hysterica. Ik verkaste naar een kiploze hoek, waar ze een loopwagentje claimde. Er liep een kindje in haar zone (een soort denkbeeldige kring om Belle heen, met een diameter van zo'n drie meter), die fors werd toegeblaft.
"NEE KINDJE! JIJ MAG NIET AANKOMEN! ISSE BELLE AUTO! IS MIJN!!!!"
De andere moeders keken bestraffend mijn kant uit. Vooral de moeder met de permanent ongeruste frons (ogen in de sperstand, waardoor het hele voorhoofd in de verdrukking komt) keek zuur. Ze ontweek mijn blik en stampte in haar felblauwe doorkijktuniek-waar-je-ook-in-kunt-kamperen naar haar kind toe. Haar ene hand in zo'n 'ik-heb-altijd-pijn-brace', in de andere hand een Curverbak met fruit.
Haar stem trok ze zes octaven hoger, blijkbaar om in de gehoorzone van haar kind te komen.
"Daan! Kijk eens fruit. Ik heb aardbeien en blauwe bessen. Daan, wil je fruit? Pak maar!"
Als iemand op zo'n toon tegen je praat, ben je wat mij betreft volledig legitiem bezig als je de hele Curverbak met een gerichte klap uit haar handen mept. Wát een verschrikkelijke moederkloek. Daan pakte om zijn moeder gerust te stellen één blauwe bes uit het bakje, wat ze blijkbaar het grappigste vond dat ze ooit had meegemaakt.
"Pakt ie één blauwe bes", gierde ze naar haar vriendin die ergens achter haar op het terras zat. De grap was in een wijde omtrek te  horen.
Vervolgens viel mijn oog op een moeder die het baren blijkbaar als hobby had omarmd. Aan de leeftijden van haar drie kinderen te zien waren de laatste twee verwerkt in de kraamweek en de peuter die ze op haar heup hield, leek daar wel uit te groeien, zo verkleefd kwam het allemaal over.  Zo'n typische moeder die borstvoeding geeft tot de kinderen de deur uit gaan en er een stuk of acht wil. Het waren ook van die kinderen die kikkererwten eten alsof het bitterballen zijn. En stukken wortel wegknagen alsof je ze lolly's voert. Een heel linksdraaiend gebeuren. Ook met deze vrouw zou ik geen nieuwe vriendschap sluiten, ik trok helemaal scheef op het feit dat ze alles, maar dan ook werkelijk alles wat haar kinderen deden, voorzag van tekst.
"Ja goed zo Roos. Kijk maar uit. Vraag het anders dat jongetje maar. Roos, vraag het dat jongetje maar. Nee, dat is een happer. Die is te zwaar. Ja, die hapt zand, maar die is te zwaar voor je. Roos, die happer is te zwaar. Kijk maar, dat jongetje kan het ook niet. Het is ook een beetje gevaarlijk."
VROUW! HOU-JE-KOP!
Belle stapte ondertussen over op een ander loopwagentje en kwam daarbij lekker lomp ten val. Niet hard, niet heftig, maar wel goed genoeg om het kleine wondje op haar teen weer open te halen. Ze huilde wat, ik tilde haar op, nam haar even op schoot en hoorde achter me de moederschare fluisteren; "D'r voet bloedt. Ach gossie."
Ik draaide me vrij abrupt om en zag een slordige vijf paar ogen op mij gericht. Ogen van vrouwen in driekwartsbroeken die de schoenen/slippers hadden uitgetrokken en de vochtenkels en eeltvoeten over de koelbox lekker relaxed op de stoel voor ze hadden gelegd. Even fijn ontspannen in de kinderboerderij.
Ze keken direct weer naar elkaar. Even twijfelde ik of ik ze moest zeggen dat het wondje aan de voet met het blote oog niet terug te vinden was en Belle pleisters er binnen een minuut weer aftrekt. Maar ik besloot weer te verkassen. We hebben samen een rondje gedaan langs de pauw, de kalkoenen, de geitjes en de kalfjes. En we hebben lekker benauwd in het konijnenhok gezeten.
 Uiteindelijk is er toch nog even gespeeld in de zandbak, maar de kracht van het territorium was weer heel sterk. Een volgende keer huur ik de kinderboerderij wel af voor de prinses. Dit is geen doen.
Bij vertrek zou ze zelf wel even haar gordels omdoen. Onbegonnen werk natuurlijk (again!), maar deze ezel stoot zich met liefde en eigenwijsheid voor de tachtigste keer aan de zelfde steen.
video
Thuis kwam opa de kapstok weer ophangen. Daar zou ze wel even bij 'heppelen'. Ze trok er een kruk bij, klom daar op en kwam toen nog zeker anderhalve meter lengte tekort om daadwerkelijk een nuttige bijdrage aan de klusactie te kunnen leveren. Achteraf maar goed ook, want toen opa de boor in werking stelde, gilde ze van pure paniek heel Waverveen weer bij elkaar.
Ze slaapt. Floor is naar vriendinnen en Wout zit boven te gamen bij gebrek aan chill-mogelijkheden. Misschien gaan we vanmiddag nog maar even lekker de plas op, het is er het weer naar.

Nog één nachtje en dan hebben we de beproeving overleefd. Ik zou een extreem slechte vrouw zijn in een relatie waarbij zo'n man om de zes weken uitvaart om vissen te vangen of ergens iets uit te baggeren. Of zo'n man die wordt uitgezonden naar een oorlogsgebied voor een half jaar. Hoewel het allemaal zeer overzichtelijk was de afgelopen 3,5 week en ergens ook wel rustig, mis ik onze felle discussies, ons geschreeuw tegen elkaar, het samen lachen om onze dochter en je lange armen om mij heen. Fijne avond in Parijs, doe voorzichtig en kom alsjeblieft heelhuids thuis! X